Hai dous anos comezaba a miña ilusionante relación cos árbitros de atletismo desta terra. Afeito ao trapalleirismo da ghalleira, naquela altura este eficiente grupo de velloucáns parecíame unha maquinaria perfecta. Pero foron mudando as cousas: o sábado estabamos na mesma fantástica pista de glaspop, si, pero eramos xa moi poucos árbitros, descoordinados e zoupóns.
As razóns desta decadencia son moitas. A pelexa entre a avoa Pat e a avoa Francis, motivada por un “o meu neto é mellor có teu”, por exemplo, foi crucial. Tamén o foi seguramente a desaparición física dos máis vellos, puntual e constante, e mais algunhas decisións federativas de calendario e planificación.
Pero o peor sen dúbida é o cancro de ósos que afecta o vello John, dalgún xeito o líder de toda esta tropa. John é un home tirando a desagradable e túzaro, pero que foi capaz de manternos engraxados nos últimos anos a base de presenza, planificación e correos electrónicos. Traballador e ecuánime, ten unha sensatez e unha visión xeral infrecuente entre a xente da súa idade. Agora coa enfermidade, os correos rarean, os horarios planifícanse con poucos días, hai meses que non o vexo, a cohesión fende e cunde o abatemento.
Todos asistimos ao avanzar do cancro na cadeira de John sen facer realmente nada, como se a enfermidade tamén nos afectase ao resto como organización, como se ventásemos tamén a morte dos árbitros escoceses tal e como os coñecemos.