Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » état des lieux

atormentado

Érgome pouco despois do mencer. A casa, aberta en balcóns sobre a rambla do Raval, está invadida por un ruído que non cesou en toda a noite: berros, palmas, coches, discusións, rodas de skate con mozos enriba, bebedeiras, monos, motos, papagaios… A cea, tomada en horario hispánico un pouco antes de deitármonos, aínda segue aí, pelexando.
Entre uns e outros conseguiron que todas as maléficas criaturas nacesen na miña mente: aquel asunto que deixei inacabado, aquela persoa que levo demasiado tempo sen chamar, aquel erro cometido, os problemas actuais… todos construídos en corpo e soño nunha noite calorosa de verán.

avistamentos

O outro día fomos a familia toda a unha pequena granxa nos arredores pra avistar aves. Dentro dunha das cabanas que facían de observatorio ao pé do lago, un dos cadernos dos días anteriores dicía en español “un pigargo (ejemplar inmaduro) - universidad de granada“. Nada é imposíbel. Pero coa navalla de ockham na man semella que seguramente ese polo de pigargo, propio das frías costas das illas do norte, a unhas 400 millas dese doce campeiro batido polo sol, non era tal.
Pra seguir o xogo propóñolle a meu pai un reto: mentres eu durmo nun xeitoso hostaliño local pra facer sitio, que me conte el os paxariños do xardín. Eu sei que hai neste verán un grupo xeitoso de oito pardais papándome no millo, pero a el, presa tamén da inflación ornitolóxica, sáenlle doce, e mais un pisco, e un ferreiriño, e un pimpín, e…

job

O panorama laboral anda moi revolucionado: mestúranse paus con espranzas. Ah, creo que ese é o tipo de vida que me gusta, anque se leve mal con estas balas.

catorce

Foi unha primavera radiante: sol, calor, con todos estes grandes e repoludos escoceses deitados nos xardíns, nas beirarrúas, tomando o sol ao pé das estradas e en todos lados, comendo xeados e patatillas. Foi unha primaveira longa, de quince días de moitas horas, porque o sol alumea nesta altura dende as tres. Quince días que estiven pechado na casa, acabando un traballo que me traía tolo, sen ir a concertos prós que tiña entradas, sen pasear, sen facer deporte, sen atenderlle o xardín á veciña de abaixo, vendo dende a fiestra como as froles medraban con forza baixo o mellor sol da primavera.
E hoxe, logo de catorce horas de durmir ininterropidamente, erguinme e aí estaba ela, outra vez: a choiva.

análises

Coa piroliña como unha pasa de figo logo das mil e unha tropelías da doutora, sen un litro de sangue, cun líquido inmunizador contra a hepatite e uns antibióticos de dous espectros diferentes de acción bacteriolóxica, vou ir a glaspop a un concerto. Teño unhas insistentes e continuas ganas de mexar, produto da cistite, e estou canso e aparvado. Non a situación ideal pra ver os Cansei de Ser Sexy, os Futureheads e os MGMT.
Pero aló imos, pensando aínda na pregunta da health adviser que me entrevistou despois da consulta: “podes dicirme os nomes das persoas coas que tiveches relacións sexuais nos últimos tres meses?” Se lle valera o alcume

pros / contras

Entre as desvantaxes de ter unha vida sexual activa está a de que un día te ergues e comprobas, un pouco aterrado, que tes purgacións.
Entre as vantaxes está que quizais nese momento haxa un médico na casa.

pneumotórax

Unha das cousas malas da distancia é que a un dos membros da parella lle dea un súpeto pneumotórax e o outro estea 2000 millas lonxe. Tubos ao pulmón, choreiras, consultas rápidas en todas as webs das compañías aéreas, quirófanos, incomunicación… Ao final o pneumotórax parece que evoluciona: é decididamente unha lata, e mais neste momento, pero o que non fai a pleura non o completa o amor. Deixarei que a familia atenda a Barataria esta fin de semana. Á seguinte ocupareime de ser o marido perfecto.

sobriños

A esta altura da vida xa tres cousas están claras: nunca me farei rico, nunca terei fillos e morrerei só coma un can nun país estranxeiro. É o prezo que teño que pagar por ver como cae a tarde sobre embiburgo, por sentir o frío dos últimos días de marzo, polo recendo a torradura de cervexa ou por contemplar os fermosos adolescentes que arrotan ao meu paso.
Menos mal que a quen deus non lle dá fillos, o demo lle dá sobriños (e veñen en camiño).

batalla

Acabo de enviar pra dentro os últimos miligramos de amoxicilina. Suponse que durante todos estes días algo ou alguén me estivo facendo un favor destruíndo canto vía ao seu paso. Agora certamente xa respiro ben, e anque conservo trozos de inimigo que por outra parte raras veces me abandonan, acho que estou a salvo. Iso si, o campo de batalla está destrozado: as pernas pésanme, durmo dez horas, e teño unha permanente sensación de cansazo. Hoxe teño sesión extra de esgrima, na finde xornada dobre de atletismo, e prá semana regreso ao estraño ritmo da vida laboral plena ou semiplena. Teño moito por facer pero agora, agora creo que me vou deitar outro pouco.

amoxicilina

Cada oito horas sinto un frío terrible, e bato os dentes, e axítome debaixo dun edredón que, de súpeto, non tapa. Cada oito horas esperto coa febre e deixo atrás soños envurullados, en moitos casos premonitorios: vou guindar o lixo orgánico ao composteiro e vexo que aló no fondo do bidón hai unha pegatina desas que veñen cos plátanos, banana de costa rica, di; tento collela e quitala, porque non é orgánica, pero non chego, fago un esforzo máis e caio dentro do composteiro; e non podo saír. Cada oito horas as pálpebras ínchanseme, e parece que me fervesen. Cada oito horas perdo completamente a capacidade de respirar polo nariz. Cada oito horas teño que tomar 500 gramos de amoxicilina e 600 (200 arriba 200 abaixo) de ibuprofeno.