Cando as cousas se reviran, e abofé que se reviraron nestes días que ata piquei unha roda da bici, é marabilloso chegar á casa e ter un par de obxectos agardando. Un é o libro que me manda martinpawley, O xiro postal. O texto é previsibelmente senegalés, pero consegue exasperar a pesar desa previsibilidade ou quizais por ela precisamente. A tradución renxe por todas as partes, pero malia ela pásase un pedazo divertido. E o teletransporte a dakar hai poucas apertas que o paguen.
O outro é o sobre que mandou o home de maryland: unha camisola, unha pucha, unha chapa e unha colección de material impreso da campaña de Obama. Non teño moita capacidade técnica estes días pra facer unha foto con xeito disfrazado de obamista, pero prometo que a farei. E agradeceríalle ao home de maryland o feito como se merece se o seu enderezo correo non se me transmutase, tamén, en carne de lagarto.
Os Johnson, grazas ás bondades das incomunicacións no século XXI, de súpeto teñen que mudar de casa: caeron nun bucle sen internet a 300 metros da catedral de humidtown. O novo piso terá o que se queira, pero sobre todo unha boa conexión e un cuarto de convidados, que eles chaman por bromear o cuarto de Cesare. O venres que vén irei á ghalleira nunha viaxe de finde rápida e precisa. A noite do domingo pró luns pasareina en ankara, na casa de Walter, pra coller o avión de cedo, e el dime por teléfono que o sábado foi coa nai mercar unha cama pra Cesare, que non tiña.
Non sei se eles, e todos os outros, teñen unha lixeira idea do que están facendo, pero esas atumes ás patas das camas son, en tardes outonizas coma a de hoxe, bágoas como puños.
Como as que boto cando escoito esta fabulosa peza do emsí galego-suízo GranPurismo (agasallo de orsinia, unha vez máis). Unhas rimas moooi ben acabadas, uns contidos emocionantes e algunhas frases prá historia como ese “eu sei que seguirei ladrando coma o can do Laureano”, pousan a Pardeconde no planeta. E arrízanme todas as frebas do pelexo ao mesmo tempo.
Algúns días case non me decato de que Barataria non está. Outros, en troques, a cama faise pesada, grande e fría, e cando chega a mañanciña non sei se prefiro deixarme estar dentro dela ou botarme fóra. Acordo contra as seis, e logo revírome e retórzome esperto entre as sabas, co frío nos pés e a dor espondilítica nos cadrís. Finalmente dúchome, longamente, e comezo a vestirme por trozos mentres simultaneo a preparación do almorzo: picar un quivi ou un plátano, cocer algo de avea, se teño vagar espremer uns pomelos, torrar unhas salchichas na grella…
Despois poño a radio no computador e chequeo o correo electrónico da noite. E tomo o té pousado. E os días coma hoxe, cando máis aperta a ausencia de Barataria, recibo visita. Visitas coma esta:
E o que onte era angustia porque non me comesen o penso, hoxe transfórmase en angustia por que vai pasar cando falte o mes enteiro de inverno se teño tanta familia ao meu cargo… Onde peteirarán os bacachises?
A medida que imos profundizando nas nosas manías respectivas, a medida que nos imos escoitando peidear, saír da ducha, ou almorzar torradas con marmelada de laranxa, ímonos facendo vellos. Vemos o abismo na cabeza do outro, e supoño que nos asustamos, pero logo volvemos a compartir o paseo ou a discutir por quen debe levar a mochila durante a camiñada na montaña. Así que aínda que odie ata o máximo os seus tapóns pra durmir, cando penso en senalcume só me sae amor.
A Fundación Cesare existe, claro que si, anque non se chame exactamente así. Hoxe amencín por primeira vez na cama que hai nela. Dedicarei a vindeira semana a traballar moi intensamente nunha dobre quenda, botado ás mañás á mellora das miñas cualidades pedagóxicas, e ás tardes á preparación dunhas fichas sobre literatura que me enchen de tanta preocupación como morbo. Así que xeograficamente agora estou na ghalleira, nun lugar do interior batido polo sol e que nesta hora da mañá aínda é alegría de anduriñas.
Nos locais da fundación, ese punto de ancoraxe, miro e remiro bibliografía apresuradamente e de fondo escoito björk. E refréscome da calor nunha ducha sen cortina que me permite verme espido no espello, decadido, revellado, mentres o xampú cae frío por sobre os meus pregues destensados de trintaepico.
A fundación: os libros, o espazo, un ferrado vello, unha pantalla (das de xinzo), cerámica de gundivós, artesanías carrexadas polo copatrono Ferre e un saco de boxeo. Entre as súas paredes de pedra vista hai un aire viciado de amizade, mesto, que agora mesmo é o único motivo que mantén tensa a cadea coa ghalleira.
Non sei eu como será profesionalmente o meu xefe, nin se sintonizaremos moito ideoloxicamente, pero cando buscas kindness no dicionario aparece a súa cara: foime recoller ao aeroporto, estame solucionando todos os trámites posibles, convidoume namais chegar a cear tripas de año (un tipismo), bebimos ata máis alá do recomendable un fabuloso güisque afumado da illa de Islay, e anda sempre un paso por diante de min na xestión das miñas cousas.
Ao serán despídese de min pedíndome perdón por non atenderme correctamente: tiña moito traballo. Penso en todas as cousas que lle bolen na cabeza e só espero non defraudalo.
Leo nestes días o frade luis de león, compañeiro de todas as crises. Ao tempo miro prás 34 caixas acuguladiñas de libros que van ir pra unha casa en maceda, cedida polo meu prezado Ferre e que será a nova sede da fundación cesare.
Nestas horas, ademais de darme de baixa, desdomiciliar, comunicar mudanzas de enderezo e renegociar seguros, teño que resolver qué fago cunha bici, un dvd, unha tele, varias alfombras, louza, táboas de pasar o ferro e demais trebellos domésticos. Para o sábado hai convocada unha feira, unha yard sale, pra vender e agasallalo todo. Abrirá ás once da mañá e completarase cunha merenda ás seis da tarde. A benvida é total.
E a partir de agora asinaremos un novo contrato: Estando presentes dunha parte eu e doutra os obxectos, acordamos…
Ando coa tenente risitas, que leva uns días chungos, e rimos. Despois ceo na de Dpaso e familia, e río. E ao remate recibo unha mensa de Johnson&Johnson: tomámoslle unha cantidade de licorcafés menor que cinco, e rimos.
Así que creo que se trataba disto: de rir.
