Qué teñen en común Ánder e el, pregúntome, mentres tento estreitar o medrado lombo de Kingston entre os meus brazos.
Ánder é un rapazolo noviño e euskaldun, que saíu dun casarío próximo a bilbo pra unhas prácticas nunha cooperativa financeira de glaspop. Como ten pouco diñeiro vén pasar o día a vila-marple, e fágolle de xantar, e lévoo de visita polas rúas da vila, e falamos das súas cousas; como ten tanta experiencia como cartos, dedico ademais o meu tempo a que se explique, a conducirlle as mans, a desentupirlle un pelo púbico mouro que renxe como se fose de metal.
A Kingston, porén, xa o coñezo. Acaba de chegar de londres e o seu corpo xa maduro aínda cheira a vir durmindo no tren. Agora xa non vive só, senón co mozo, tamén xamaicano, nun pisiño renovado e desordenado da zona oeste da cidade. Mais hoxe o mozo non lle está. Despois de parolar un pouco, toma el a iniciativa e díspeme e cólleme e faime, mentres o sol entra a cachón polas altas fiestras. É unha mañá de xeado outono, e aínda que no piso se está ao quente, de súpeto apértase contra min e repite o meu nome baixiño algunhas veces, mentres nun relanzo me parece albiscarlle un algo de tristeza.
Con ánder e con kingston practico o mesmo oficio, a mesma vella responsabilidade: pousarlles fragmentos de bicos nas fochancas, repararlles as fendas da pel co asfalto do amor.