Cada vez hai máis pais ao meu redor. As conversas con eles xa non son calmadas e repousadas como antano e vénse interrompidas por choros ou, máis frecuentemente, por xoguetes que saen voando e que nos baten na cabeza. Aínda non teño claros os sentimentos a este respecto. É verdade que estraño a apracible calma da vella amizade, do diálogo, da pausa e do silencio; pero tamén non podo deixar de marabillarme ante esta ou aquela resposta dos pícaros e de sentir a vertixe do tempo que está por pasar, veloz.
Quizais todas estas cousas pesen na lectura de Crónicas birmanas, onde xa na portada o protagonista, un debuxante francocanadiano, empurra o carro do seu fillo polas rúas de Rangún, capital da birmania ocupada pola opresión e a ditadura. E así fan desta banda deseñada unha historia moi especial que, a pesar de ter moito do típico conto de occidental contemporáneo flipado co resto do planeta, atopa un ritmo moi equilibrado entre cotidianeidade, humor, perplexidade, autobiografía e a sempre presente Aung San Suu Kyi, invisible e fóra da banda deseñada da vida: por ela, polos monxes esmolantes de arroz, por ese neno europeo que pasea en carro polas rúas de rangún, ergo un pocillo de café quentiño nesta tarde fría. Á vosa saúde, á nosa saúde.


Leave a Comment