Por distintos azares caio nas poutas de George MacDonald, un escritor escocés do século XIX que é sobre todo coñecido, se se pode dicir que sexa un autor coñecido, grazas aos seus contos de fadas. Logo de ler moito del, e algunhas das súas obras con dedicación insistente, paso páxina e mudo de satélite literario. O día en que tal fago, ademais, o ceo abre despexado. O novo horario laboral, que comeza entre as cinco e as seis da mañá coma se eu fose un vello labrego, leva condenándome con menceres chuviosos todo o mes de agosto. Sol significa bici, e despois de facer as ablucións laborais correspondentes, collo o camiño da montaña.
As primeiras ramplas son as máis duras: na segunda, que nace dunha virada á esquerda e que avanza baixo un bosque tan impenetrable que me lembra que non levo luz dianteira na bici, baixa a auga en torrenteira. Despois deste agosto a humidade relativa supera o 120%, e a auga, ao arrastrarse polo firme, vai facendo como pequenos noiros de lama sobre a estrada, como se se puxese portas ao slalom só por brincar. Unha milla máis arriba o bosque desaparece, comezan as vistas e brilla o sol con tal forza que se diría que as choivas destas semanas lle lavaron tamén os raios. Ovellas, culebreiros, corvos, paxariños de toda caste, o grallar dun macho de faisán e alí á esquerda, no curuto dunha xesta, un chasco. Cando a estrada se fai máis constenta, a auga enxurra polo medio, con forza, pero ao mesmo tempo transparente, e vexo tanto o asfalto de debaixo como as millenta pingas que choutan con cada pedalada. Esta estrada é tan fermosa que nunca canso de a facer. Agora, ademais, sei que debaixo desa aparente e fermosa tranquilidade onde señorea o sol despois da treboada, habita un reino de trasnos, preparados para secuestrar o príncipe Guillerme e casalo coa súa horrenda princesa anana, peluda e con tres dedas en cada pé. Pero esa é outra historia.