Hai xa tempo que un xornalista chamado Manuel Jabois pasa por esta casa. Pouco sei del. Ademais de que el mesmo ten un blog, e de que por un par de fotografías apostaría a que está supercachondo, pouco máis. Pero collinlle bastante cariño.
Por iso cando aí atrás atopei un libro publicado por el nunha editorial das pléades, animeime a compralo. Malia o cachondo que está e o cariño que lle teño, non podo dicir que A estación violenta me gustase moito. Durante a súa lectura lembrei moitas veces de Nélida Piñón, que sendo adolescente escribiu “subía pola costenta pendente” e que ao decatarse da redundancia tivo unha crise de escritura que a deixou afastada do papel por uns anos. Hai frases e circunstancias moi interesantes no texto e tamén unhas cantas toneladas de malditismo que seguro que fai as delicias dos viciados no xénero. Pero se Jabois me segue tendo algo de lei despois disto pediríalle que a próxima vez mo deixe ler a min antes: este libro, ben editado e transformado nunha obra de teatro, ía gañar moitos premios e transmitir moita beleza.