telepatía

29458759Por un twitter perdido acabo nun concerto no Porto dun grupo do que descoñezo todo. Só vira antes un par de vídeos no youtube, pero apetecíame irme de wai e bloguealo. Ademais, sempre teño ese especie de imperativo moral que me obriga a escoitar música igual que os xogadores de fútbol se ven impelidos a ler prensa deportiva pra dicir que len algo cando lles fan esas entrevistas que procuran demostrar que non len nada. E ademais, sei que Emilio José, o cantautor de Quins, tamén irá aló e teño ganas de coñecelo.
Elas son Telepathe. A sala é un impresionante soto de lámpadas rococó. Ao meu lado está Emilio José, que leva unha pucha branca de medio lado e ten nun parking próximo un clío con espellos retrovisores para remolques. Estamos en momento fan: el dela (dunha delas), eu del. A situación é realmente moi divertida. Está buenocho-buenocho, e cultiva un calculado desleixo de artista que non é maldito, pero podería chegar a selo se lle petase. Mentres as paisanas fan un concerto flipante sen pausas e sen bises, pregúntolle pola súa vida, pola volta a España a pé facendo concertos ata que lle inchou un nocello, pola carreira que estuda e polas galeguísimas razóns de non ter adsl en Quins (enfadouse porque a adsl chegara antes ao lugar do lado).
Julieta Venegas e mais eu somos fans del. Pero ela quizais non saiba a importancia deste feito banal, e eu si.

fisio

vertebra prominensSempre me pareceu curiosa a relación que tiña Peke coas súas fisioterapeutas. O xeito de falar delas, ou de escribir, facíame crer que mantiña en realidade duna relación sentimental con elas.
Hoxe foi a miña primeira cita con Stewart. Stewart é baixiño, leva a cabeza afeitada, e ten uns ollos azuis moi luminosos. Terá uns vintecinco anos de forte acento escocés enriba, tanto como as mans. Deitei o meu corpo brando e encanastrado na padiola, e concentreime en relaxarme. Mentres, el foi exhibindo o poder das mans, levándome onde el quería: á relaxación no ombreiro, arrastrando os seus dedos contra as miñas enrugas, ou á dor na chavella, presionando cos polegares un botón que nin sequera sabía que había. Despois pasou aos cariños, cun estroupelear suaviño contra as vértebras do pescozo, primeiro por detrás, e logo por diante, tratando de facer maior o espazo entre a sexta e a sétima: alí é onde, segundo el, está o enchufe da lámpada.
E eu, como xa o amo, fágolle caso.

voltar

Dígolles adoito aos que me preguntan que me esqueceu o significado do verbo voltar. Pero non é verdade: ás veces éntrame a acordanza.
Por exemplo, cando penso en que hai unhas horas voltou Barataria, e que vai estar aquí uns meses. E lembro que é un verbo moi fermoso.

aisss

Non é adorable?

escenario

O momento foi algo estúpido. Pero alí estabamos os dous, deitados no medio dun escenario completamente ás escuras, alumeando coa pantalla do móbil na carta dun restaurante. El dedícase a bailar, e ten un corpo compacto e moreno, traballado nos campos de fútbol de italia e en compañías de repertorio de medio mundo. Eu, apampado, algo bochechudo, concentrábame en manter o móbil aceso e en aproveitar esa torrenteira de enerxía circulante mentres el, o único bailarín hetero a este lado do muro de hadrián, cavilaba lixeiramente na escolla dos entrantes.

comeback

Aínda antes de raiar o día collerei un coche de alugueiro e porei proa ao sur. Ás oito chega Barataria ao parque-temático-beatle, disposto a pasar cando menos todo o resto de agosto aquí comigo e a preparar o seu desembarco definitivo en outubro. E o nerviosismo non me deixa durmir dende hai catro días.

criaturas

O meu sobriño de ames naceu xa medrado. O de barrantes aínda esperta cada tres horas pra reclamar alimento. A de Florbela xa di o nome cando llo preguntan. A cadela da Centenaria ten forza (e ganas) de levar a titora no aire. E aínda queda algún por chegar nos vindeiros días e semanas.
Son as criaturas novas, ás que fun enfiando visita día a día, máis atónito eu ca elas: algunhas delas pagaranme a pensión, a outras verémolas competir en circuítos de fórmula 1, e outras soterrarán felizmente ósos frescos. Mentres tanto, ocupan a posición central levando á roda a uns seres que, de non ser por eses olliños cansos e contentos, me custaría recoñecer.

parrandilla

Sentado na súa cadeira reservada, o pai de Barataria remata de contar a historia do parrandilla. Parrandilla era un neno da súa aldea que medía coma o alto dunha mesa e que non medraba máis. A cada pouco, a súa nai insistía en alongarlle os pantalóns e ía onde a tía Teodora. E a tía Teodora, a costureira, dicía: pero se o Parrandilla non medra, como llos vou baixar?
Enfronte está madre Barataria, dándolle a comida á neta, e non escoita o remate dunha historia que xa coñece porque leva dez días sen pilas nos audífonos. Logo compartimos un arroz con tajás mentres padre Barataria me explica como se lle cambia o aceite a un coche ou dubida que eu sexa capaz de distinguir unha retama. Eu míroos e tento imaxinar toda unha colección de escenas e pasados. Barataria agarda apurado a que acabe todo canto antes. Eles ignoran que eu debería ser importante nas súas vidas e que a miña foto debería estar nesa mesma parede onde están a das vodas de marijose, marival e amparo.

obxectos

Cando as cousas se reviran, e abofé que se reviraron nestes días que ata piquei unha roda da bici, é marabilloso chegar á casa e ter un par de obxectos agardando. Un é o libro que me manda martinpawley, O xiro postal. O texto é previsibelmente senegalés, pero consegue exasperar a pesar desa previsibilidade ou quizais por ela precisamente. A tradución renxe por todas as partes, pero malia ela pásase un pedazo divertido. E o teletransporte a dakar hai poucas apertas que o paguen.
O outro é o sobre que mandou o home de maryland: unha camisola, unha pucha, unha chapa e unha colección de material impreso da campaña de Obama. Non teño moita capacidade técnica estes días pra facer unha foto con xeito disfrazado de obamista, pero prometo que a farei. E agradeceríalle ao home de maryland o feito como se merece se o seu enderezo correo non se me transmutase, tamén, en carne de lagarto.

amizade

PardecondeOs Johnson, grazas ás bondades das incomunicacións no século XXI, de súpeto teñen que mudar de casa: caeron nun bucle sen internet a 300 metros da catedral de humidtown. O novo piso terá o que se queira, pero sobre todo unha boa conexión e un cuarto de convidados, que eles chaman por bromear o cuarto de Cesare. O venres que vén irei á ghalleira nunha viaxe de finde rápida e precisa. A noite do domingo pró luns pasareina en ankara, na casa de Walter, pra coller o avión de cedo, e el dime por teléfono que o sábado foi coa nai mercar unha cama pra Cesare, que non tiña.
Non sei se eles, e todos os outros, teñen unha lixeira idea do que están facendo, pero esas atumes ás patas das camas son, en tardes outonizas coma a de hoxe, bágoas como puños.

Como as que boto cando escoito esta fabulosa peza do emsí galego-suízo GranPurismo (agasallo de orsinia, unha vez máis). Unhas rimas moooi ben acabadas, uns contidos emocionantes e algunhas frases prá historia como ese “eu sei que seguirei ladrando coma o can do Laureano”, pousan a Pardeconde no planeta. E arrízanme todas as frebas do pelexo ao mesmo tempo.