Cando me veñen as visitas e preguntan qué tal glaspop, qué tal embiburgo, que se hai moito que ver, sempre lles respondo o mesmo: se mañá fose o teu último día da vida, deberías ir a embiburgo.
Esta mañá estou en glaspop, e brilla o sol contra os ollos apagados dos rapaces que arrastran os pés. Pedaleo a modo, sentindo a friaxe na cara e mirando de non derrapar nas pequenas pociñas xeadas que naceron na estrada. Aquí cruza un sikh que vai ao templo, aló unha vella fumando, e pasan as nenas vestidas de rosa e os polis na bici, e pároos e pegúntolles algo que xa sei só pra recibir a máis extrema das amabilidades.
Malia o que lles digo ás visitas, se mañá fose o meu último día de vida querería que fose en glaspop.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
Eu, quedaría con Edimburgo, mais igual é por ignorancia… pode ser que algún día teña que amosarme os encantos de glaspop personalmente.
Biquiños dende humidtown
Cando penso en Edimburgo penso en xiringas de heroine e canutos de has-chis. O dano que fai a literatura e a razón que tiña Michi Panero!: “A mí me interesa mi perro”.
PD: “Y sobrevivir, mal que bien”.
Ninguén me preguntou nada, pero se mañá fose o derradeiro dia da miña vida, hoxe estaría onde estou para abrir mañá os ollos onde estou e fechar os ollos para sempre onde estou agora, como se hoxe fose o derradeiro día da miña vida. Quen sabe se non é?