familia

O rato MickeyXa había tempo que sentía ruidiños ás noites, pero esta mañá o ruxerruxe foi claro: algo corricaba por debaixo do sofá da habitación. Só tiven que mirar e agardar ao calado pra ver unha pequena boliña de pelo cunha cola como o amalló dun deportivo. Si, aproveitando a ausencia de Barataria, esta pequena criatura da natureza mudárase a vivir comigo.
Conseguín convencelo de que ía un día estupendo e que fose dar unha volta. A posibilidade de romper coa soidade non é mala de todo, pero axiña me veñen á cabeza Malthus e imaxino un día chovéndonos ratiños dende o faiado.
Alguén sabe un método ecolóxico (que non implique trafegar gatos por aeroportos) pra deter isto? Prégase confirmación ou rexeite.

reconfiguración

Robinson CrusoeUn encontro fortuíto con Iop polas rúas de vilamarple dáme pra encadear unha serie de queixas, laios e estados da cuestión que levo larvando nos últimos días e que non daban visto a luz. O vindeiro domingo Barataria deixará vilamarple, a casa común e as salchichas dos almorzos. Vaise pra Ciudad-Ajo, a sacar un negocio que ten alí en marcha.
A promesa é volver aos tres meses, pra despois do nadal, cando estea todo encarreirado. Pero o conto é que viaxa sen billete de volta: marcha pola pasta, porque lle desagrada traballar de pinche nun restaurante e porque alí ten un algo laboral que o ilusiona. Eu créoo porque non me queda outra, pero por debaixo da pel sei que só é parcialmente verdade e que, sen cargarme de culpas que non me cadran, este país non ten xente en chanclas, nin pinchos de tortilla, nin pirolazos en cada esquina. Este é un país do norte, que leva entrando no outono dende o remate da primavera.
Así que esta fortuíta conversa con Iop sérveme pra ordenar os pensamentos e facer plans de futuro: buscar un segundo traballo pra pagar a vivenda e o imposto catastral, reordenar o horario (regresan as ceas ás cinco da tarde) e, en tres meses, mudar o estado nas webs de contactos: de casado a solteiro.
Claro que ás veces do amor se desprenden lascas de milagres.

enfermidade, 3

Os luns, clase de golf. Os martes e os xoves, piscina. O mércores e o venres, esgrima. O sábado, descanso. O domingo, camiñar. Todos os días, catro necesarias millas en bici. O doutor Stuart dixo que os meus cadrís estaban perfectamente, que me dobraba ben, que seguise así. Esta mañá espertei as sete coa dor, remexinme na cama durante unha hora, e agora, cando se achega o mediodía, teño un sono lamentable e os pés fríos do desacougo. Pero hai unha carreira de dúas millas nas proximidades e entrarei en calor mirando de non chegar de último.

E este podería ser o post recorrente, o post de todos os días. Dos próximos 15.000 días.

enfermidade, 2

A espondilite anquilosante é unha enfermidade reumática e mormente herditaria que lle diagnosticaron a meu pai hai uns vinte anos e que, como todas as cousas de meu pai, quedaran semiocultas: nin eu nin Itopo sabiamos nada dela. Pero a visita de DjSu, espondilítico, fillo de espondilíticos, irmán de espondilíticos, faime atar cabos e buscar diagnoses: todos (a nosa familia e a de DjSu) coincidimos no principal, unha dor atenazante nos cadrís nas primeiras horas da mañá, que desaparece cando nos duchamos e comezamos a camiñar. Unha dor que se produce logo de 5 ou 6 horas de sono deitados, e que no meu caso leva sen deixarme durmir ben practicamente dende decembro, e que no caso de Itopo fai que haxa anos que durma sentado nas horas da madrugada.
O futuro é probabelmente a fundición de todas as vértebras impedíndome calquera movemento nas costas. De facer exercicio, dunha diagnose correcta, de ioga e de demais consellas dependerá que ese futuro se produza antes ou despois. Pero agora, cando menos, téñolle nome.

enfermidade

Moito me temo que vou ter que comezar a pronunciar esta palabra moi ben nos vindeiros 50 anos: espondilite.

32

Coincídime esta fatídica data coa lectura da obra completa de eusebio lorenzo baleirón, máis en concreto dos seus primeiros poemas, tristes, melancólicos, roñosos na súa contemplación murcha da vida, antes de que tivese verdadeiros motivos pra vela así. E eu a ti, poeta oitenteiro, dígoche agora: inda onte limpei os vidros da sala; xa hoxe escintila neles unha arañeira ao sol da mañá, pra seguir esa perpetua e feliz cadea de mosquito, araña, ferreiriño, rapina, herba
Parte de agasallos: Barataria deixoume un pau do 7, un amigo do máis amigo deulle unha viraxe á vida, e eu concedinme un tiquet pra ir ver o fútbol mañá e outro pró mundial de ciclismo de montaña, unhas millas ao norte de aquí, o domingo.

oferta


Iso pásame por mercar unhas xardas de super-superoferta do Tesco. Aaaaaaaaaaargh!!

silencios

A calada nunca é unha boa opción. E aínda que case sempre é verdade a frase esa de que sen novas, boas novas, non en todas as ocasións sucede así. Ao principio era só unha pequena molestia laboral. Logo foi evoluíndo como unha bóla de neve ata ocupar o centro e os extremos da miña axenda, inmobilizándome pra facer nada. Deixei de ler os correos. Apaguei o móbil. Refuxieime na ficticia tranquilidade da vida diaria, completamente illado: lía, puña lavadoras, perdía horas e horas sen facer absolutamente ren, mentres o tempo e o volume de traballo alancaban na miña contra. Mentres tanto pasaban cousas, recibía a visita de meus pais, convivía marabillosamente con Barataria, facíalle a cea, paseabamos xuntos pra ver miñatos ou simplemente gastabamos os seráns vendo concursos de preguntas na tele e comendo xeados do tesco. Pero o corpo, que é máis sensato, avisaba: punzadas no estómago, primeiro lenes e logo cada vez máis fortes e máis fortes, eran a agulla do depósito de angustias, e medraban perigosamente.
Hoxe, por primeira vez en moitos días, abriu o sol: erguinme ás seis e media da mañá, fixen un cumprido almorzo de salchichas e pudin de sangue e púxenme a contestar correos e a solucionar asuntos pendentes, entre eles o de limparlle as arañeiras a este blog. Nas próximas horas dedicareime a limpar a vida.

1.250

Si. O post 1.250. Sáeme a conta ao escolmar un monllo destes posts (e traducilos), pra unha encarga. Non o fixen ben. A ver qué sae, se sae.
Sinto vertixe. Tamén vergoña. Nostalxia 0.

bucle

Un tirizó. Dúas vexigas no padal. A verruga, que cría extinta. Outra verruga máis, desta vez nun lateral do queixelo. O corpo avisa, e eu atácolle co calendario. Estou entrando en bucle.