Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » áncoras

bacachís

Algúns días case non me decato de que Barataria non está. Outros, en troques, a cama faise pesada, grande e fría, e cando chega a mañanciña non sei se prefiro deixarme estar dentro dela ou botarme fóra. Acordo contra as seis, e logo revírome e retórzome esperto entre as sabas, co frío nos pés e a dor espondilítica nos cadrís. Finalmente dúchome, longamente, e comezo a vestirme por trozos mentres simultaneo a preparación do almorzo: picar un quivi ou un plátano, cocer algo de avea, se teño vagar espremer uns pomelos, torrar unhas salchichas na grella…
Despois poño a radio no computador e chequeo o correo electrónico da noite. E tomo o té pousado. E os días coma hoxe, cando máis aperta a ausencia de Barataria, recibo visita. Visitas coma esta:

Ferreiriño bacachís

E o que onte era angustia porque non me comesen o penso, hoxe transfórmase en angustia por que vai pasar cando falte o mes enteiro de inverno se teño tanta familia ao meu cargo… Onde peteirarán os bacachises?

henri

Cun pouco de retraso, Henri mándame outro agasallo de aniversario. Un ben bonito e emocionante. E inmerecido. O mellor que podía darme.
Despois de tanto tempo, un ciclo acaba. E empeza outro.

facernos vellos

A medida que imos profundizando nas nosas manías respectivas, a medida que nos imos escoitando peidear, saír da ducha, ou almorzar torradas con marmelada de laranxa, ímonos facendo vellos. Vemos o abismo na cabeza do outro, e supoño que nos asustamos, pero logo volvemos a compartir o paseo ou a discutir por quen debe levar a mochila durante a camiñada na montaña. Así que aínda que odie ata o máximo os seus tapóns pra durmir, cando penso en senalcume só me sae amor.

fundación

A Fundación Cesare existe, claro que si, anque non se chame exactamente así. Hoxe amencín por primeira vez na cama que hai nela. Dedicarei a vindeira semana a traballar moi intensamente nunha dobre quenda, botado ás mañás á mellora das miñas cualidades pedagóxicas, e ás tardes á preparación dunhas fichas sobre literatura que me enchen de tanta preocupación como morbo. Así que xeograficamente agora estou na ghalleira, nun lugar do interior batido polo sol e que nesta hora da mañá aínda é alegría de anduriñas.
Nos locais da fundación, ese punto de ancoraxe, miro e remiro bibliografía apresuradamente e de fondo escoito björk. E refréscome da calor nunha ducha sen cortina que me permite verme espido no espello, decadido, revellado, mentres o xampú cae frío por sobre os meus pregues destensados de trintaepico.
A fundación: os libros, o espazo, un ferrado vello, unha pantalla (das de xinzo), cerámica de gundivós, artesanías carrexadas polo copatrono Ferre e un saco de boxeo. Entre as súas paredes de pedra vista hai un aire viciado de amizade, mesto, que agora mesmo é o único motivo que mantén tensa a cadea coa ghalleira.

amigos

Pois si, ese é o meu bar favorito. Esa é a miña xente.

camisa


Sígolle a pista dende hai tempo. Mólame velo correr con eses coloretes-país e escoitalo nas entrevistas: tímido, pero seguro de si e das súas forzas.
Admíroo.
E hoxe, ademais, leva unha camisa como a miña.

mr. cocktail

Non sei eu como será profesionalmente o meu xefe, nin se sintonizaremos moito ideoloxicamente, pero cando buscas kindness no dicionario aparece a súa cara: foime recoller ao aeroporto, estame solucionando todos os trámites posibles, convidoume namais chegar a cear tripas de año (un tipismo), bebimos ata máis alá do recomendable un fabuloso güisque afumado da illa de Islay, e anda sempre un paso por diante de min na xestión das miñas cousas.
Ao serán despídese de min pedíndome perdón por non atenderme correctamente: tiña moito traballo. Penso en todas as cousas que lle bolen na cabeza e só espero non defraudalo.

despedida 3: amigos

Dimo Ian en plan broma, pero reconfórtame: algo debeches facer pra que te traten así. A bágoa de Argallante Máximo, os comentarios de Eya (que quedaron sen responder), a ilusión que lle albisco nos ollos a Ferre cando fala de mercar un homecinema prá fundación cesare, o bico de Chimpi, a mensa de Apombiñado… Tantas e tantas mostras de cariño levei estes días que non dou feito a contalas todas. Nin a sentilas como merecen. Agora tócame a min devolverlles todo aos amigos: feitos, visitas, e crónicas do tío matt o viaxeiro. E abrir permanentemente as portas da pousada: vinde.

yard sale

Leo nestes días o frade luis de león, compañeiro de todas as crises. Ao tempo miro prás 34 caixas acuguladiñas de libros que van ir pra unha casa en maceda, cedida polo meu prezado Ferre e que será a nova sede da fundación cesare.
Nestas horas, ademais de darme de baixa, desdomiciliar, comunicar mudanzas de enderezo e renegociar seguros, teño que resolver qué fago cunha bici, un dvd, unha tele, varias alfombras, louza, táboas de pasar o ferro e demais trebellos domésticos. Para o sábado hai convocada unha feira, unha yard sale, pra vender e agasallalo todo. Abrirá ás once da mañá e completarase cunha merenda ás seis da tarde. A benvida é total.
E a partir de agora asinaremos un novo contrato: Estando presentes dunha parte eu e doutra os obxectos, acordamos…

ligazóns

Ando coa tenente risitas, que leva uns días chungos, e rimos. Despois ceo na de Dpaso e familia, e río. E ao remate recibo unha mensa de Johnson&Johnson: tomámoslle unha cantidade de licorcafés menor que cinco, e rimos.
Así que creo que se trataba disto: de rir.