É sorprendente, moi sorprendente, o libro de conversas entre Anxo Quintana e Xosé Luís Barreiro Rivas. Dende logo non é frecuente que un político en activo recoñeza máis veces os seus erros do que chufa dos seus acertos, pero sobre todo chamoume a atención descubrir facetas do seu pensamento político que permanecen ocultas polo declaracionismo da prensa diaria: a súa defensa da institución familiar é moi interesante, e así tamén a fondura das súas formulacións sobre outros aspectos da estrutura democrática e do funcionamento da sociedade.
Pero quizais o máis salientable é a visión liberal das políticas económicas, dos servizos, da xestión e da administración pública ou do idioma; un liberalismo de raíz individualista, co que simpatizo inmediatamente. Claro, cada vez que pronuncia a palabra liberal (neoliberal, ultraliberal e demais variantes demoníacas) empeza a virarlle a cabeza como á nena do exorcista, sen decatarse de que en moitos casos, como cando llo aplica á política pesqueira europea, está a cualificar de liberal un modelo case stalinista da intervención económica. Perdóollo: moitos pratos de raxo e de carne ao caldeiro terá tomado con eses sectores conservadores do nacionalismo galego.
Así que despois da lectura do libro —dificultada por unha edición confusa e tirando a cutreira— teño máis claro aínda o meu voto o 1 de marzo: que mágoa, iso si, que non sexan eleccións presidenciais e teña que apoiar tamén o seu partido.