palabriña

De todas as palabras dadas, houbo unha moi especial. Unha moi pequena e ao mesmo tempo moi importante. Como unha onda de felicidade sobre unha marea de felicidade.

[...] É a resposta que deron mozos e vellos, ricos e pobres, demócratas e republicanos, negros, brancos, hispanos, asiáticos, nativos americanos, gais, heteros, discapacitados e non discapacitados… Estadounidenses que lle mandaron unha mensaxe ao mundo: nunca serían só unha recua de individuos ou unha recua de estados vermellos e estados azuis… somos e sempre seremos os Estados Unidos de América [...]

infancia

Onte fun atacado por primeira vez dende que vivo nesta illa. Os suxeitos eran como unha ducia e o máis vello tería trece anos, era loiro e polo que podo lembrar tiña uns bonitos ollos azuis. Eu non actuei ben: pasei do seu primeiro acoso verbal, e volvín cara ao meu coche pouco e pouco, sen facerlles fronte. Así que empurrados polo meu medo forónse organizando atrás miña, mentres me perseguían e me insultaban. Pedinlle axuda a un velliño e logo a un señor maior, pero os dous asubiaron e miraron literalmente cara outro lado, probablemente porque eles coñecían os pais dos túzaros. Ou os propios túzaros.
Ao que cheguei á esquina da rúa botei a correr cara ao coche. E eles tamén. Metinme todo o rápido que puiden, arrinquei, e acelerei mentres golpeaban o coche de alugueiro con todas as súas forzas de nenos de dez anos.
Andei en primeira unhas 300 iardas, ata que puiden respirar. Pero o susto duroume ata ben entrada a noite.

that’s why tonight belongs to you

Hai meses, bastantes meses, comecei a falar do discurso de Novo Hampshire. Foi por xaneiro cando barack obama encadenou esta serie de palabras, que logo ecoarían de costa a costa, dun mar a outro brillante mar, en forma de youtube, cancións ou o que fixese falta. Esta noite, logo dun día enteiro pechado na casa polo temporal, acabei de traducilo. Son palabras fermosísimas e por veces estarrecedoras, anque en cousa duns meses sexa cinza todo canto temos agora, todo o que se nos tendeu a modo de espranza.

Hai unhas semanas, ninguén imaxinaría que poderiamos facer o que fixemos esta noite aquí, en Novo Hampshire…

Sigue lendo »

crise

Existirá na miña vida un antes e un despois da conferencia de michel bauwens no urbanlabs de cornellá. En tempos de rebumbio económico, as súas palabras son recollidas polo auditorio como un “imos asestarlle o golpe final ao capitalismo”. En realidade, bauwens non dicía nada semellante. Pero si que agoirou unha crise no concepto de valor que se pode intuír neste exemplo: o software libre só xera uns x millóns de dólares ao ano, pero a súa existencia fai que o software propietario deixe de gañar dez veces ese diñeiro. Ou sexa, 9x desaparecen grazas ao traballo cooperativo. Unha crise de valor á que bauwens lle ve moitos paralelismos na debacle do imperio romano, e que se pode ir intuíndo na mestura actual dos procesos produtivos: xa hoxe, millóns de traballadores en todo o mundo expropian a plusvalía e diríxena a proxectos cooperativos, peer to peer, onde non existe transferencia monetaria. Con parte do auditorio disposto xa a asaltar unha veciña oficina de caixa laietana, bauwens puxo orde e tranquilidade: agardannos tempos duros, pero temos que manter a vista fixa no horizonte.

filántropos

Durante os últimos cincuenta anos, un grupiño de mozos impulsou e dirixiu unha asociación de fins tan positivos e interesantes como difusos. Nela gastaron a maior parte dos esforzos da súa vida. Algúns son xuristas, outros enxeñeiros solteiros ou avogados filatélicos, e todos eles comparten un mesmo background aristócrata e conservador. Pero a bioloxía fixo o seu traballo e agora sobardan os setenta, afunden os ollos amarelos e falan de moitos dos seus amigos con enpazesteas ou diolosteñanaglorias.
De diversos puntos do planeta acudimos a Ciudad-Ajo os salvadores, xente moi distinta que compartimos vagamente algunhas das súas ilusións arcaicas. Chámannos pra que gobernemos a asociación na sombra, levando o peso executivo e deixándolles aos velloucáns a sensación de que aínda están ao mando. Sobre o papel, a manobra é perfecta. Pero vai ti saber qué pensan en realidade os filántropos sobre a filantropía.

comunismo, 4

Despois dun súpeto troco de plans, boto unha mañá enteira rapando na herba do xardín que me encargaron. Como se trata de preparar o terreo pra que pase a máquina cortadora, teño que rapar ben a ras do chan, o que resulta altamente fatigoso. Logo das súas boas catro horas dándolle ao fouciño alí estaba un colector cheo de herba, trevos, algúns cardos, unhas herbas baixas e pinchudas que non sei como se chaman e un par de litros de sangue procedentes do meu dedo medianiño. Pousei o fouciño no colector da herba e marchei, pensando en voltar hoxe.
Mentres tanto, os homes do lixo pasaban pola casa e recollían os colectores que, atentamente, a veciña puxera na beirarrúa. Nun deles ían trevos, algúns cardos, unhas herbas baixas e pinchudas, un par de litros de sangue e un fouciño.

O comunismo está en extinción, é inútil, provoca derramamentos de sangue e ao remate camúflase co lixo.

comunismo, 3

Hoxe, con orixe nalgures preto de atenas, quizais xinzo, quizais maceda, trouxo o correo da súa maxestade un fouciño da ghalleira, perfectamente rematado e afiado, cun fermoso mango de madeira sen vernizar.
Practicamente ao mesmo tempo, o encargo de rapar a herba no xardín esvaece. Uns profesionais vanse ocupar dese labor e o fouciño resulta inútil. Usareino eu, os días que me apeteza, pra recoller unha pouca herba seca coa que equilibrar a achega de nitróxeno do meu composteiro. Como hobby privado.

custo

A raíz dun desgrazado percance de saúde, a última vez que estiven na ghalleira tiven que ir ao médico. Fun ao da pública, fíxome unha prospección ocular da zona, ditaminou o que era e recomendoume un antibiótico xenérico (por outra parte, errado) que abonei integramente.
Unhas semanas despois, recibo unha carta do Sergas dicíndome que lles debo 218,79 €. O diñeiro é o de menos, porque podo exhibir a miña tarxeta de asistencia europea, pero empezo a pensar se a consulta recibida valeu en realidade 218,79 €. Canto me custarían na privada eses tres minutos (ou menos) de consulta, sen análises, cunha diagnose correcta, pero cun vademecum ancorado hai corenta anos, cando eses antibióticos xenéricos deixaron de ter efecto pleno sobre a enfermidade?

santacomba

A historia da axuda social é sinxela: como son pobre de solemnidade prós estándares británicos, merezo unha axuda social do concello de algo máis de cen libras mensuais. Cando Barataria veu vivir acó renunciei á axuda porque xa non me correspondía, e cando volveu marchar empecei os trámites de pedila de novo. O primeiro expediente perdeuse a finais de inverno, e na primavera comecei de novo. Primeiro pedíanme unhas nóminas, logo uns informes do banco, máis tarde sabedeus e ao remate unha carta do meu caseiro onde se dixese que vivo aquí e que a renda que pago é a que é.
Iso semellaba sinxelo. O meu caseiro é un bonhome, paisaniño de aquí, que traballa de vedel nun colexio das proximidades e que sempre está disposto a facer favores e a botar unha man cando é necesario. Pero non: explícame nun correo que el me ten declarado como parente, que eu legalmente non pago renda (!) e que a cambio diso teño un seguro que me cubre por se cae un lóstrego na casa e me fode o computador.
Despois de case dous anos aquí, ben sei cómo conseguiron levantar un imperio que dominou o planeta. Tamén sei por que o perderon.

eurogames

A miña función como humilde voluntario nos eurogames de barcelona tróuxome a esta cidade, encontroume con Barataria, con Fufli, e deume algúns lixeiros momentos de tranquilidade, suor e paseos pola praia.
Pero o caos e a desorde dos xogos deportivos foron tan grandes que o milagreiro é que algo chegase a funcionar. Na miña vida vin semellante esforzo desorganizativo. Por iso, que o conxunto de voleibol de lesbianas polacas xuntase as mans no medio da pista e dese un urro antes de comezar o partido adquiría unha fermosura case relixiosa.