Anque di ter un nome irlandés e proceder dunha cidade dormitorio ás aforas de glaspop, eu creo que en realidade vive nunha cova. Ten as orellas puntiagudas, a pel branca e grimenta, uns fermosos ollos azuis e unha estatura tirando a retaca. Vénme visitar de noite pero pérdese no barrio, e cando o atopo está tremendo asustado debaixo dunha farola. Lévoo pra casa, e logo dunha longa conversa imos prá cama. Fode por presión, non por fricción, e como ademais é piroliñas aquilo da presión ten ben pouca traza. Así que lle dou a volta ao conto e préndoo eu das cadeiras. Descubro nese momento que, a pesar de ser delgado e pequeno, o seu eixo traseiro é moi pesado, como se tivese en realidade un cóccix de chumbo ou de cadmio.
Á mañá seguinte rexeita almorzar. Senta no sofá sen apoiar os pés no chan e agarda mentres eu almorzo, mentres reviso o correo, mentres arranxo a casa, sen dicir unha palabra. Ao final dime, como explicándose, que el non é un ser de mañás, senón de noites. O que eu dicía, un trasgo.


4 Comments to “trasgo”

  1. kaplan | November 11th, 2008 at 11:32 pm

    ben mirado, e tal e como vde. o conta, até podería ter por nome smeagol :-)

  2. cesare | November 11th, 2008 at 11:33 pm

    ben mirado, do seu nome verdaeiro a Smeagol non hai tanto…

  3. Martiño | November 12th, 2008 at 5:25 pm

    Meu Deus¡¡¡ Meu Deus¡¡¡….

    Vexo que fae de tripas corazón¡¡¡ ;-)

    Martín

  4. Asdouros | November 13th, 2008 at 5:06 pm

    Cesare debería mirarse.

Leave a Comment