Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » áncoras

festivo

Pra darlle a razón a plattdorf, as librarías deciden non abrir. Entenden que unha empresa razoábel non debe funcionar os disantos e fregan as mans cavilando en todos os clientes ansiosos que acudirán ao día seguinte (xoves) a mercar libros. Como non comprendo nada do sistema capitalista, decido ignoralo: érgome cedo, medícome e desprázome por causa laboral ata sada. Alí os académicos dan lectura, diante dun cada vez máis merengoso e fútil presidente touciño, a un manifesto preciso, valente e correcto. Xa non é o primeiro acto oficial das Letras ao que acudo, e debo confesar que cada vez me gustan máis. Había blogueiros ilustres, había señores que escriben a máquina, e había tamén unha prezosa a prezada conselleira que, a pouco que se descoide, é adoptada por todos os galegos maiores de sesenta. Interrómpeme co móbil o meu amigo Koala, retransmitíndome dende o lado escuro a súa indignación: antilosada, antiquintana, anticallón… o lado escuro está moi extraviado, e á miña esquerda entra un rapaz imponente. Viste un nique sen marca, de cor verde, unha chupa de coiro e unhas zapas puma ben xeitosas. Senta cabo de min, desprega as pestanas, aplaude o último dos académicos, canta o himno e marcha. Non parece galeguista, e iso gústame. Sígoo, mentres á miña dereita sacan a xohana torres en padiola. Monta nunha chóper, fala cun gardacivil, pon o casco e desce deica a sada na moto. Sígoo, pero extravíaseme o amor nun semáforo.
Así que como a febre comeza a subir e a gorxa estrala, decido pasar dos pinchos académicos e collo autoestrada cara a humidtown. Curro algo, vou prá cama, leo a auster e logo érgome pra oler a suor dos homes máis fermosos do mundo: ashley cole, thierry henry, cesc fabregas, henrik larsson. Gañaron os de senalcume, non os meus, pero eu fágome rapidamente siareiro da beleza.

101

Hoxe fanse 101 días da nova vida de Todonada.
Algúns, dende fóra, observan unha certa parte positiva (e máis que se verá). Pero nas distancias curtas é auténticamente deslumbrante: a imitación de heracles, termou das distintas cabezas da hidra de Lerna, limpou os cortellos de Auxias e tornou as rancias aves do lago Esfíntalo. E iso polo de agora.
Ás veces véxoa marchar cansa, pensando nas nove probas que quedan, ou cun enfado oculto na aparencia de apracíbel moneca rusa. Pero ela, sen que nos deamos conta, controla o mundo cunha frecuencia de onda que detén o tempo nun estado de perpetua felicidade: se hai alguén tan bo como dpaso como pastoreador de universos, por forza ten que ser ela.

andrés díaz

Cando o vía correr na tele, dez e quince anos atrás, emocionábame mogollón. Mollábanseme os ollos e pesábame o nariz. Non era pola maxia do (medio)fondo, pois nunca me fixo moita graza, nin sequera pola emoción de ver se gañaba ou non. Creo que era máis ben algo físico, algo sentimental, algo que lle escintilaba sobre os xeonllos cando alancaba.
Agora téñoo o diante, falando das súas experiencias olímpicas e de como quedou sétimo en sydney padecendo unha mononucleose. Leva o pelo longo e mouro, como sempre, pero agora ao vivo vénselle uns beizos moi fermosos e unha forma de desprazarse extraordinaria.
E agora xa sei que todo aquilo das bágoas e a televisión era simplemente amor.

manías

Rétame o xenial Kaplan ao teste das cinco manías. Remoio no muíño durante días, porque non me sae a conta das cinco. Finalmente, velaí van:
1. No subxénero ‘ducha‘: ao meterme baixo a auga, instintivamente coloco o meu brazo esquerdo pregado verticalmente sobre si mesmo; o outro brazo dóbroo en ele sobre o peito, e pouso a man por baixo do cóbado esquerdo, co que entre os dous forman un U. Por iso as duchas que non se poden pendurar sobre a cabeza me resultan tan incómodas.
2. Non soporto agardar pola xente mentres se viste, nin esperar pra saír da casa cando eu xa teño todo listo.
3. Odio as rutinas no almorzo: procuro facer cada día unha combinación distinta á do anterior. Ah, e des que vin a tonyblair nunha foto facéndoo, almorzo de pé.
4. Papo as narrias cando creo que ninguén me ve.
5. Subxénero mesturas gastronómicas: a única comida que me avolve os dentros é o ananás na piza.

novas

Chegan boas novas de senalcume, de henri, de iop: cada unha polas súas razóns.
O universo mellora lenemente.

desaparición

O excesivo, disparatado e aqueloutrado traballo, e unha borrasca oportuna situada sobre o meu ámbito paralaboral, desconectoume da vida durante a última semana. Así nin me decatei do aniversario de (m)alicia, de que Henri estaba nos USA, doutras moitas encargas sociais, de picadas de roda, editoriais virtuais e regresos ao blogmillo. Tampouco houbo vagar pra repousar convenientemente dous agasallazos: o Consello de Exipto, de ian, e Tarkan, de plattdorf. Agora, remoendo na miña impostura axeitada aos tempos, e co ídolo de adolescentes turcas de música de fondo, reaparezo.
A semana preséntase intensa: o futuro volve entrar ao bombo. A ver qué bóla sae, por qué pista despegará esta vez o avión.

matrimonios

Quedámos pra tomarlle un café nouturnio en atenas con Ferre e coa súa moza. Eles os dous atravesaban hai uns días severos problemas de parella, logo de quince anos de noivado en casas separadas. A semana anterior, mentres eu estaba na cama coa gripe, mandárame Ferre mensaxes moi dramáticas, de auxilio. Logo calou.
Cando coincidimos pra ese café Ferre está moi esmacelado e coxea dunha lesión de xeonllo que o mandou un ano prá cama en 1990 e que parece que lle regresa. Barataria, que é a primeira vez que o ve, pensa que é fermoso malia todas as circunstancias. Éo, si. Nun privado, Ferre dime secretamente que casan pró vindeiro setembro. Non me fala da crise. Tampouco me sae felicitalo.

tempo

Había moito tempo que non xogaba tanto con ninguén. Había moito tempo que non creaba un abano tan completo de complicidades e contrasinais. Había moito tempo que non podía compartir igual de pracenteiramente cama e actos cívicos. Había moito tempo que non me sentía devoto e devocionado. Había moito moitísimo tempo que non metía sete ferretes nunha fin de semana.
Había moito tempo que non sentía este namoro.

estado da miña relación con barataria

Mándame barataria unha sms: rompeunos o bus en astorga, a ver cando chegamos. A partir de aí non houbo máis ca despropósito: quedounos lola sen batería, subiunos un peneque ao teito do coche, Argallante-Máximo empurrou por lola de madrugada, deitámonos ás mil, fomos á procura de cuscús, fixemos quilómetros, collémonos da man nunha verbena coa música de starwars, vimos unha fantástica peli de sereas, tomamos un café no balneario, e casamos e despedímonos (sen consumar) nunha estación de buses allea.
En todo ese tempo, barataria estivo perfecto, atento, prudente, macarra, doce. Entendémonos na autonomía e parecemos intuír cando é necesario o sorriso, ou o bico, ou a zugada. Barataria é un bo home prós vindeiros meses. Haberá que poñerse ao carro.

pequenas grandes cousas

• Recibo por correo o novo libro dunha escritora que quero moitísimo. A portada é fabulosa. Xa llo lin cando eran unha presa de folios, pero non me dá chegado a hora de saldar as débedas literarias que teño pendentes e regresar a tan extraordinaria e divertida aventura.
• Proseguindo coas amizades, vou ver un reparto con moi prezados coñecidos. Heroína éncheme de sensacións contrapostas. Mala dobraxe, final estraño e unha sensación particular de lixeireza incomódanme. Pero tamén outras veces sóbeme a amargura e ténsanseme os pómulos pra bagoar. Afortunadamente, nacín dez anos despois dese pesadelo. Por certo, os enxeñeiros agrónomos deberían vir medir a ver se isto é cinema galego ou non.
• No traballo a insatisfacción medra coma o lévedo. Pero, de súpeto, un par de conachadas fortuítas fan que recupere a ilusión.
• As enquisas do domingo amólanme o cruasán que me levan á cama en parque-temático-cervantes. Afortunadamente hai outras filtracións que días despois me reconfortan. Parece que non só desta pode partir, senón que ademais os resultados dos meus poden chegar a ser bastante bos. Ai, queen, se che deran un par de mesiños máis e algo máis de cámara papábalos a todos.
• Detéñome diante dunha á azul. É dun rolieiro. Parece que en calquera momento se vai botar a voar polas galerías. E porén está morta. Vivamente morta. Como anunciara senalcume, a exposición de dürer é extraordinaria.
• Non sei ben as razóns, pero as cousas comezan a pitar, incluso estrondosamente, no mariasociacionismo. E iso é o que máis feliz me pon de todo nestes últimos días.