Ocupado con dores e traballos, houbo pouco tempo nestas semanas prós ferretes. Por iso, anque non me parece demasiado atractivo, quedo con Hassan. O nome permíteme intuír a cor dunha nova bandeira, verde probablemente, e iso faime ilusión. El di que lle gusta facer de todo, e penso que quizais forme parte desa brigada de estranxeiros que levantamos a paixón desta illa. Pero cando chego á súa habitación de hotel decátome do erro. Non só é menos atractivo do que semellaba ao principio, senón que me asegura que naceu en yorkshire. De feito, a xulgar pola distensión da súa pel podería xurar que naceu en yorkshire uns cantos anos antes do que declarara previamente.
Mais o verdadeiro problema é a orixe. Non aprendeu a bicarse nas rúas de lahore, como a súa nai, nin en amman, coma seu pai. As súas torpezas proceden do fondo yorkshire. Por iso me pregunta se bico, non se nos bicamos, e por iso me advirte que non a zuga, anque en realidade nin a zuga, nin a toca, nin a mira. Leva un aro na pirola e esnifa poppers pra obter máis pracer, pero é como poñerlle un altofalante ao silenzo. Nun plisplás dime que o foda, e non o penso dúas veces: hai que saír de alí canto antes, bulindo. Por primeira vez en todo ese tempo fai un movemento, e víraseme de costas. Cando vexo o seu vello lombo peludo tento mover a perspectiva, pero el rexéitao: unha soa cousa, dunha soa forma. Aquilo fáiseme demasiado insoportable, nótaseme e convídame a irme. Acabo de vestirme antes de que el remate a frase e saio do cuarto 310 batendo a porta, medio querendo, medio sen querer.
Unha vez fóra, baixo unha fermosa luz de comezo de primavera, pregúntome como é posible que nesta illa fodan tan mal: xa non creo nas casualidades, nin no determinismo xenético, nin na formación cultural. Ten que haber unha gran conspiración detrás que impuxo o mal sexo nesta illa. Agora só me queda saber se esa conspiración é contra min, ou sinxelamente contra o planeta.