Moito me temo que vou ter que comezar a pronunciar esta palabra moi ben nos vindeiros 50 anos: espondilite.
Coincídime esta fatídica data coa lectura da obra completa de eusebio lorenzo baleirón, máis en concreto dos seus primeiros poemas, tristes, melancólicos, roñosos na súa contemplación murcha da vida, antes de que tivese verdadeiros motivos pra vela así. E eu a ti, poeta oitenteiro, dígoche agora: inda onte limpei os vidros da sala; xa hoxe escintila neles unha arañeira ao sol da mañá, pra seguir esa perpetua e feliz cadea de mosquito, araña, ferreiriño, rapina, herba…
Parte de agasallos: Barataria deixoume un pau do 7, un amigo do máis amigo deulle unha viraxe á vida, e eu concedinme un tiquet pra ir ver o fútbol mañá e outro pró mundial de ciclismo de montaña, unhas millas ao norte de aquí, o domingo.
A calada nunca é unha boa opción. E aínda que case sempre é verdade a frase esa de que sen novas, boas novas, non en todas as ocasións sucede así. Ao principio era só unha pequena molestia laboral. Logo foi evoluíndo como unha bóla de neve ata ocupar o centro e os extremos da miña axenda, inmobilizándome pra facer nada. Deixei de ler os correos. Apaguei o móbil. Refuxieime na ficticia tranquilidade da vida diaria, completamente illado: lía, puña lavadoras, perdía horas e horas sen facer absolutamente ren, mentres o tempo e o volume de traballo alancaban na miña contra. Mentres tanto pasaban cousas, recibía a visita de meus pais, convivía marabillosamente con Barataria, facíalle a cea, paseabamos xuntos pra ver miñatos ou simplemente gastabamos os seráns vendo concursos de preguntas na tele e comendo xeados do tesco. Pero o corpo, que é máis sensato, avisaba: punzadas no estómago, primeiro lenes e logo cada vez máis fortes e máis fortes, eran a agulla do depósito de angustias, e medraban perigosamente.
Hoxe, por primeira vez en moitos días, abriu o sol: erguinme ás seis e media da mañá, fixen un cumprido almorzo de salchichas e pudin de sangue e púxenme a contestar correos e a solucionar asuntos pendentes, entre eles o de limparlle as arañeiras a este blog. Nas próximas horas dedicareime a limpar a vida.
Si. O post 1.250. Sáeme a conta ao escolmar un monllo destes posts (e traducilos), pra unha encarga. Non o fixen ben. A ver qué sae, se sae.
Sinto vertixe. Tamén vergoña. Nostalxia 0.
As cousas marchan, ou van marchando. Non hai tanto diñeiro como nos gustaría, pero a vida de provincias condéanos a non gastar demasiado, senón en galletas e, ao paso que imos, en apócemas de adelgazamento.
De cando en cando Barataria entra en bucle e rebélase contra todo o que o arrodea: o restaurante en que traballa, os horarios, o cansazo, non ter cartos e… e eu supoño. Pero eses momentos non son moitos, e regresamos axiña a unha feliz concordia en que río bastante e onde o testo do bote de marmelada, as manchas de dentrífico ou a separación do lixo carecen bastante de importancia.
E así, pouco e pouco, os días vanse facendo infinitos e paradoxalmente veloces. Con só tres horas de total escuridade, achegámonos ao vrao con choiva, con sol, con vento, con calor e con frío na mesma xornada, ou, pra mellor dicir, na mesma hora.
E así, ao calado, vaise vivindo a vida, vaise adiando a morte.
Dous días arbitrando atletismo ao frío e á chuvieira. Toneladas e toneladas e toneladas de traballo. Un par de reveses económicos. E finalmente, un ladrón que decidiu apropiarse da miña bicicleta mentres eu vía na tele como o mundo eurovisivo era, máis ca nunca, dos inmigrantes e da democracia.
Hai trece anos que a miña bicicleta bianchi, a desta antiga foto, estaba comigo. Mercáraa de segunda mao nunha vella tenda xa inexistente, e dende entón levo percorrido con ela unha boa cantidade de quilómetros e paisaxes. Cos parafusos pasados, coa pintura guichada en moitos puntos, coa ferruxe meténdoselle nas entrañas, aínda era abondo suculenta prós amigos ionquis do meu veciño, moi proablemente. Así que hoxe, a primeira hora, logo de poñer a denuncia correspondente ao terceiro corpo policial da miña vida (muda o idioma, permanece a resignación), baixei pola cidade e gastei 229 libras nunha nova bici, relocente, de paseo.
Pero o traballo, a chuvieira e os ladróns transformáronse en estrés e hoxe, por primeira vez en dous anos e medio de relación, non fun capaz de rematar un ferrete. E mañá comeza a temporada de visitas.
Tan contento estaba eu con ese post que ía facer sobre o choque cultural e sobre por que nesta illa putrefacta non hai sachos nin sachas pra cultivar o noso xardín, e que o único que podemos mercar é unha incómoda e pouco práctica sacheta holandesa, cando petan na porta na tarde do domingo.
Ao que abro, unha moza duns 35 anos, cos dentes á trainspotting, empeza a berrarme e a aldraxarme, sen sequera dicir hello, por ocupármoslle supostamente o xardín á avoa. A vella, miss Mara, aínda nos regalara a semana pasada unha torradora vella e inútil, e todos os observadores internacionais coincidían en que a nosa relación era boa.
Despois duns cantos intentos de calma, despois da mediación do veciño que amaña computadores e da súa muller a gorda da calceta, e despois de que alguén consultase os planos do barrio, chegamos á conclusión de que o xardín que nós furamos levemente (todo o fondo que se pode con esa sacheta holandesa) pra meter uns bulbos de xacinto e uns alloporros, non é noso, pero tampouco de miss Mara. Pola contra, temos que compartir un dos espazos frontais da casa, que miss Mara monopoliza cunha caseta, unha trintena de testos vellos con plantas secas, e un par de fitas de xardín a pedregallo. Adeus leitugas, adeus tomates, adeus ceboliñas pequenas.
A situación é politicamente complexa. Que facer? Invadir o xardín do dono descoñecido? Ou comezar a xestionar unha parte do xardín de miss Mara, substituíndo os coiñais por terra vexetal e desprazando os xoguetes dos bisnetos, a caixa de gasosas e o rexemento de ananos desluídos cara un lateral? Ou máis importante aínda, qué facer co composteiro que por seis libras lle acabo de mercar ao concello e que me van repartir á casa en breve?
