Se os brasileiros son con diferenza os nachos que peor foden do mundo e este país onde vivo é o lugar onde peor se fode, meter un ferrete cun brasileiro nunha escola de discapacitados de auchterarder presentábase coma un reto. E aló fun. O casopo onde vivía era unha especie de faiado dun só cuarto que se erguía sobre a escola, e as paredes tíñaas empapeladas con cadros pintados por el, DVDs, e xogos de play: en auchterarder os días libres son peores cós días de traballo. Foi unha mágoa, con todo, que entre eses DVDs non houbese unha guía pra aprender a pinar. Guilherme non bicaba, nin tocaba apenas, nin acariñaba, nin por suposto zugaba. Correspondía co modelo A de brasileiro: espiuse, deitouse boca arriba e esperou que eu fixese algo. Eu empecei con vocación e vontade, pero pouco e pouco fóronseme esquecendo os folgos, vendo que aquela masa de paulista tirando a fortachón tendía á inmobilidade absoluta. Cando me dixo un “estás moi tranquilo” comprendín que todo chegara á súa fin. E nesa noite, por primeira vez en 33 anos, deixei o ferrete a medias e marchei.


2 Comments to “conxunción”

  1. kaplan | February 4th, 2009 at 10:32 pm

    non sei como non marchou antes

  2. cesare | February 4th, 2009 at 10:38 pm

    Porque sempre queda a espranza de atopar algo. Anque sexa unha frase coa que rematar o post.

Leave a Comment