Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » bip

vidas
Despois de dez anos, volvo ler as Vidas exemplares de Uxía Casal. Na maior parte dos relatos (odio os libros de relatos) non lembro nada da primeira lectura. Nin sequera unha brisa. Pero volvo ter a percepción, logo de tanto tempo, de que esta rapaza fai unha literatura completamente distinta, desreferenciada, de aquí e de ningunha parte. E iso gústame, aínda que odio os libros de relatos. E malia que hai algunha historia que me deixa indeferente, e incluso algunha que me ofende estilisticamente, gusto moitísimo dese mundo e acabo por sentir unha especie de orgullo patriótico: ela di que o que fai non é literatura galega; eu creo que iso é precisamente o que me prende da súa literatura galega, aínda que odie os libros de relatos.

física
E de súpeto, canto todo este mundo gris parecía só unha capa, unha superficie imposíbel de penetrar, prodúcese unha pequena chispa: no castromil que vai pra humidtown poñen unha canción de maná e un pequeno inmigrante cheo de aneis e cadeas mira pra min; os seus beizos fortes e saborosos besbellan a absurda letra; a faísca que lle escintila nas pestanas é distinta da miña; pero a pesar de todas as incompresións os nosos corpos desprázanse a velocidade constante polo universo, un á par do outro, cunha inaprezábel distancia entre as dúas peles.

gris
Érgome cedo na casa de gradicela, en ribeira. Mentres eles acaban os últimos detalles de vestirse e calzarse, eu almorzo na fiestra. Fóra debe haber algo como mar, dun gris escuro, pero non consigo diferenciar onde acaba e onde comeza un ceo gris, que xoga coa brétema gris que sobe da ribeira, cos fumes grises das chemineas e cos grises montes que, creo, son aquilo que semellan siluetas.
Non hai nin media nostalxia. Só unha tremenda pesadez gris sobre os ombros.

sangría, 2
Mentres eu tento amañar unha roda picada (a segunda vez que a trillo na mesma semana), o veciño abre por primeira vez a porta e sae ao descanso da escaleira. Ten uns 30 anos, viste xarsei, pucho de lá e pantalón de pixama, e nun estado de lixeira embriaguez tenta indicarlle o camiño de saída a un amigo que, nesa altura, apenas distingue unha man da outra. Logo de trocar as presentacións, chegamos a este parrafeo (traduzo):
El: Ah, e de onde es?
Eu: De galiza, no NW de españa.
El: Ah, que ben, estiven unha vez en españa.
Eu: Si? en serio? E onde exactamente?
El: Mmmm, non lembro moi ben… En Barce… Non, aí non. En Benetton, creo que se chamaba. Ah, e en Algar… como era… ah, si… Algarve.

(as hipóteses, na caixa de comentarios)

soños
Moitas veces, practicamente todos os días, acho en menos a ulises. Métome na cama, movo as dedas dos pés, e ela non está alí pra saltar á caza do rato das sabas. Tampouco é a responsábel dese renxer de detrás do sofá, nin acode á cociña cando lle quito o plástico a unha bandexa con dúas estreitas e caras xardas. Máis ca a Barataria e mais ca aos amigos, a quen acho en menos é a ulises. Pra ela non teño mésenller.
Quizais por iso ela emprega o adium dos soños e cólaseme a correr pola casa, xogando con obxectos valiosísimos e superfráxiles ou demostrándome o seu estrés con respecto ao piso novo: nun só soño, debeu comer máis dunha libra de prantas.

sociedade da alarma
Todas as portas teñen cadanseu adhesivo azul, que obriga a mantelas pechadas pra que loiten eficazmente contra o lume. Na cociña teño un cobertor de amianto pra botalo sobre a tixola cando lle dea por prender (!) e o primeiro que fixo o meu caseiro, ás 24 horas de entrar eu no piso, foi traerme un pequeno extintor vermello pra que todo estivese ben protexido.
Esta semana, ademais, pasei un curso obrigatorio de seguridade e protección contra o lume. Falouse das portas que debemos abrir e cando, dos distintos tipos de extintor, dos cinco mellores teléfonos de emerxencia, dos amperios dos electrodomésticos de casa e do seu control, e de moitas outras cousas máis, pero nun clima de inmediata catástrofe. Puxéronnos por exemplo un vídeo (simulacro) de como ardería, e en canto tempo, a habitación onde estabamos, así como diversas fotos de incendios reais sucedidos nas proximidades. Eu miro pra unha alemá e a alemá mira pra min, escarallándonos. O resto está visibelmente nervioso.
A chegan ao paroxismo cando o profesor repasa as estatísticas e as posibilidades que temos de vernos implicados nun incendio urbano nos vindeiros anos. Unha de dúas, ou todas estas medidas son insuficientes na patria da piromanía, ou o pánico chama polo lume.

houellebecq
Quédanme unhas corenta páxinas antes de rematar a ‘Posibilidade dunha illa‘ de Houellebecq. Canto máis avanzo nesta novela grandiosa, terrorífica, desalentadora, máis puntos perde no meu panorama de ídolos daniel salgado.

reto
O Levantador de minas proponme un reto: sinalar as tres razóns polas que debería marchar de españa.
Obviamente, non estou en españa. Pero creo que nada ten que ver o lugar coas ganas de marchar. As razóns están ben explícitas neste blog: todas as súas palabras son un resumo de por que marchar. A fórmula foi sexo, libros e quilómetros, que foi o mesmo que dicir só quilómetros.
Logo de catro meses vivindo nesta illa putrefacta, ocórrenseme moitas razóns pra marchar de aquí. A primeira, sen dúbida, a inxenua: por variar. Porque a revolución fundamental é revolucionarse. Ou meter millas de por medio.
Nin liscar nin buscar, só ir.
E descoñecer o significado da palabra voltar.

jospis

Pińsk, 4 de marzo de 1932 - Varsovia, 23 de xaneiro de 2007. Ímoste achar en menos.
Actualización: Brétemas, Dpaso…

brisa
De cando en cando vou ata a fiestra da cociña co computador. Alí, sobre o fregadoiro, co macbook estirado nas puntas das mans, tento apañar unha conexión wifi que anda perdida polo barrio: pero só vén a min cando sopra o vento a favor. Nese momento, slisss, sinto que se envía un correo. Que felicidade.