Xa non é a primeira vez que posteo sobre os extrarradios. Son as partes máis interesantes das cidades, e non só por mirar a etnografía do revés, irme de wai e fuxir dos camiños explorados dos turistas. Non, en realidade o máis extraordinario das afóras é a súa ordinariez, o seu grao de común. Nun piso común de badalona, no curuto dunha encosta común que sobe por entre tendas de fotocopias, froiterías e locutorios, vive miguel. A mañá aínda está a abrir, e collo a limpadora fregando no portal. As escaleiras son estreitas e vellas, pero o piso del, que é do irmao, está bastante renovado grazas a unha superpantalla plana, uns cantos sofás e alfombras de ikea.
Miguel mide realmente moi pouco, pero o corpo é fermoso e compacto. Faime pasar ao seu tamén cativo dormitorio, cheo de prensa vella e de billetes de cinco euros. Traballo nun hotel, explícase, e déitase e íspese tan rápido que non podo dicir qué fixo antes. Chimpo a miña mochila no chao, logo a roupa, e póñome a foder nel conforme as regras que me marca. Logo dun tempo de exercicios rutineiros, pídeme un malabarismo final. Eu póñome en pé pra tentalo, pero entre a roupa, a mochila, os xornais e os billetes de cinco euros non atopo un punto de apoio e esvaro. A zurrichada non vai pois á cara, como debería, senón a todo o resto (colcha, parede, chao, obxectos), ata que eu mesmo caio sobre el e sobre a cama. Pídolle perdón, e bótome a rir.
Non hai nada máis divertido ca foder.