- Nin a economía nin a sociedade europea se van beneficiar directamente de Madrid 2016. É máis, das catro cidades candidatas, a que ten unha peor perspectiva económica a medio prazo é Madrid.
- España, un país pouco relevante no mundo político, demográfico e sobre todo, deportivo, xa organizou uns Xogos, e non hai moito: só seis Xogos atrás. Incluso entre Chicago e Atlanta hai o dobre de distancia ca entre Madrid e Barcelona.
- A comunicación da candidatura de Madrid é horrible. Cando ma presentaron en petit comité hai uns meses xa mo pareceu e mes a mes foron progresando en mediocridade ata superaren a da frustrada París 2012 en pésima orixinalidade: nunha soa frase, que nos vende Madrid? “Corazonadas” (chequear se corazonada existe en galego e, se non, como traducilo).
- A presentación da candidatura non podía ser máis pailaroca, máis antiga: Raúl, Manolo Santana, un rei… Onde está Nadal? Xogando. Onde está Cristiano Ronaldo? (non responder). Quizais se explique porque, no fondo, a cobiza polos Xogos foi bastante pailaroca: se Barcelona puido, nós tamén. Que sexa a filla de Mercedes Coghen, a cabeza visible da candidatura, a que faga de “nena” na presentación é moi simbólico: o resto do planeta cre que en España reina o nepotismo, e Madrid 2016 quérello confirmar (esquezamos agora que as probas de vela van ter lugar en Valencia…).
- Despois das críticas do informe do COI, que fixeron as administracións españolas e madrileñas en política antidopaxe ou en claridade financeira? E ademais, non sendo nacionalista, por que se supón que debería apoiala?

De acordo agás nas matemáticas: entre Atlanta 96 a Chicago 2016 van 20 anos; de Barcelona 92 a Madrid 2016 van 24.
Distancia espacial, refírome.
E tamén porque no 2012 van ser en Londres e porque no 2020 agarda Roma. Por conseguinte Europa non vai organizar nada no 2016.
E a quen lle importa a comunicación das candidaturas? Ao membros do COI interésanlle máis outras cousas ( seica din) que o meu pudor impide escribir.
Se así fose, gañaría Madrid.