Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » état des lieux

febre

Cando contra as seis esperto por riba dos 100ºF , o primeiro que desexo é estrangular o cidadán Kane. Logo recapacito e decátome de que así non podemos seguir. Chútome 800 gramos de ibuprofeno e tento acougar un par de horas máis, o que resulta moi difícil. Logo almorzo e vou ao médico. Dáme vez prá tarde.
Non me queda pacenciae a estas horas debía estar alugando un coche e poñendo proa prás hébridas, ou indo pasear polos montes nevados da contorna. Pero nada diso, nada, é posible.

flood

Flood in Bridge of AllanPor primeira vez nunha semana, e despois de durmir apenas dúas horas, saio dar unha volta na bici: o río baixa hipermedrado, e próeme saber como están os asolagamentos na contorna. O meu tranquilo río azul é agora unha torrenteira amazónica de cor lama, sen bordes que o delimiten: aquí entrou ao camiño da ribeira, aló sobardou un muro e flúe mansamente pola eira dun veciño, acolá corta parcialmente as estradas cara a aldeamarple ou mingua as pontes, como se turrase delas pró fondo. Polo centro do río, onde hai só un par de días había marxes, xorden agora as árbores, un conxunto de ramalladas sen follas que parece que levasen anos afogadas.
A situación neste momento é calma, só rota polas sirenas de bombeiros que oulean curso abaixo, pero a previsión pra este serán arrecende a armaguedon. Con todo eu, que teño nestes momentos a ribeira a 30 iardas, debo estar tranquilo: inda non pasou o reparto municipal de sacos de area.

21

Hoxe a señora da ferraxería pediume o carné pra mercar pegamento.
Si, neste país hai que ter máis de 21 pra mercar pegamento.
Si, pediume o carné.

tose

Levo unha semana e pico pechado nunha casa, tusindo. Traballando tamén, abondo, botando algunhas cousas a andar, pero sobre todo tusindo, sentindo doer a cabeza, despexando uns bronquios suxos como os túneles do metro de Beixín. Con febre, con arrepíos, moitos dos días den voz. Imaxinándome pneumonías. Cando alixeira un pouco a febre saía a dar un paseíño curto, ao súper, ou collía a bici uns minutos pra axudar a abrir o peito, pra botar fóra tanta españa que tiña dentro apegañada.
Diante da fiestra teño a cerdeira, xa só co tronco espido de inverno, e aló no fondo, cando abren as nubes, dexergo os cumios nevados, moito menos nevados do que eu desexaría. Fóra hai faisáns, e mozos borrachos. Na cabeza levo uns 200 grs de mocos e unha recua de historias sen contar, de moitas historias que irán parar ao limbo dos post perdidos, como a dese rapaz romanés que marchara do seu país pra fuxir dos terribles ciúmes do seu mozo, o ministro de Facenda, que agora é camareiro nun bar de torrejón de ardoz, e que cada día que pasa me parece a historia máis triste que nunca me contaron. Historias tamén de moitos libros fermosos, e tamén de visitas, de amigos, de pequenas confidencias, e de proxectos. Historias de barcelona, que é moito máis fermosa no inverno, e tamén historias da viaxe.
Pero non hai tempo, non. O mundo é un xafoi. E onte, nun pequeno paseo á noite, mentres me arrastraba paseniño polo camiño ao súper, pasoume por riba o primeiro chío de gabita: vamos, vamos, a primavera xa está aquí.

explicación

Nada semella haber máis doado ca deixar de obrar; a acción, pola contra, ten os seus amargores e os seus problemas. Escribir ben parece, xa que logo, unha empresa máis difícil ca non escribir nada, confésoo; pero non escribir nada e termar da pluma por prudencia, por reserva, por precaución, é unha reserva pra máis dun autor. Esa inclinación lévaos a escribir. É unha violencia que os arrastra. Polo tanto, deter esa inclinación e sacrificar voluntariamente o amor propio á prudencia é gañar moito sobre un mesmo.

O abade Dinouart, ‘A arte de calar’, 1771.

Vilamarple, 14.1.2008Despois dun mes dándolle á zoca ao longo e largo da península ibérica, durmo por primeira vez na miña casa en vilamarple. A contaminación, os transportes públicos, o ruído estrondoso e constante, os fumadores legais e tramposos, e seguramente o estrés de todos estes días acabaron provocándome unha febre alta, unha gran conxestión en nariz e bronquios e unha dor de cabeza intensa. Ademais, supero a barreira dos 70 kg por primeira vez grazas á frecuencia das paparotas e á dificultade de facer deporte.
Pero agora estou aquí, tranquilo, vendo como o sol gabea unha cuarta por riba do horizonte, cómo o río baixa coa forza das últimas nevaradas, meténdome ibuprofenos de importación e recuperándome. Moi feliz de estar na miña casa.

sánduiches prós obreiros

CascoA medida que pasan as semanas e a relación con este país se vai facendo máis estable, aparécenseme detalles que antes pasaran desapercibidos, afogados polo conxunto de novidades escintilantes. Un destes detalles son, claramente, os obreiros. Obreiros e non obreiras, porque como ben me dixera aquela sueca na illa de gorée, os dous países máis machistas de Europa son o reino unido e españa. Uns obreiros que andan cheos de roña ata as orellas e que pasean orgullosamente a súa sucidade de competición no banco, no súper e na rúa a calquera hora. Uns obreiros, que en vez de comer tortilla nuns bares que non existen, collen os seus sánduiches de pan de molde e métense nos coches, sós ou por parellas, e miran o tempo chover e refollan a prensa das tetas, sen sacaren os cascos nin os petos fosforitos, mentres os vidros embafan e ao pouco xa só se intúe o fosforito e un recendo interior a pintura, humidade, po, suor, tabaco e confeitura de repolo.

eu tiña un cravo cravado no corazón

Non sei se porque os días devecen, pero levo bastante tempo sen ver os ferreiriños durante os cada día máis escuros almorzos. Nin sequera podo dicir que sigan vindo, porque o seu impacto, floco a floco, sementiña a sementiña, é case inaprezábel no total do bote do alpiste.
Non sei se porque o tempo mudou e entrou o outono a refachos polo norte, pero levo bastante tempo sen sentir os ratos a corricar na moqueta. Nin sequera podo dicir que sigan vindo pois a trampa está intacta. Non sei se non gustan do chocolate, ou se a pedriña que lles puxen non ten avelás abondas, ou se no fondo da súa cabeciña pensan: mira este chaval, que boíño, que nos puxo trampas destas de coller e soltar; imos deixalo durmir, coas súas pantasmas, coa súa soidade.

steinbeck

Trampas prós ratosAo parecer, nin os suicidios nin a caza implacable do gato dos veciños afectan grandemente a poboación ratuna da miña casa, e esta noite case non puiden pegar ollo coas súas carreiras: sentíaos andar debaixo da cama, e na cociña, e corricar pola sala remexendo nos libros do chan. Falando coa veciña informoume de que este era un problema de vello, que o anterior inquilino tamén sufrira deles, e que a única solución era ir ao bricogalicia local pra aprovisionarme de trampas.
Amigos ratos, abriuse a veda. Agora mesmo vou ir mercar os cazarratos e un pouco chocolate, pois (tamén segundo a veciña) honestamente prefiren ben antes o chocolate có queixo. A guerra está aberta, larpeiros.

Actualización: mentres eu atopaba no bricoscocia unha trampa que os apreixa vivos, a veciña mercábame unha que os mata de vez. Así que xa sabedes, pequechos: hai un plan A… e un plan B.

proximidade

Nas escasas 150 iardas que hai dende a oficina en que traballo ata o ximnasio onde fago esgrima, faltoume o pelo dun carneiro pra atropelar na escuridade do serán, un despois do outro, a:

  • un raposo que andaba a fozar nas papeleiras
  • tres apiroladas chirlíders que saían á carreira do ximnasio vestidas co uniforme oficial (un escote con algo de verde e de branco)
  • unha ducia longa de mozotes en gravata, cheos coma piollos, que se estaban despindo completamente ao lado do lago malia a evidente e implacable xiada

Nesta terra, calquera segundo é especial.

cetrería

PeneireiroPra acompañar os seus amigos por un periplo preguiceiro pola contorna, regresa fugazmente Barataria. Pouco tempo nos deixamos pró contacto: algúns paseos de mans dadas por st. andrews á procura de baleas no horizonte, uns minutiños antes de quedar durmidos no colchón inchable da sala, algúns momentos máis mentres rimos e facemos a casa aireando todo o fume que deixaron os amigos… Tamén algunhas herbiñas de sexo, rápido e intenso, en momentos furtivos, no coche de alugueiro ou no inchable.
Cando marcha co punqui cetreiro e coa enfermeira de volta no mesmo avión, teño a impresión de que, malia as dificultades loxísticas evidentes, esta relación vai pra longo. E anque me reconforte, o peso sobre os ombros asústame unha miga. Por iso, ao que os deixo no aeroporto quedo rapidamente cun rapaz en Glaspop, pra espabilarme. Pero ao igual que o control do peso da ave son fundamentais na cetrería e as aves demasiado mantidas non regresan ao puño, aquela habitación de estudante de informática, olendo a iso que olen as habitacións de estudantes de informática, amais das lorzas e dunha voz un tanto desagradábel, fan que me escuse malamente e dea a volta pola estrada.
Son un peneireiro demasiado cheo de felicidade nestes momentos.