O carreiro pra bicis que serpea en paralelo ao canal é bastante irregular. Ao primeiro ten bastante sábrego e fochancas, pero logo xa se estabiliza en terra que, na proximidade dos túneles e das pontes, é lama. Ás veces a vexetación está apartada, pero outras anda medrada e bótanse as ortigas e as silveiras ao camiño, e sinto o rabuñar contra as canivelas. Os campos que quedan aos lados están todos cultivados, e onde non, aparecen as meadows, un vizoso ecosistema de onde choutan os coellos xusto por diante das rodas. Ás veces hai tamén granxas, e cheira o canal a esterco. Pero outras hai pradeiras botadas a margaridas, e é o aire todo recendo de macela. O sol alterna coa brétema. Os paisanos que cruzo no camiño saúdan.