Mañá son as eleccións europeas aquí, que votamos en xoves. E non teño moita idea de a quen votar.

• Verdes: A favor: a loita contra o cambio climático ten que ser o centro da política europea nos vindeiros cinco anos. Tamén coincido con eles en valores morais, en política de software e de liberdades individuais. En contra: en Escocia repártense seis escanos, co que a candidata ten que obter máis de 110.000 votos, ou sexa, pasar dun 6% a un 11%. Non é nada doado.
• Nacionalistas: A favor, están a facer un gran goberno en Escocia. En case todas as políticas europeas están de acordo cos Verdes. Ademais, un bo resultado deles significa ademais un pau detrás das orellas aos laboristas, e tamén me gustaría dárllelo. En contra: os dous candidatos a eurodeputados son homes, e completan a lista tres homes e só unha muller máis. Ademais, van sacar dous escanos, e é moi moi difícil tanto que perdan un como que gañen outro.
• Liberais: A favor: ideoloxicamente son os que me representan. Teñen tics que me sacan das virillas, como ese discurso paranoico sobre o control ao individuo que moitas veces non se traduce na defensa práctica do software libre ou de medidas restritivas á vixilancia nos concellos onde gobernan, pero en xeral son os que máis me molan. O seu escano está no aire e podería ir parar aos conservadores. En contra: estes tamén non mandan máis ca homes a Bruxelas.

Pídese consello, etc. E van tres post seguidos así.

A semana foi silenciosa, de moito traballo, con algunhas angustias e algunhas boas novas. Calo, pero mentres tanto os días esténdense, e o sol comeza a bater nas xiadas. Melloro a saúde, a resistencia, a velocidade. Na oficina xa se ven as primeiras gabitas. Voltou a familia rato. Anúncianse as primeiras datas da tempada de visitas. Rematou a invernía.

maldá
Xa mo dicía Barataria: tanta maldá vaiche poñer enfermo…
E ao final, velaí: unha verruga no queixelo. Téntoa disimular coa barba, máis longa do normal, pero cantas veces sen dacatarme fedello nela ata que sangra… Hoxe merquei un produto pra acabar con ela.
Se me pasa, prometo prometo que serei bo…

pequenas catástrofes
Porque o becho que é Cesare é pouco máis intelixente cás pedras dun camiño, caducoulle o dominio persoal na neveira. Así que durante dous días non recibirei nin mandarei correo, se as cousas van ben. Completamente illado, inconsciente. E se non van ben… non, non quero poñerme no peor: isto é o estado máis próximo á morte que coñezo.

eleccións 2
O debate de onte á noite na televisión refórzalle a un a sensación de que a democracia é un invento xenial: os catro líderes de escocia respondían as preguntas do público (directas, precisas, agudas, educadas), e un moderador enérxico e irrespectuoso interrompía o político e dicíalle tan panchamente, “señor stephen, é a terceira vez que lle pido que responda a pregunta da señora do público, e a última. Vostede verá“.

criminoloxía
Barataria fai o seu traballo e fíchame un estudante de criminoloxía de 20 anos pra tomar unhas cervexas na casa e parolar un pouco inglés. Un exercicio lingüístico tan interesante como pobre o ferrete posterior, que se pode resumir en que mentres el lla zugaba a Barataria, a min dábame biquiños. Menos mal que ao estar tres sempre se recibe algunha pirolada perdida, e o ferrete rematou como rematan esas cousas, e bicámonos de novo, e despediuse, e quedei na cama cavilando por que non estaba sicoloxicamente preparado pra ser o terceiro.
Pero de todo, como desas 13 millas que me mandei en bici na tarde do domingo por entre os bloques de edificios de paisley e contra o vento do leste, de todo se aprende.

polémica
Cal é a diferenza entre unha muffin e unha madalena?
a) a madalena emprega royal e aceite, e o muffin lévedo e manteiga (via shotokan)
b) a madalena é máis esponxosa có muffin (via plattdorf)
c) a madalena ten forma de cuncha e o muffin… de madalena (via wikipedia)
d) son o mesmo

Prégase confirmación ou rexeite. Tamén se prega a intervención de colineta.

paranoia, 3
A xefatura da empresa onde traballamos pásanos novas indicacións sobre a redacción de probas e testes. Entre elas está a de que non lle podemos enviar esas probas ao departamento de avaliacións por email, senón que debemos entregalas en man nunha unidade de memoria portábel, para evitar que alguén poida ghaquear o sistema de correo e intervir esas comunicacións.
Ademais, cando redactemos esas probas de avaliación temos que desconectarnos de internet, incluso se o facemos cos nosos propios computadores portátiles. Existe o medo de que un dos nosos clientes ghaquee a intranet da empresa onde estamos, desbarate as devasas, acceda aos nosos computadores, rastrexe o que estamos facendo nese preciso momento e zas! atrape unha desas probas de avaliación ao voo, xusto no intre en que lle estamos metendo as marxes ou mudando a tipografía. Que terríbel sería para a integridade da empresa!
Baixo este espectro de presión traballamos, como se manexásemos átomos de uranio e non rudimentos de cine europeo, filosofía ou acuicultura. Non é de estrañar que de súpeto alguén decida saír nos telexornais.

72
Non o sei de certo, pero así a ollo debo de estar chegando a 72. As galletas de xenxibre e os taper que carrexa Barataria do restaurante italiano están batendo récords. Pero hoxe dixen stop.

pra sempre
Mentres o noso caseiro investiga no concello a titularidade dos xardíns (ao parecer, as súas escrituras non coinciden coas de miss Mara; desta inda imos a preito), eu aproveito a concesión xenerosa da netísima pra tender a roupa nese xardín que provisionalmente imos denominar o xardín dianteiro de miss Mara. Despois de pendurar as sabas decido mirar cómo están as esquinas do terreo, co fin de buscarlle acomodo a un composteiro que xa chegou e que é moito máis grande do que imaxinaba.
Así que nun relanzo, mirando ben, atópoos a eles, escoltados por ese par de gnomos de xardín: velaí os están, Catherine Morgan e Hugh McDonald, no provisionalmente chamado xardín dianteiro de miss Mara.

Non sei se están aquí en espírito, abono ou cinza. Quizais só figure aquí a lápida, carrexada por algunha razón dalgún camposanto, quizais só pra apoiar no muro, axudar no valado ou agochar debaixo as chaves dun faiado en troon ou en inverness.
Pero aí están os seus nomes e non outros. Catherine Morgan e Hugh McDonald. Como esa Catherine Morgan e ese Hugh McDonald que casan en 1879 en ontario, canadá, pero cada un coa súa ovella. Estes son a Catherine Morgan e seu home Hugh McDonald que faleceron en 1945 e 1946. Ela morreu entre a bomba de Hiroxima e a de Nagasaqui. Il, uns días despois de que a BBC recuperara as súas emisións, suspendidas pola guerra.
Catherine Morgan e Hugh McDonald, se hai vida máis alá de gúguel mandade recado.