cremationbigflamesHai tempo xa que os obxectos empezaron a solidificarse.

As sensacións fóronse amargando ou facéndose felices dunha maneira cortante, arisca. De súpeto as páxinas dos libros tiñan máis gramaxe, as bagañas vermellas dos arbustos semellaban tan duras e compactas como os seus espiños, e ata a pel deste e o cabelo daquel eran como máis vellos, como máis ríxidos e enfreitados: ao rozalos viña un intenso pracer, si, pero tamén como unha grima antiga.

Chegou ademais un momento en que me pesaron as palabras, sobre todo as que estaban por dicir. E o vello xeladeiro acusounos, con razón, de usar metáforas de segunda man.

Así que é tempo de percorrer os quilómetros que nos quedan en silencio. Algún día caducará o dominio e estas balas serán de novo o que sempre foron. Nada. Grazas.


54 Comments to “nota póstuma”

  1. moinante | January 24th, 2010 at 4:57 pm

    A verdade é que había tempo que non entraba na súa casa e, agora que o fago, descubro que xa ninguén vive nela. Unha mágoa.

  2. X | February 17th, 2010 at 4:18 pm

    Que rabia, debería botarnos de menos, ademais un blog con dominio, que nin sequera hai a esperanza como cos de Blogger que duran eternamente, si, seino, nada dura eternamente pero podería enganarnos e manter sequera a esperanza do reencontro.
    Espero que siga ben.
    Saúdos.

  3. orso | February 18th, 2010 at 10:51 pm

    No existía a resureción?

  4. peke | April 3rd, 2010 at 8:55 pm

    Achámoste de menos. Ea!

Leave a Comment