Tiven esta semana aquí a Barataria, e a miña vida e os meus feeds andaron moito a bravo. Sentoume moi ben a súa alegría, pasearmos polo monte e apañar unha boa gripallada pra el me coidase. Por iso e por outras cousas laborais non tiven tempo de mencionar aquí a Jason e a Barry.
Jason é un rapaz inglés que veu pra estoutro país a relaxarse e pasar seis meses en casa duns amigos. A casa está ao pé das montañas, moi alonxada da xente, e recíbeme en pixama. Dende a conversa previa ata o momento da cita pasaran trinta minutos de estrada e trinta quilos de peso, e o ferrete foi rápido e acelerado: os seus compañeiros de piso estaban por chegar dun partido de rugbi, e había que bulir. Así que como todo saíu un pouco atrapallado e saín daquela casa calzándome polo xardín, quedei á noite con Barry. Barry é un escocés que vive nas casas que arrodean unha planta petroquímica, estuda danza e fai unha dieta sen azucres. Pero non sempre foi así: antes saía á noite, bebía, tomaba fariña e éxtase e langranaba de aquí pra aló sen beneficio. Agora quitouse de vez. Recíbeme en bata de casa con zapatillas, e dáme un café sen azucre e unhas galletas sen azucres (anque malpocadamente con carb) e durante dúas horas cóntame a súa vida e o ben que se sente agora sendo mellor persoa, escoitando a chaicovsqui e prescindindo do azucre. Nun momento dado, cólleme a man, ponma enriba da súa pirola e chámame tímido. E clics, decátome de que algo non vai funcionar. Velaí, na vida suxa debeu de esquecer o de bicar e tocar, e ao máis puro xeito británico cre que foder consiste estritamente en que eu lla zugue, e chao.  Ao rematar, e mesmo antes de limparnos (algo que fai moi rápido pra non luxarmos nada) bótame rapidamente de casa.
De camiño de volta vou cavilando: canto máis fodo pra fóra, máis amo a Barataria.