Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » áncoras

triatlón

Belokan gústame pola tenrura, pola intelixencia e polo que me aprende. Legoforever polo malditismo e por agocharse de min. E Futuroscope polo efebicidade e, por que non dicilo, polo encanto do poder.

Prós tres téñolles o corazón aberto en canal. A quen chegue primeiro se lle dará.

Por favor, por favor, que gañe o mellor.

preocupación

Recibo chamada de Ferre. As cousas non lle van ben.
Se tivese que explicar todo o que supón Ferre na miña vida abofé que non abondaría un só blo. Pero eu confiaba cegamente na súa paz, na súa tranquilidade de amor, e deixaba o mundo rolar.
Agora que todo fende, chámame. Mándame mensas extenuadas. Pídeme consolo.
Agarda, pequeno. Esta semana hei de ir e heite bicar como nunca.

grandes superficies

Unha filtración no perrío ponme sobre a pista: Legoforever traballa nunha gran superficie local. Alí me vou, a recuperar o seu teléfono. Dou unhas cantas voltas, e cos nervios esquezo coller o capacho pero merco catro sacos de comida para Uli. É entón cando o vexo: achégome, vou, non vou, arrubio… e ao final veña. Diálogo soso, distante, infructuoso. Tentei semellar encontradizo, pero non creo que coase.
Pero mañá volverei, decididamente. Teño que buscar un bote de marmelada de limón para Zopilote, pero antes pasarei polo seu andel e direille de ir ao cine. Anque perda as unllas no intento ou colleite o maior dos néghomes.
Mentres tanto, parece que Massachussets entra nas nosas vidas.

milagre

Parabéns. Levabamos moito tempo agardando por ti.

polinización

Atenas ábrese no día das letras. Falan os vellos paisanos na rúa lembrando a xocas na súa viaxe a bos aires, na súa bonhomía; critican a vitorino. Falan os vellos académicos no paraninfo, e din palabras tan bonitas que me entra un arreguizo de saberme ateniense: miña nai fálame do xocas, que lle deu clase, e das súas camisas descoidadas. Dime: non era tan feo… Teño lembranzas do día da súa morte, e da mágoa de miña nai, que revivo ao ver con ela unha necrorreportaxe. Emocionadas no sofá.
Á tarde, despois de caer derrubado nunha sesta, vou pasear con Ferre. O verán chegou a atenas e medra a cola prós xeados na ibense. Preséntanme unha rapaza moi fermosa, que se chama Rosa, pero avísanme que trae as albardas cheas de problemas. Peke diría: e quen non? Claro. Ao despedírmonos, comezan a caer folerpas brancas dos pradairos. Todas as rúas énchense de folerpas no resol, e brillan. Os días que máis me gustan da vida que máis me gusta.

prenatal

Non sei qué sucede, pero cada día me custa máis entrar neste blo. Onte á noite accedín a el dende casa de kate e atopeino moi estraño. Evidentemente, hai moito que contar, pero fixen moitas promesas, e algunha era gardar silenzo.
Kate saca da manga o xogo de espellos: engáname con el e acabo na súa caluga ou auscultando un gran letreiro verde de neón que fai que humidtown pareza seriamente unha cidade. Ata aquí podo ler, pero insisto en que son pura dúbida, só unha parte pequena da dúbida que (intúo) é ela.
Engado: ten na casa unha caixa verde de prenatal. Como as caixas de prenatal agochan sempre cousas marabillosas, asústome e lástrome: ela xoga aos espellos, e eu non sei.

cardias

CardiasAo final, morrín e embaracei ao mesmo tempo.
A presión anguriante do cardias fíxose máis intensa conforme pasaban as horas. Por iso, mentres Kate e Jacarezinho ceaban pito ao curri, eu bebía insulsa auga mineral e miraba pra eles. A dor, causada polo estrés, cúrase con repouso e inspiracións longas, e por iso non fun traballar. Cada vez que penso no lavoro, o cardias sacódeme unha aguilloada.
Na noite, Kate, detrás dos vapores do caril, estaba radiante. Cando conseguiamos poñela colorada, inda máis. Falamos dos mercadillos, que ela ama, e de antigas parellas, e de músicos doutro tempo que eu loxicamente non coñecía. Soltou unha ou duas mentiras moi feitiñas e paveras. Agora, lembrando a noite, faime tanta gracia… Eu estaba malcombinado e levaba calcetíns brancos, só porque o día saíu así. Pero a dor tumboume.
Cando me ergo ao mediodía vexo unha mensa dela. Mensaxeamos algo e fixamos cita pra venres. Chimpi pasa visitarme pola casa. Hai tantas cousas marabillosas no mundo…

sombra

Hoxe pensaba postear sobre os documentais de animais, sobre o orgasmo feminino (logo dunha conversa cun perito) ou sobre as relacións que atopei entre Lost in Traslation e Vacacións romanas, pero foi unha xornada de intensísimo e longo traballo.
Ao final o traballo mudou en viño, o viño en güisque, o güisque en haxix e o haxix en namoramento. Chego en mal estado á casa reflexionando sobre a miña sombra: logrei afacerme á miña crista fronte ao espello, pero non á traza bicuda da miña silueta negra sobre o chan. Aínda me sorprende.
Esta mañá o namoramento mudara en dor de cabeza. Por iso puxen a Carla Bruni. Xa sei que é pouco intelectual, ou incluso algo cutriñosa por mor do seu pasado teteiro, pero non me importa: abro a fiestra mentres apagan as luces da cidade, sinto a mañá contra a pel, almorzo unha laranxa e un amorodo pousado no peitoril e escoito que alguén me dixo que inda me amabas.
Poño calzóns lindos: se aparece o futuro quero estar preparado.

todo a vinte

Quedamos con Fufli pra tomar un viño. Está precioso cunha chaqueta das rebaixas, no seu estilo. Non quere falar, pero ao final consigo que me conte do seu novo chorvi. Dime (por esta orde) o seu nome, de onde é, que ten vinte anos e que ten vinte vacas. Pensaba que era unha explotación mediana, pero non pasa de pequena. A Fufli sénteselle emocionado. Agora que só vexo del as cousas que máis ilusión me facían, cavilo vintemil veces en por que o deixamos. Tamén dedico parte do tempo a tentar lembrar as chungas.

Soño coa súa nai. Estamos paseando polo feirón de padrón, falando del. Ela parece preocupada, e eu tento animala, e dígolle que todo vai ben e que Fufli é moi feliz. Xa esperto, agardo que non marche nunca da miña vida.

bocalán

Vexo a Muras, cuns ollos preciosos, máis wapo ca nunca. Como a institución pública coa que traballaba decidiu rescindir o contrato dunha cincuentena de laboras, está no paro. Pensa en marchar pra europa, en arredarse do coidado das súas eguas. Eu anímoo pensando na moza de toques, pero non me sae ben e parece que lle digo que quero que marche. Como hai roupa a clareo, non fago o que me pide o corpo pra amañalo.