Todos aqueles que tivemos a sorte de roubar (ou incluso mercar) un pequeno libro de jun’ichirō tanizaki chamado O eloxio da sombra, flipamos. Por iso en canto me crucei co Cortador de canas merqueino. A tradución española, feita a partir do inglés, dificulta completamente a lectura, e sitúase nun absurdo punto a medio camiño entre o libro de etnografía e a simpleza. E cando xa vai aló medio volume e teño ganas de zapatealo nun recanto, de súpeto comeza a verdadeira historia. As pesadas referencias a instrumentos musicais xaponeses desaparecen ou fanse pouco relevantes, e comeza a forxarse un conto, un fermoso amor entre unha muller, o seu home, e a súa irmá, tan delicado e quente que se diría que os personaxes son fanais de papel a piques de arder.


Leave a Comment