Aínda que non é esa a única razón, levo un tempo apartado deste blog por causa da dor. A orixe desta dor non a coñezo exactamente, pero podo intuíla. O caso é que, por algún motivo, alguén deixou unha lámpada acesa á altura do meu ombro esquerdo, dentro, ben dentro, e moi a miúdo noto a súa intensa incandescencia. A lámpada brilla con máis forza cando escribo, e tamén cando ando en bicicleta, cousas as dúas que ocupan moitas das miñas horas. E cando leva tempo brillando, a lámpada espalla a súa luz polos músculos próximos, e baixa polo tendón ata o cóbado, e logo ata o pulso, como un peixe abisal que fose perdendo dolorosa fosforescencia. Ao cabo dóeme o pescozo, e a cabeza, e dórmenseme os dedos do medio, e sóbeme a febre.
Cando me deito, non sei ben por que, alguén desenchufa a lámpada e mentres durmo todo pouco e pouco recupera a súa escuridade interior. Pero ás veces, no medio da noite, alguén acende a luz de novo e esperto coa dor: deduzo que o manipulador da lámpada é dese horrible tipo de xente que se ergue da cama pra mexar.