Leo nestes días o frade luis de león, compañeiro de todas as crises. Ao tempo miro prás 34 caixas acuguladiñas de libros que van ir pra unha casa en maceda, cedida polo meu prezado Ferre e que será a nova sede da fundación cesare.
Nestas horas, ademais de darme de baixa, desdomiciliar, comunicar mudanzas de enderezo e renegociar seguros, teño que resolver qué fago cunha bici, un dvd, unha tele, varias alfombras, louza, táboas de pasar o ferro e demais trebellos domésticos. Para o sábado hai convocada unha feira, unha yard sale, pra vender e agasallalo todo. Abrirá ás once da mañá e completarase cunha merenda ás seis da tarde. A benvida é total.
E a partir de agora asinaremos un novo contrato: Estando presentes dunha parte eu e doutra os obxectos, acordamos…

Ando coa tenente risitas, que leva uns días chungos, e rimos. Despois ceo na de Dpaso e familia, e río. E ao remate recibo unha mensa de Johnson&Johnson: tomámoslle unha cantidade de licorcafés menor que cinco, e rimos.
Así que creo que se trataba disto: de rir.

Pra darlle a razón a plattdorf, as librarías deciden non abrir. Entenden que unha empresa razoábel non debe funcionar os disantos e fregan as mans cavilando en todos os clientes ansiosos que acudirán ao día seguinte (xoves) a mercar libros. Como non comprendo nada do sistema capitalista, decido ignoralo: érgome cedo, medícome e desprázome por causa laboral ata sada. Alí os académicos dan lectura, diante dun cada vez máis merengoso e fútil presidente touciño, a un manifesto preciso, valente e correcto. Xa non é o primeiro acto oficial das Letras ao que acudo, e debo confesar que cada vez me gustan máis. Había blogueiros ilustres, había señores que escriben a máquina, e había tamén unha prezosa a prezada conselleira que, a pouco que se descoide, é adoptada por todos os galegos maiores de sesenta. Interrómpeme co móbil o meu amigo Koala, retransmitíndome dende o lado escuro a súa indignación: antilosada, antiquintana, anticallón… o lado escuro está moi extraviado, e á miña esquerda entra un rapaz imponente. Viste un nique sen marca, de cor verde, unha chupa de coiro e unhas zapas puma ben xeitosas. Senta cabo de min, desprega as pestanas, aplaude o último dos académicos, canta o himno e marcha. Non parece galeguista, e iso gústame. Sígoo, mentres á miña dereita sacan a xohana torres en padiola. Monta nunha chóper, fala cun gardacivil, pon o casco e desce deica a sada na moto. Sígoo, pero extravíaseme o amor nun semáforo.
Así que como a febre comeza a subir e a gorxa estrala, decido pasar dos pinchos académicos e collo autoestrada cara a humidtown. Curro algo, vou prá cama, leo a auster e logo érgome pra oler a suor dos homes máis fermosos do mundo: ashley cole, thierry henry, cesc fabregas, henrik larsson. Gañaron os de senalcume, non os meus, pero eu fágome rapidamente siareiro da beleza.

Hoxe fanse 101 días da nova vida de Todonada.
Algúns, dende fóra, observan unha certa parte positiva (e máis que se verá). Pero nas distancias curtas é auténticamente deslumbrante: a imitación de heracles, termou das distintas cabezas da hidra de Lerna, limpou os cortellos de Auxias e tornou as rancias aves do lago Esfíntalo. E iso polo de agora.
Ás veces véxoa marchar cansa, pensando nas nove probas que quedan, ou cun enfado oculto na aparencia de apracíbel moneca rusa. Pero ela, sen que nos deamos conta, controla o mundo cunha frecuencia de onda que detén o tempo nun estado de perpetua felicidade: se hai alguén tan bo como dpaso como pastoreador de universos, por forza ten que ser ela.

Cando o vía correr na tele, dez e quince anos atrás, emocionábame mogollón. Mollábanseme os ollos e pesábame o nariz. Non era pola maxia do (medio)fondo, pois nunca me fixo moita graza, nin sequera pola emoción de ver se gañaba ou non. Creo que era máis ben algo físico, algo sentimental, algo que lle escintilaba sobre os xeonllos cando alancaba.
Agora téñoo o diante, falando das súas experiencias olímpicas e de como quedou sétimo en sydney padecendo unha mononucleose. Leva o pelo longo e mouro, como sempre, pero agora ao vivo vénselle uns beizos moi fermosos e unha forma de desprazarse extraordinaria.
E agora xa sei que todo aquilo das bágoas e a televisión era simplemente amor.

Rétame o xenial Kaplan ao teste das cinco manías. Remoio no muíño durante días, porque non me sae a conta das cinco. Finalmente, velaí van:
1. No subxénero ‘ducha‘: ao meterme baixo a auga, instintivamente coloco o meu brazo esquerdo pregado verticalmente sobre si mesmo; o outro brazo dóbroo en ele sobre o peito, e pouso a man por baixo do cóbado esquerdo, co que entre os dous forman un U. Por iso as duchas que non se poden pendurar sobre a cabeza me resultan tan incómodas.
2. Non soporto agardar pola xente mentres se viste, nin esperar pra saír da casa cando eu xa teño todo listo.
3. Odio as rutinas no almorzo: procuro facer cada día unha combinación distinta á do anterior. Ah, e des que vin a tonyblair nunha foto facéndoo, almorzo de pé.
4. Papo as narrias cando creo que ninguén me ve.
5. Subxénero mesturas gastronómicas: a única comida que me avolve os dentros é o ananás na piza.

Chegan boas novas de senalcume, de henri, de iop: cada unha polas súas razóns.
O universo mellora lenemente.

O excesivo, disparatado e aqueloutrado traballo, e unha borrasca oportuna situada sobre o meu ámbito paralaboral, desconectoume da vida durante a última semana. Así nin me decatei do aniversario de (m)alicia, de que Henri estaba nos USA, doutras moitas encargas sociais, de picadas de roda, editoriais virtuais e regresos ao blogmillo. Tampouco houbo vagar pra repousar convenientemente dous agasallazos: o Consello de Exipto, de ian, e Tarkan, de plattdorf. Agora, remoendo na miña impostura axeitada aos tempos, e co ídolo de adolescentes turcas de música de fondo, reaparezo.
A semana preséntase intensa: o futuro volve entrar ao bombo. A ver qué bóla sae, por qué pista despegará esta vez o avión.

Mándame barataria unha sms: rompeunos o bus en astorga, a ver cando chegamos. A partir de aí non houbo máis ca despropósito: quedounos lola sen batería, subiunos un peneque ao teito do coche, Argallante-Máximo empurrou por lola de madrugada, deitámonos ás mil, fomos á procura de cuscús, fixemos quilómetros, collémonos da man nunha verbena coa música de starwars, vimos unha fantástica peli de sereas, tomamos un café no balneario, e casamos e despedímonos (sen consumar) nunha estación de buses allea.
En todo ese tempo, barataria estivo perfecto, atento, prudente, macarra, doce. Entendémonos na autonomía e parecemos intuír cando é necesario o sorriso, ou o bico, ou a zugada. Barataria é un bo home prós vindeiros meses. Haberá que poñerse ao carro.

Mentres me achego a big-maceda, na radio emiten a actuación de Chico César nun centro histórico ateigado. Iop porén actúa no extrarradio, nun hipódromo desusado, entre macaco, dhira e un grupo local espantoso que se chama los niños de los ojos rojos. Macaco gústame, anque o espectáculo é trapalleiro e falto de ritmo, pra aguantar ata dhira non teño forzas anque me molen mazo, e os rapaces locais fan unha especie de rock neurasténico celta, ben definido por un adolescente ao noso lado: quillo, que vengan los niños, que quiero botar.
Mentres cambian os escenarios, soa a música que pica DjSU e proxéctanse as imaxes de Iop. Queda extraordinariamente xenial ver de súpeto xurdir sobre aquela poeira algunhas mensaxes de NM ou de aduaneiros (debidamente asinadas), anque só lle prestemos atención os parentes.
Iop é a outra metade da miña vida. E ás veces non a coñezo.