Anque di ter un nome irlandés e proceder dunha cidade dormitorio ás aforas de glaspop, eu creo que en realidade vive nunha cova. Ten as orellas puntiagudas, a pel branca e grimenta, uns fermosos ollos azuis e unha estatura tirando a retaca. Vénme visitar de noite pero pérdese no barrio, e cando o atopo está tremendo asustado debaixo dunha farola. Lévoo pra casa, e logo dunha longa conversa imos prá cama. Fode por presión, non por fricción, e como ademais é piroliñas aquilo da presión ten ben pouca traza. Así que lle dou a volta ao conto e préndoo eu das cadeiras. Descubro nese momento que, a pesar de ser delgado e pequeno, o seu eixo traseiro é moi pesado, como se tivese en realidade un cóccix de chumbo ou de cadmio.
Á mañá seguinte rexeita almorzar. Senta no sofá sen apoiar os pés no chan e agarda mentres eu almorzo, mentres reviso o correo, mentres arranxo a casa, sen dicir unha palabra. Ao final dime, como explicándose, que el non é un ser de mañás, senón de noites. O que eu dicía, un trasgo.