Só cando estaba xa chegando a Barrhead, despois de pedalear durante catro millas entre campos abertos a ovellas e pardaus, decateime de que Shaun me botara un ferrete de sete estalos, moi por riba da media habitual nun roxo escocés de pel branca e fría como a neve. Ata ese momento só cavilara nas hipóteses médicas que lle apreixaban os pés, válidos apenas pra sostelo ergueito sobre un piso de madeira ao que alguén lle retirara todos os obstáculos. Pensara unicamente no seu nidio sorriso, e tratara de reconstruír as palabras de contornos difusos coas que respondera as miñas tres ou catro preguntas xerais feitas, iso si, de vagar e frontalmente aos ollos. Lembrara tamén os pitidos que lle estouraban nos audífonos ao arrastrármonos pola cama. A cada golpe de cadeira a el treméranlle de forma nerviosa e desontrolada uns braciños inmóbiles e retortos; a min, catro millas despois, por entre os campos abertos a ovellas e pardaus, aínda me tremían os dentros.


2 Comments to “tolleitos”

  1. Naceira | July 21st, 2009 at 2:32 am

    Se a miña memoria non me falla, daquela, cando as cousas eran diferentes, dábanche noxo os roxos.
    A min sempre me gustaron moito.
    Doces trémolos, meu.

  2. cesare | July 21st, 2009 at 7:23 am

    Noxo, noxo… non. Pero si algo de repelús.

    É ben verdade que fomos abrindo a man en roxerío, peso, altura, fealdade… Quizais en realidade mudou o paradigma de qué e pra qué.

Leave a Comment