De todas as probas atléticas, aquela que acumula unha maior beleza é, xa case sen dúbida, a pértega. Ás primeiras horas da mañá, mentres vixío que non pisen raia os participantes nunhas interminábeis series de 400 m, coincídeme ver dende o pé da colchoneta o quecemento e o inicio da proba da pértega. Todos cooperan co mesmo obxectivo: empurrar a fermosura ata niveis de perfección, mesmo aqueles que teñen os rexistros máis discretos. Primeiro corren con potencia e con precisión e coa vara ergueita, e diríase deles, como se dixo de Bubca, que podería gañar o ouro olímpico dos 50 m lisos, se tal houbera. Despois encóllense e estíranse, dóbranse no seu sentido oposto, empúrranse robustos por riba dos tres metros, dos catro, dos catro trinta, ata debuxarse contra o teito desta nave de 1927 onde se abeira da choiva a pista de atletismo. Alí permanecen o seu tempo, ás veces só unhas centésimas de segundo, outras algunhas horas e tardes enteiras, tratando tanto de afastar a pértega de si como de evitar o lestón, antes de caer lixeiramente como se as macizas traccións non lles pesasen ren.
Ao erguérense da colchoneta teñen na mente repetir esa secuencia ata a inevitábel frustración; eu, que os vexo, o único que teño na cabeza é premialos co único do que dispoño, aquilo que levo escrito na miña esencia.