Miña mai gardaba un libro de ciencias naturais de cando era adolescente. Non sei por que quedou ese e non outro, pero aí estaba. E no interior da portada o libro tiña unha soa inscrición misteriosa: pata pata. Eu tardei moitos anos en descubrir qué significaban esas palabras máxicas. En atenas, a principios dos anos sesenta, unha nena escribiunas nun libro e moitos anos máis tarde eu escoiteinas e escoiteinas e agora volvo a escoitalas, cun certo amargor. Eis a fórmula científica da enerxía. A canción que me pido pró enterro.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
Vaites… Eu coñecíaa a través de La Lupe.
Se hai algo fascinante entre as cousas fascinantes que nos ofrece este ilimitado planeta é a música africana dos anos 50 e 60.
vaia parella debeu con hugh masekela. snif.
(falta un “facer” no medio do comentario anterior)
Eu oira falar dela como Mamá África e do Pata-Pata, ainda que me queda algo lonxe no tempo.
Seica faleceu uns días atrás ¿non sí?. Pois descanse en paz entón.
Unha aperta.
pd: Xa sei que dixera que non voltaría, pero onde antes dixen “digo” agora digo “Diego”. Ademáis segue facéndome rir ( río con vostede non de vostede, que quede crariño)
Martín ( de Porres e non de Tours)
non, morreu esta noite,
Sip, acabo de velo na wiki