1. conversa de chat
Eltxema: creo que prefiero no quedar
Cesare: vaia…
Eltxema: creo que no eres mi tipo, y si hiciera sol y calor no me importaba salir para nada, pero con este tiempo…
Cesare: jajajaj
Eltxema: pero si quieres podemos seguir chateando por aqui cuando vayamos coincidiendo
Cesare: podo preguntarche que é o que non che mola?
Eltxema: pues no sé… es casi más que lo que veo cómo te imagino, modernillo, look “santiagués”, hablando en gallego… Creo que no íbamos a congeniar. Llámame prejuicioso xq tendrás razón
Cesare: jajajajaja
Eltxema: pero es de lo que va el chat, no?
Cesare: pero entón… que tipo de tío buscas?
Eltxema: a mí me pone la peña que va a un rollo más o menos como el mio. Look pijo. Es una percepción tonta, pero no sé… de momento mi instinto me ha funcionado muy bien

2. asemblea ecoloxista.
Alguén de 60 anos, con grandes barbas, vestido cunha camisola reivindicativa e falando un galego de -íbeis, acúsanos ao resto cun certo desprezo: non todos somos urbanitas.

Vou a facenda pra recoller un certificado de exención de IVE. Por tres veces así llo dixen á funcionaria, que por tres veces me pregunta se me estou referindo ao IBI.
A funcionaria de a carón precísalle: Te está hablando del IVA.

Imitando o vello Paleón, reproduzo aquí un fragmento real de conversa de messenger.

El: hola
Eu: ola. quen ves sendo?
El: q tal? como?
Eu: que che pregunto que quen es… que non lembro ese nick teu
El: soy un chico gay que esta caliente. Tu eres portugues? O gallego?
Eu: non, galego. Ti?
El: español. Eres portugues? Brasileño?
Eu: que no, que soy gallego.
El: pues habla en español pa que te entienda. O si quieres te hablo en catalan o valenciano
Eu: entiendo perfectamente el catalán, así que puedes hablarlo. Y estaría bien que cuando pidieses que te hablasen un idioma lo hicieras por favor, no?
El: menudo gilipollas estas echo, nacionalista seguro que eres, vete a apagar los fuegos que provocais.
El mudou de estado para Desconectado.

Conta Howard Rheingold no seu libro verbo das multitudes intelixentes que empezou a ter consciencia do troco radical que supoñen as tecnoloxías de comunicación inarámica na nosa sociedade con dúas revelacións en 2001: unha ao ver uns adolescentes nunha rúa de Helsinki e outra ao observar os milleiros de persoas que cruzan a rúa en Xibuia, un dos centros neurálxicos de Toquio. Todos con móbil e todos mensaxeando.
Eu tiven tamén dúas nesta semana:
1. No meu café de humidtown, ao ir tomar a parva da media mañá, hai un mozote guapo con auriculares e micrófono. Vese ás leguas que é estranxeiro e está a empregar o skype para falar con alguén noutro punto do planeta sen que lle custe un peso e sen que exista ningún tipo de cabo. Tan normalmente.
2. Ao saír do restaurante de fabric-city cruzámonos cunha mesa onde un rapaz do país xanta só. En vez do xornal, pra acompañarse está vendo un filme clásico no seu portátil, pousado ao carón do prato. Escoita a acción en privado, por uns auriculares.

Tamén coñezo o compañeiro de piso de Würth. Profesor de bailes de salón, vén doutro concello do interior. Colleita mel na casa (de carrasco) e exprésase como os mesmos anxos. Douche unha patada na cona que te esbouro, chámame princesa que a miña nai aínda está viva, ou fodina prós días da vida.
A expresión prós días da vida repítea mil veces, sempre con valor hiperbólico. Alguén a oíu antes? Tamén lle chama travelos aos travestis e dille a Würth que está xorda como unha xotra.
Prégase confirmación ou rexeite destas paleofalas.

A semana pasada ríame con Peke. Os de ‘Na lúa’ fixeran unha canción onde traducían miel sobre hojuelas con por riba do mel, filloas. Así cría eu.
Agora (m)alicia faime comer as palabras. É unha frase coa que viña programada de fábrica, no interior. Falamos aínda algo do significado literal: visualizo un pratazo de filloas de leite enchoupadas en mel, mentres baixamos o licorcafé e pasan as horas.
Como sempre, prégase (máis) confirmación ou rexeite.

Este cantante italiano de familia galega é un dos favoritos de Futuroscope. Gústanlle as baladas, dime nun sms, que lle lembran a min. Ante a miña incredulidade, alá me aparece na fiestra da casa con dous CDs de Ferro: ‘111′, e o penúltimo, o máis socialdemócrata ‘Rojo relativo’.
Claro, non me gusta Tiziano Ferro. Pero, por que? Escóitoo na tarde, camiño de santacristina, e á volta sobre a negra autoestrada da madrugada. Non me gusta Tiziano Ferro e o baleiro de argumentos faime pensar nunha cousa soa: os prexuízos.

O ministro gamberro chegou a humidtown como paulo coelho, buscando a espiritualidade que nós perdemos ou que sepultamos baixo toneladas de raxo e gaitiñas de xoguete. Non sei se deu con ela, pero o concerto foi xenial, malia o cansazo laboral de traer media provincia da coruña ás costas. Con Fufli e con Paulirroxa bailamos algo e divertímonos moito máis vendo ondear bandeiras tatuadas con ‘ordem e progresso’ e escoitando un fermosísimo español.
Teño a tentación de ser moi cruel, pero vouno aforrar: non quero que me confundan o isolomoldavismo co internacionalismo. Pero botamos tanto tempo tentando aprender cando se escribe ese simple e cando ese duplo que esquecemos enviarlle unha carta ao ministro máis importante da lusofonía. Non existimos e é tan divertido…

Máis palabras arrombadas. 12Uvas déitame lacha, vergoña. O eladio di que se emprega en sentido negativo: “non tes lacha”. E bolseiros de garcía sinala lacha como adxectivo referido a quen non ten vergoña. Alguén nega, confirma ou precisa?
Todonada déixame ringo: prenda de vestir, máis grosa ca un niqui e máis delgada ca un xarsei. De manga longa, adoita completarse con colo perquins. Eu tiven un colega que se chamaba ringo de bautismo. Non sei onde andará.

Apunta Jacarezinho que o conceuto ao que aludín onte chámase en galego tremedoiro. Pois.
Tamén, de paso, comentarei que busquei no Eladio focotexo, e que non atopei nada. Alguén pode cun mínimo de sensatez confirmar ou negar? Quizais alguén poida dicirme se na Barbanza se di porcoteixo ou teixugo (á procura dunha explanation etimolóxica ando).
Hai un novo membro na familia. Chámase Fuco, e os que o coñecen din que é branco, de pelo longo, e que naceu en culleredo. Cando os koalas manden foto, postéoa. Ou sexa, que non é este que está á dereita.