Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » babel

reputación

Non contaba eu con aparecer tan axiña nun xornal escocés. E menos aínda que fose por mal.
O caso: estaba eu o sábado superfeliz, facendo de oficial de pista nos campionatos escoceses de atletismo. Era no ruinoso estadio de meadowbank, en embiburgo, ao que máis tarde ou máis cedo lle terei que dedicar un post, e tiña na cabeza todas as regras ben aprendidiñas: peso e altura dos valados, centros de gravidade das xabalinas, colocación dos atletas nas series de 800, etc. De feito, estaba acabando de colocar as barreiras e os conos que conducen á poza no 2.000 obstáculos, algo complexo porque esa vella pista de meadowbank ten a poza no exterior da pista e non no interior como adoita ser habitual, cando nesas estoura a revolución: pero que fas, animal? Que así non é!, e veña a berrárenme cousas así e peores os escasos espectadores, adestradores e parentes das atletas que estaban na zona. Quedaban segundos prá saída, e decidín mudar de opinión: quitei a primeira barreira, movín os conos, e as atletas desputaron o novo percorrido.
A inseguridade de non coñecer ben un idioma, de ignorar as imperceptíbeis regras que rexen un mundo, pode conducir ás decisións máis estúpidas. Se na ghalleira un adestrador me dixese que movese un obstáculo mandaríao a paseo da forma máis túzara posíbel. Pero aquí calei, baixei as orellas e mudei (erroneamente, claro) a miña decisión. Os libros anotaron prá historia o nome da campioa, pero a marca non ten validez, pois eses 2.000 foron en realidade 1.920 metros con dous obstáculos menos. Esa tarde e ao día seguinte non se falou nas pistas doutra cousa: “disque saíu nos xornais”, rosmaba a vella e adorábel Pat… Velaí toda a miña reputación, polo chan.

españolidade

Unha das competicións destes intensos e pracenteiros días foi ver quen era máis español, se Henri ou eu. No seu prato da balanza, el coloca o seu dominio do inglés máis posh e o meu lastminutismo, ao que pouco podo retrucar. Así que tento atacarlle, algo inutilmente, cos horarios das comidas e con lixeiros matices entre galeguidade e españolidade. Pero un sucedido venme dar a razón: ando eu ao meu como auxiliar de información dos mundiais de cross e achéganseme unha parella de madrileños pra preguntarme algúns detalles básicos da hospedaxe. Eu infórmoos na súa lingua e ela, sorprendida, dime: que bien hablas español, casi no tienes acento.

pasado

London 1948A outra finde tiña un evento moi especial. Entre xornada de atletismo e xornada de atletismo, os xuíces organizabamos a nosa curry night, que consiste basicamente en irmos todos xuntos a un sanclodio indio e enchernos de carne seca moi especiada pra que non se poida distinguir, xa non o ano en que se cociñou, senón o becho ao que pertence.
Dos setenta e tantos presentes, eu era o único que entraba na categoría deportiva de under50s. Así que sentei nun recantiño e púxenme a escoitar os comentarios do Hugh, un bedel do museo que é xuíz no lanzamento de peso, as bromas sobre mallorca que fai o Phil, o árbitro de saídas, e as batallitas do Neil, un velloucón conservador a quen todo o mundo ignora e que, por iso, vén sentar pra onda min. E así, falando disto e mais daquilo, das cousas que lles interesan aos vellos británicos, o Neil acaba por discutir co Hugh sobre se a dopaxe de Ben Johnson en Seúl foi claramente unha manobra da CIA. A partir dese punto de inflexión xa só nos quedou lembrarnos dos vellos tempos, dos vellos atletas, dos antigos eventos que traían lembranzas sen televisión. Cando me ergo da mesa pra airearme, queda pairando sobre os restos de polo ao caril e sobre os perdidos grans de arroz a última pregunta de Neil: lembrádesvos do meu amigo Pattson, o escocés que correu os valados en Londres? E cando di Londres quere dicir Londres 1948.

miss Mara

David NivenCando xa hai un pedazo que caeu a noite, petan na porta e féndeseme a soidade. É a nosa veciña de abaixo, unha viúva católica que vai prós 81. Póusame nas mans un surtido cuétara de galletas de manteiga e mais unha botella de cava rosado e empeza a falar e a mover os braciños axustando a bata. Recóntame os recentes bisnetos (dous bautizos nas últimas semanas) e tamén me avisa das inminentes visitas: a primeira delas a do seu sobriño, o americano, un rapazote que está de avogado en boston, massachusets. Fala e fala, e prosegue cos seus males, coa diabete, coa cegueira, e cóntame que bota auga bieita nas pálpebras aos domingos, pra que o azucre do sangue non lle leve a vista. Despois éntralle á parte chunga da familia, e cóntame historias que xa sei sobre as irmás maiores que xa morreron todas, os irmáns máis novos que tamén morreron todos, a filla que lle ardeu no incendio de bannockburn, pero tamén cousas novas, como que á filla bernardette lle meteron un bypass este nadal, ou que ao fillo desmond o internaron por un problema na presión do sangue van aló tres semanas.
Logo fala dos veciños e quéixaseme de que unha señora do barrio (coa que xa tivemos algún conflito) lle dixo que o seu xardín era dos peores da rúa. Pídeme axuda. Eu prométolle que por primavera van inzar as flores, que me deixe a min. E despois pregúntame se lembro un señor, como moi guapo, que viña buscala todos os domingos pra ir á misa. Remoio un pouco:

Un home de fular, que parecía david niven?
Ese mesmo; esvarou na porta da casa, rompeu as costas e hai dous meses que está nun hospital.
E como se atopa agora?
Non sei, non teño o teléfono… Nós os vellos, ás veces esquecémonos de anotar os teléfonos, non sabes?

voda

Por un azar estraño, acabo convidado a un evento de promoción turística escocesa que trata de convencernos das posibilidades deste país pra organizar congresos. Cóllennos nun bus e lévannos ata un hotelazo en st. andrews, onde nos reciben a lista dos campións de golf dos últimos douscentos anos e mais un mago sacándonos panos de cores das mangas. Nas vésperas tivera eu que mercar a primeira gravata da miña vida e pasar as miñas boas horas diante do youtube, aprendendo a anoala.
Malia a pomposidade, a cea resulta discreta: os meus compañeiros de mesa desfanse en loas ao insulso montado de gambas conxeladas, ou á correcta roda de solombo de vaca con delfinado de pataca e salsa de viño (a mostaza certamente era fantástica e o delfinado, seco, unha presentación nova pra min), ou a un natento mazacote con sabor a framboesa. Paran pra facer os discursos e comeza a orquestra: tres paisanos disfrazados de escoceses que tocan a guitarra, o violín e un organillo das vodas do que pendura un bandeirón escocés. Eles, que decidiron deixar medrar o pelo cando se descubriu o petróleo no mar do norte, van organizando os bailes tradicionais: póñanse agora por parellas, tres adiante tres atrás, palmada, viren collidos do brazo, etc. remexido que aproveita unha señora nos seus cincuenta pra bicarme, pero a cousa non vai a máis.
Sentados pra coller folgos entre peza e peza vexo que a comensal da miña esquerda está enchendo o bolso de doces e pasteis da cea. Miro abraiado, e escúsaseme: é prós meus rapaces. Velaí outro trazo máis do evidente sustrato celta común.

lusofonía, 5

Un tanto máis tarde, no súper, decido falar por fin cun par de rapaces portugueses que controlo dende hai tempo (el gai gótico, ela lesbiana ghipiosa, os dous estudantes lisboetas). Despois dunha breve troca de palabras onde el me preguntaba por espanha e eu lle respondía por ghalleira, dime:

mas, olha, isso da galiza… e na parte da corunha, não é?

nova celandia

Nova CelandiaSe hai algún físico na sala, gustaríame que me explicase:

  • por que se envío unha carta de aquí á coruña chega en dous días, cun mataselos en francés que sinala “en caso de enderezo erróneo reenvíese a Alemaña”?
  • por que apenas un par de semanas despois envío tres cartas a distintos puntos da Ghalleira e tardan en chegar quince días e con mataselos de Auckland?

Actualización: paquete vilamarple-bigmaceda. 10 días. Mataselos do Deutsche Post.
Actualización2: paquete vilamarple-bigmaceda e vilamarple-ankara. Mataselos de Auckland.
Actualización 3: velaquí as probas gráficas de semellante paradoxo: nós queremos dar a volta ao mundo e son os nosos paquetes quen as dan. 

cónsules de roma, 4

O traballo que fago aquí consiste basicamente en poñer a proba os meus clientes. Así que hai uns días dígolles que o reto é preparar unha viaxe á Ghalleira, incluído enviarlle un correo electrónico a unha casa rural local pra consultar dispoñibilidades e prezos. Os meus clientes, co seu tatariñante galego, fan o que poden e conseguen unha comunicación máis ca correcta. Ah, pero uns días despois, chégalles a resposta dende a conta webrural@xunta.es.

Buenos dias:
“A casa-rural X” tiene disponibilidad a partir del 9 de diciembre.
Si desea hacer una reserva, envíenos sus datos personales y un teléfono de contacto y procederemos con su gestión.
Las tarifas puede consultarlas en nuestra web www.turgalicia.es
Un cordial saludo

adicción

Onte viñeron unhas visitas de Barataria e na súa ausencia tiven eu que atendelas. El é un punqui metido a cetreiro que vive nunha afastada aldea de guadalajara, e ela a súa moza enfermeira, que por un problema de pasaportes perdeu mozo, casa, gata e coche nos Estados Unidos. A conversa na precea, cea a horas intempestivas e postcea foi moi agradábel, e conseguimos atopar algunhas faíscas comúns.
Durante todo este tempo, dúas cousas foron constantes: a fumada de tabaco e a pregunta de onde podían pillar herba ou haxix. Eu estou moi apirolado nesa movida, e aínda que Barataria me mandou por correo algunhas recomendacións pra entrar no mercado negro, dubido que funcionen a tempo de eles estaren aquí. Pra combater a ansiedade, el desmonta nerviosamente os pitos dunha caixa de camel que trouxo de alá. Tíralle as frebas do tabaco, colle un papel de fumar, transfire as frebas do vello pito ao novo pachuzo, e líao. Ponlle unha boquela de cartón e acéndeo na sala onde vou durmir eu despois. É o meu placebo, sinala. E sorrí, calmado.

creacionismo

Azulexos desta tempadaUnha das cousas máis divertidas do meu traballo é observar a infinita capacidade creativa dos clientes, particularmente no que concerne a escusas sobre citas e prazos de entrega. Xa me contaron que non puideran acudir a unha reunión desas das gordas porque pillaran lumbalxia carrexando azulexos, ou que deixaran de asistir a un compromiso no verán porque a irmá lle collera cancro (un cancro moi raro, dicíame el, na parte interna do nariz).
Hoxe sorprendéronme con dous novos argumentos: el non puido vir á nosa xuntanza porque tiña que axudar o seu curmán polaco a buscar traballo; ela quedou illada todo o día nunha corte de cabalos (tentou avisarme, pero os amigos que tiña na memoria do móbil non estaban preto dun computador, puntualiza). Eu poño cara de que os creo, non sei se porque os creo verdadeiramente ou pra incitalos a proseguir esta escalada de beleza.