Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » acción

paradoxos

Despois do post sobre O natural é político estaba algo preocupado e arrepentido. Pensei que quizais me pasara, ou que probablemente non tiña razón. Así que en canto vin nun quiosco de aeroporto Confesións dun ecopecador, do xornalista especializado en temas ambientais Fred Pearce, merqueino buscando un argumento pra pedir desculpas.
O libro non só me dá a razón co de que é máis antiecolóxico probablemente o arroz co que acompañamos a costeleta do que a propia costeleta (e non por iso imos facernos antiarrocistas, en equivalencia ao vexetarianismo que naqueloutro libro propón Moure). En realidade este fantástico, básico e imprescindible libro é un catálogo de paradoxos sobre a nosa pegada ecolóxica, que me foi dando pescoceiras na caluga dos prexuízos, unha tras outra todos estes días. Por exemplo, o de que no mesmo percorrido un tren nocturno é menos ecolóxico ca un avión. Ou que fóra de tempada é moito máis ecolóxico comer amorodos chilenos ca locais. Ou, por suposto, que unha das enerxías máis ecolóxica é a nuclear. Ou que o mellor que poderiamos facer co lixo é queimalo individualmente no patio de casa. Claro está, o cálculo pode levarnos ao dato (non apuntado por Pearce, pero posíbel) de que sexa máis antiecolóxico ir traballar en bici ca en bus urbano, porque mentres no bus dividimos a nosa pegada de carbono por 1/50 ou máis pasaxeiros, sobre todo en hora punta, en bici estamos xerando un gasto enerxético individual que substituiremos por exemplo por unha boa tallada de vitela arxentina (deforestación, transporte, plástico do envasado), con patacas (contaminación de transporte rodado, plástico), unha ensalada con tomates (cultivados en invernadoiro, plástico), millo (lata, contaminación por pesticidas, deforestación, consumo de auga polo azucre engadido) e beldros (fóra de tempada, plástico).
O que nos leva á solución final: a opción máis ecolóxica é o suicidio. Seguro? Quizais tampouco… dende que o concello de Londres completou a instalación de depuradoras no Támesis, a biodiversidade (aves, mamíferos, vexetais…) caeu ata cifras tan extremas que ben se podería dicir que é unha das peores catástrofes ecolóxicas da illa nos últimos anos.

estrañeza

Debín buscar mal, pero no programa do BNG prás eleccións galegas non vexo a frase morrer dignamente nin a palabra eutanasia.

Actualización: Un benintencionado lector pregúntame se o goberno autonómico ten competencias nese eido. Pois ben, este podería ser un primeiro paso. Pero hai máis xeitos de loitar por unha morte digna e en liberdade.

colateral

En agosto de 2007, o exército de Birmania reprimiu con dureza as manifestacións pacíficas dos monxes que só desexaban a democracia. Houbo máis de 100 mortos, aínda que a cifra exacta non se pode saber, dado que nin os medios de comunicación internacional nin a ONU ten acceso á zona.
En marzo de 2008, o exército e a policía chinesa reprimiu con dureza as manifestacións pacíficas dos tibetanos que reclamaban dereitos nacionais e democracia. Houbo máis de 100 mortos, aínda que a cifra exacta non se pode saber, dado que nin os medios de comunicación internacional nin a ONU ten acceso á zona.
Entre decembro de 2008 e xaneiro de 2009, o exército israelí reprimiu con dureza a poboación, pacífica e non pacífica, de Gaza, que como medida de presión pra rematar co bloqueo económico do seu territorio fustigaban, con toda a minguada capacidade que tiñan, o territorio israelí. Houbo máis de 1300 mortos, segundo cifras da ONU, que si ten acceso á zona.
Durante estes días non dixen nada. Non é que non pensara nada. De feito fixen pequenos comentarios aquí e acolá onde fun cualificado de axente sionista. É difícil non erguerse e non dicirlle ao goberno israelí: paren iso xa, o seu sangue é o meu sangue. Tan difícil como non erguerse en Birmania ou no Tíbet.
Tan difícil como non erguerse agora que calaron as armas e esixirlles aos dous bandos, coa mesma carraxe e a mesma indignación: vamos, constrúan a paz, o seu sangue é o meu sangue.

equipo A

Envexa, dicía magago. Tristura, engado, ao contemplar os anos luz que nos separan, en todos os sentidos. Vía Ronsel vexo un especial fotográfico sobre o equipo do Presidente. É flipante a serie de retratos, pero esquezámonos agora de imaxes vas: nestes momentos de subhasta da ilusión, é posible confiar nun equipo onde a xente se apelida Mastromonaco, Solís, Shinseki, Pfeiffer, Chu, Strautmanis, McCaskill, Orszag? É posible confiar nun equipo onde tres dos conselleiros persoais do Presidente teñen 24, 26 e 27 anos?

Ou mellor, pódese confiar nun equipo que non os teña?

quintanismo

É sorprendente, moi sorprendente, o libro de conversas entre Anxo Quintana e Xosé Luís Barreiro Rivas. Dende logo non é frecuente que un político en activo recoñeza máis veces os seus erros do que chufa dos seus acertos, pero sobre todo chamoume a atención descubrir facetas do seu pensamento político que permanecen ocultas polo declaracionismo da prensa diaria: a súa defensa da institución familiar é moi interesante, e así tamén a fondura das súas formulacións sobre outros aspectos da estrutura democrática e do funcionamento da sociedade.
Pero quizais o máis salientable é a visión liberal das políticas económicas, dos servizos, da xestión e da administración pública ou do idioma; un liberalismo de raíz individualista, co que simpatizo inmediatamente. Claro, cada vez que pronuncia a palabra liberal (neoliberal, ultraliberal e demais variantes demoníacas) empeza a virarlle a cabeza como á nena do exorcista, sen decatarse de que en moitos casos, como cando llo aplica á política pesqueira europea, está a cualificar de liberal un modelo case stalinista da intervención económica. Perdóollo: moitos pratos de raxo e de carne ao caldeiro terá tomado con eses sectores conservadores do nacionalismo galego.
Así que despois da lectura do libro —dificultada por unha edición confusa e tirando a cutreira— teño máis claro aínda o meu voto o 1 de marzo: que mágoa, iso si, que non sexan eleccións presidenciais e teña que apoiar tamén o seu partido.

antiquintanismo

A presentación das listas electorais do BNG foi un xesto terriblemente triste. En primeiro lugar, porque a presenza da sociedade civil é inexistente: todos os candidatos proceden dos órganos de goberno ou das camarillas da organización comarcal. En segundo lugar, porque a renovación é nula: repiten os mesmos que xa estaban, agás os que se puxeron fóra ou as que non resistiron o espírito purgador do lado escuro da forza, que só atende o seu embigo ou a vendetta. E en terceiro, e máis importante, porque ese sistema de conselleiros e listas que corren é, aínda que electoralmente interesante, profundamente escuro dende o punto de vista democrático: o destino do parlamento parece ser o dunha cámara de caladiños e segundeiros, un conxunto de persoas adestradas pra erguer a pata cando cómpre, e non pra facer política ou representar os cidadáns.

quintana - paris hilton

Dixen no post anterior que na guerra dos medios non todos somos soldados. Non todos, pero algúns si: a guerra aberta na Voz contra as consellerías bloqueiras, con razón ou sen ela, é máis ca evidente. Se o motivo fose aprofondar na democracia, levantar corrupcións e actuar de supercidadáns, sería estupendo. Mentres, ao outro lado, o subconsciente da maquetación xoga malas pasadas.

couces

Teño dous bos amigos traballando na Voz de Galicia. Dúas persoas que admiro, que sigo, e polas que ademais teño un deses cariños que fai que broten as súas lembranzas mercando no súper ou paseando por cidades estrañas.
Iso non me impide dicir que a empresa prá que traballan é do peor que existe en Galicia. No delito de hoxe acusan de prevaricación non só a consellería de Industria, senón tamén a construtora que promove un xornal que lles quere facer a competencia. Pra esa acusación tan importante baséanse en “fuentes próximas a las negociaciones que San José mantiene con los bancos” (e por máis que busco nos manuais de xornalismo non atopo esas “fontes próximas sen identificar” entre as fiábeis pra facer unha acusación tan seria). E con isto non defendo nin o concurso eólico nin moito menos o novo xornal: nestas guerras ficticias non todos somos soldados.
O comportamento siciliano da Voz con persoas, empresas e, en particular, coa administración pública (con todos nós, xa que logo), é tan repulsivo que só pode esvaecer ao lado dos delirios de grandeza do seu editor. Grazas á chantaxe sistemática á administración (da cor que sexa) chegouse a un ecosistema de ruindade e manipulación entre o goberno e os medios de comunicación que coloca ese país no límite do que o mundo civilizado entende como réxime democrático.
Hai moito que o borrei da lista frecuente de xornais, e só entro nel moi esporadicamente e por razóns profesionais. Hai infinitas razóns pra non facelo nunca.

chapuzas

Un dos aspectos máis desacougantes da cultura británica é a rectitude moral que leva á delación. Así, non deixa de ser arrepiante un programa como Rogue Traders, que busca acabarlle coa vida persoal, social e laboral a fontaneiros, cerralleiros, carpinteiros e electricistas que non traballan ao xeito. Sería un formato así exportable a Galicia?
Sigue lendo este post no Teleclube»

palabriña, 2

Hoxe teño máis confianza no mundo. Non teño máis confianza no presidente global, nin sequera no fontaneiro ou no contratista de Vigo (Indiana), porque a espranza non me afoga o sentido. En realidade, teño máis confianza en min mesmo. E agora, mentres persigo un rato pola miña sala de estar (si, xa están aquí de novo), dedícolle un pensamento fugaz aos grandes perdedores de onte.

ps1. De todos os mapas da noite, que foron moitos e moi bos, este é o que máis me chama a atención, porque amosa onde medrou o voto demócrata e onde o republicano. En vermello non están Montana, nin Idaho, nin Utah. Está Arizona, porque Arizona é vilalba, pero sobre todo en vermello están Oklahoma, Arkansas, Luisiana, Mississippi, Tenessee, Alabama.

 

ps2. Fundamental Tino Santiago.