O plan era ir ver Huntly. Eu tiña que facer un traballiño aló, e podiamos aproveitar o sábado pra pasear e ver mundo. Cando chegamos á vila logo de máis de tres horas de condución, descubrimos que en Huntly xa estiveramos e non o lembrabamos, e tamén que todo estaba perfectamente nevado como agoiraran as predicións. As dúas ducias de casas de Huntly, as dúas rúas, a praciña onde cruzan e o camiño que baixa cara ao castelo, estaban correctamente nevados. Sen estridencias nin disrupcións. Só cunha lambida de frío. Fixen o que tiña que faguer e Barataria e mais eu puxemos proa cara á casa. Xa non quedaba moito prá noite, e había que ir bulindo.
Como o camiño de volta pola estrada principal, que caía ata aberdeen e logo seguía pola costa, xa o coñeciamos da ida, optamos por coller unha comarcal entre as montañas: era menos distancia e íanos meter por paisaxes verdadeiramente nevadas, que nese momento da tarde brillaban ao sol e ao relente. Así guiamos unhas dez millas, por unha estrada cómoda e retorcida, escoltada de murallas de neve nas gabias. Pero nunha revolta do camiño todo mudou: a neve cubría xa todo o firme, as rodas comezaban a esvarar, e no horizonte, aló por onde tería que coarse a nosa estradiña entre as montañas, había un gran folerpón que se estendía dende o ceo ata o chan, sen fronteiras, sen fendas, sen visibilidade. A mellor opción era sen dúbida dar volta, pero virar na entrada costenta dun camiño foi sen dúbida a peor. O cochiño entrar entrou, pero non quería saír. Había unha cuarta de neve e lama, e esvaraba marcha atrás. Comecei a viralo pouco e pouco, pra tentar saír de fronte, e supoño que nunha desas manobras empezamos a berrar. O coche non saía, a noite achegábase, cada vez nevaba máis e había moito que non pasaba ningún vehículo pola estrada. Máis aceleróns, máis primeira, pero o coche esvaraba e esvaraba sen control. Dinlle ferro a fondo e puiden achegalo, pero aínda quedaba un metro, o máis costento e enlamado, que non dabamos resolto. Mans á neve, comezamos a escavar unhas rodeiras. Tiñamos o tempo en contra porque a neve caía case tan rápido como nós a sacala, pero ao final, pisándolle a tope, o coche choutou de novo ao asfalto.
De camiño, mentres descorriamos as dez millas ata huntly e mentres tentaba manter o coche polo medio da estrada e non envorcalo nunha gabia, tentaba lembrar unha cousa desas fundamentais da vida: nestes casos é mellor arrincar en segunda, verdade? Prégase confirmación ou rexeite.