puntoeseguido

Estar quince dias coas suas noites na academia olimpica de Olimpia facendo un curso sobre o obvio olimpismo foi unha das experiencias máis flipantes da minha vida. Estar con 200 persoas de noventa e pico países completouna, derrubando pero sobre todo reforzando os tópicos: agora teño mais motivos pra odiar a serbia, pra pensar que os arxentinos son pretensiosos, pra crer que todos os brasileiros usan bañadores amarelos apertados e pra asegurar que todos os letóns teñen esa pefecta faciana de fódeme-fódeme.
Agora queda por diante unha semana con Barataria en grecia, ainda non sabemos ben onde: as illas, o peloponeso, atenas mesmo… Nun youth hostel de verdadeira-atenas agarda el esta noite, quizais conectado ao mesmo tempo ca min, mentres nosoutros facemos no hotel todos os rituais das despedidas. Pra sempre.

lusofonía, 3

Como non podia ser doutro xeito, eu son o verdadeiro motor da lusofonía aquí. O portugués e os dous brasileiros parolan pouco entre si e por suposto pasan todos tres do preto caboverdiano e do suízo guilherme.
Eles, como de costume, ignoran que exista galiza, que falemos o que falamos e que formamos parte do diasistema. É mais: se falo á galega pensan que estou a falar espanhol, do cal se deduce que numa numa iei. Miro de falar con eneagás, por se acaso.

convivencia

Finalmente, o choio este que vin facer non esta a sair mal de todo. A socializacion con 200 paisanos e paisanas de cen estados distintos (por parellas, como na arca de noe) é prudente e pousada. Unha melindreira galega á que todo lle son noxos, un portugués, un brasileiro e dous arxentinos respondendo aos tópicos (neste último caso, ata límites indescritíbeis: apelidase bugallo castro e naceu en pontevedra), pretos, brancos, belidos orientais, unha floriña honconesa, unha minoria minorísima francófona (na que estou anotado), un xogador de rugbi francés co que comparto habitacion e ao que non lle fan moito chiste as alusións aos deuses do estadio, un mocito húngaro saído claramente dunha peli porno húngara…
Os primeiros dias non hai tensións: así acabo repasando a discografía de eros ramazzoti cun romano de libro e un portorriqueño: logo bótanse ao regueton e finalmente ás obscenidades sobre unha simpática e prezosa rapariga checa.
Hai xente, ademais, á que non entendo.

linear B

De todas as cousas fermosas coas que bato esta mañá na visita ás ruínas da auténtica-atenas, por riba dos kuros e das kores coas suas greñas recollidas, por riba da faciana perfecta de antinoo (que segue sendo o “amigo” de hadrián), por riba do neno africano dacabalo ou do cu de poseidón, por riba de todas as máscaras douradas de agamenón e de todos os ollos esluídos das cariátides, aínda por riba de todo iso, estan as plaquiñas onde figuran as únicas palabras escritas en linear B.
Porén, e malia a súa beleza, a guía pasa á carreira e sinala que non é unha verdadeira escrita, porque só son listaxes de cousas. E micenas regresa ao esquenzo, coas súas listaxes de cousas.

diálogo

Paso por diante da biblioteca universitaria e vexo dous mozotes a falar:
—Y que pasa si no podemos usar la de repetición?
—Pues nos queda la semiautomática.

tópica

1. conversa de chat
Eltxema: creo que prefiero no quedar
Cesare: vaia…
Eltxema: creo que no eres mi tipo, y si hiciera sol y calor no me importaba salir para nada, pero con este tiempo…
Cesare: jajajaj
Eltxema: pero si quieres podemos seguir chateando por aqui cuando vayamos coincidiendo
Cesare: podo preguntarche que é o que non che mola?
Eltxema: pues no sé… es casi más que lo que veo cómo te imagino, modernillo, look “santiagués”, hablando en gallego… Creo que no íbamos a congeniar. Llámame prejuicioso xq tendrás razón
Cesare: jajajajaja
Eltxema: pero es de lo que va el chat, no?
Cesare: pero entón… que tipo de tío buscas?
Eltxema: a mí me pone la peña que va a un rollo más o menos como el mio. Look pijo. Es una percepción tonta, pero no sé… de momento mi instinto me ha funcionado muy bien

2. asemblea ecoloxista.
Alguén de 60 anos, con grandes barbas, vestido cunha camisola reivindicativa e falando un galego de -íbeis, acúsanos ao resto cun certo desprezo: non todos somos urbanitas.

redución de vogais en posición átona final

Vou a facenda pra recoller un certificado de exención de IVE. Por tres veces así llo dixen á funcionaria, que por tres veces me pregunta se me estou referindo ao IBI.
A funcionaria de a carón precísalle: Te está hablando del IVA.

españa

Imitando o vello Paleón, reproduzo aquí un fragmento real de conversa de messenger.

El: hola
Eu: ola. quen ves sendo?
El: q tal? como?
Eu: que che pregunto que quen es… que non lembro ese nick teu
El: soy un chico gay que esta caliente. Tu eres portugues? O gallego?
Eu: non, galego. Ti?
El: español. Eres portugues? Brasileño?
Eu: que no, que soy gallego.
El: pues habla en español pa que te entienda. O si quieres te hablo en catalan o valenciano
Eu: entiendo perfectamente el catalán, así que puedes hablarlo. Y estaría bien que cuando pidieses que te hablasen un idioma lo hicieras por favor, no?
El: menudo gilipollas estas echo, nacionalista seguro que eres, vete a apagar los fuegos que provocais.
El mudou de estado para Desconectado.

epifanía

Conta Howard Rheingold no seu libro verbo das multitudes intelixentes que empezou a ter consciencia do troco radical que supoñen as tecnoloxías de comunicación inarámica na nosa sociedade con dúas revelacións en 2001: unha ao ver uns adolescentes nunha rúa de Helsinki e outra ao observar os milleiros de persoas que cruzan a rúa en Xibuia, un dos centros neurálxicos de Toquio. Todos con móbil e todos mensaxeando.
Eu tiven tamén dúas nesta semana:
1. No meu café de humidtown, ao ir tomar a parva da media mañá, hai un mozote guapo con auriculares e micrófono. Vese ás leguas que é estranxeiro e está a empregar o skype para falar con alguén noutro punto do planeta sen que lle custe un peso e sen que exista ningún tipo de cabo. Tan normalmente.
2. Ao saír do restaurante de fabric-city cruzámonos cunha mesa onde un rapaz do país xanta só. En vez do xornal, pra acompañarse está vendo un filme clásico no seu portátil, pousado ao carón do prato. Escoita a acción en privado, por uns auriculares.

travelo

Tamén coñezo o compañeiro de piso de Würth. Profesor de bailes de salón, vén doutro concello do interior. Colleita mel na casa (de carrasco) e exprésase como os mesmos anxos. Douche unha patada na cona que te esbouro, chámame princesa que a miña nai aínda está viva, ou fodina prós días da vida.
A expresión prós días da vida repítea mil veces, sempre con valor hiperbólico. Alguén a oíu antes? Tamén lle chama travelos aos travestis e dille a Würth que está xorda como unha xotra.
Prégase confirmación ou rexeite destas paleofalas.