Necesitamos un par de ibuprofenos e cear algo, así que subimos ata chiclana. Pillamos dúas pizzas nun microrresturante local e despois imos a unha rúa algo afastada pra ver a Da’í. Da’í é un carpinteiro duns 26 anos que vive nunha casiña baixa, nun barrio deses sen beirarrúas que só saen na tele cando hai asasinatos de mulleres ou toca a lotería, e que o alcalde local decidiu nomear como os planetas: calle marte, calle venus, calle júpiter… Éntrase dende a rúa directamente á sala, onde viven todas as criaturas do piso: el, unha pitón preciosa que se chama frigolito e unha televisión xigantesca, pero sen antena. Ao pouco, e logo duns movementos acrobáticos que seguramente aprendeu nas pistas de baile, Da’í pon algo de música e empézanos a bicar con forza: aínda que fode bastante ben e ten unha pirola case perfecta, é difícil concentrarse con Camela a toda rolla. Ao final acabamos, despedímonos sabendo que nunca máis imos ver a pitón frigolito, e regresamos camiñando polas rúas medio asfaltadas de chiclana ata este noso planeta onde os homes que viven sós non teñen unha serpe, un banco de abdominais, unha televisión e dez botes de colonia por únicas pertenzas. Estas son as conxuncións astrais que conceden os ferretes.