Hai unha faisquiña perfecta en Neil Gaiman, que xa estaba en Sandman, que xa estaba en Neverwhere, que volve aparecer agora en The Graveyard Book. Esa membrana transparente que separa fantasía de mundo corrente é nesta última novela imperceptible ata non poder máis. Non é grotesca, non é ridícula, non é exhuberante. Esvaería se estivese aí. El di que lle debe moito á historia do neno da selva de Kipling. Quizais si, e tamén moito a Chesterton. De feito a historia do neno abandonado no camposanto e criado polos mortos está cheíña de momentos deliciosos. Pero a outra historia, a do neno predestinado a mudar o curso da historia xa a vimos, xa a limos en moitas partes, e esa segunda historia vaise facendo co control da novela, e esmagando a outra, ata que cando a última páxina dá a volta xa non sei moi ben que novela foi a que relín.