Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » état des lieux

statement

As cousas marchan, ou van marchando. Non hai tanto diñeiro como nos gustaría, pero a vida de provincias condéanos a non gastar demasiado, senón en galletas e, ao paso que imos, en apócemas de adelgazamento.
De cando en cando Barataria entra en bucle e rebélase contra todo o que o arrodea: o restaurante en que traballa, os horarios, o cansazo, non ter cartos e… e eu supoño. Pero eses momentos non son moitos, e regresamos axiña a unha feliz concordia en que río bastante e onde o testo do bote de marmelada, as manchas de dentrífico ou a separación do lixo carecen bastante de importancia.
E así, pouco e pouco, os días vanse facendo infinitos e paradoxalmente veloces. Con só tres horas de total escuridade, achegámonos ao vrao con choiva, con sol, con vento, con calor e con frío na mesma xornada, ou, pra mellor dicir, na mesma hora.
E así, ao calado, vaise vivindo a vida, vaise adiando a morte.

impotencia

Dous días arbitrando atletismo ao frío e á chuvieira. Toneladas e toneladas e toneladas de traballo. Un par de reveses económicos. E finalmente, un ladrón que decidiu apropiarse da miña bicicleta mentres eu vía na tele como o mundo eurovisivo era, máis ca nunca, dos inmigrantes e da democracia.
Hai trece anos que a miña bicicleta bianchi, a desta antiga foto, estaba comigo. Mercáraa de segunda mao nunha vella tenda xa inexistente, e dende entón levo percorrido con ela unha boa cantidade de quilómetros e paisaxes. Cos parafusos pasados, coa pintura guichada en moitos puntos, coa ferruxe meténdoselle nas entrañas, aínda era abondo suculenta prós amigos ionquis do meu veciño, moi proablemente. Así que hoxe, a primeira hora, logo de poñer a denuncia correspondente ao terceiro corpo policial da miña vida (muda o idioma, permanece a resignación), baixei pola cidade e gastei 229 libras nunha nova bici, relocente, de paseo.
Pero o traballo, a chuvieira e os ladróns transformáronse en estrés e hoxe, por primeira vez en dous anos e medio de relación, non fun capaz de rematar un ferrete. E mañá comeza a temporada de visitas.

bóla de neve

Peke pídeme que responda este cuestionario, ao parecer chamado Proust. Apetéceme reflexionar sobre min como facer unha folga de fame, pero se mo demanda ela non me queda outra ca aceptar.
1.- O principal trazo do meu carácter? A soberbia.
2.- A calidade que prefiro nun home? O humor.
3.- A calidade que prefiro nunha muller? O humor.
4.- O que máis aprezo nos meus amigos? A pacencia.
5.- O meu principal defecto? A inconstancia.
6.- A miña ocupación favorita? Aprender.
7.- O meu soño de dita? Viaxar sen maleta.
8.- Cal sería a miña maior desgraza? Perder a mobilidade por completo.
9.- Que quixera ser? Chofer de Ban Ki Moon.
10.- Onde desexaría vivir? Noutra parte.
11.- A cor que prefiro? Todas.
12.- A flor que prefiro? O tulipán.
13.- O paxaro que prefiro? A bubela.
14.- Os meus autores preferidos en prosa? Ufff, case calquera
15.- Os meus poetas preferidos? Frei Luís de León.
16.- Os meus heroes de ficción? Corto Maltés.
17.- As miñas heroínas de ficción? Mma Ramotswe / Hermione Granger
18.- Os meus compositores preferidos? Britten.
19.- Os meus pintores predilectos? Jorge Cabezas.
20.- Os meus heroes da vida real? Kofi Annan, Xavier Gómez Noia
21.- As miñas heroínas históricas? A Pantoja, pero anque lles foda a moitos aínda non é historia…
22.- Os meus nomes favoritos? Rashid.
23.- Que detesto máis ca nada? O conservadorismo.
24.- Que caracteres históricos desprezo máis? Ningún.
25.- Que feito militar admiro máis? A rendición.
26.- Que reforma admiro máis? A desamortización, e reformas equivalentes.
27.- Que dons naturais quixera ter? Que os días trouxesen 48 horas e non 24, pero non sei se iso é natural.
28.- Como me gustaría morrer? Non me gustaría morrer nunca. Pero se non queda outra, que sexa con memoria e sabendo que vou morrer.
29.- Estado presente do meu espírito? Canso (son as dúas da mañá).
30.- Feitos que me inspiran máis indulxencia? As decisións.
31.- O meu lema? Sexo, libros e quilómetros.

estrés

Xa sei que teño o blog a monte. Tamén teño a vida. Non dan as horas.

xardín

Tan contento estaba eu con ese post que ía facer sobre o choque cultural e sobre por que nesta illa putrefacta non hai sachos nin sachas pra cultivar o noso xardín, e que o único que podemos mercar é unha incómoda e pouco práctica sacheta holandesa, cando petan na porta na tarde do domingo.
Ao que abro, unha moza duns 35 anos, cos dentes á trainspotting, empeza a berrarme e a aldraxarme, sen sequera dicir hello, por ocupármoslle supostamente o xardín á avoa. A vella, miss Mara, aínda nos regalara a semana pasada unha torradora vella e inútil, e todos os observadores internacionais coincidían en que a nosa relación era boa.
Despois duns cantos intentos de calma, despois da mediación do veciño que amaña computadores e da súa muller a gorda da calceta, e despois de que alguén consultase os planos do barrio, chegamos á conclusión de que o xardín que nós furamos levemente (todo o fondo que se pode con esa sacheta holandesa) pra meter uns bulbos de xacinto e uns alloporros, non é noso, pero tampouco de miss Mara. Pola contra, temos que compartir un dos espazos frontais da casa, que miss Mara monopoliza cunha caseta, unha trintena de testos vellos con plantas secas, e un par de fitas de xardín a pedregallo. Adeus leitugas, adeus tomates, adeus ceboliñas pequenas.


A situación é politicamente complexa. Que facer? Invadir o xardín do dono descoñecido? Ou comezar a xestionar unha parte do xardín de miss Mara, substituíndo os coiñais por terra vexetal e desprazando os xoguetes dos bisnetos, a caixa de gasosas e o rexemento de ananos desluídos cara un lateral? Ou máis importante aínda, qué facer co composteiro que por seis libras lle acabo de mercar ao concello e que me van repartir á casa en breve?

convivencia

Unha semana despois, Barataria segue aquí.
Esta mañá, mentres eu ía devolver un coche de alugueiro co que fomos dar unha volta ao oeste de inveraray, el montaba na casa unhas cadeiras que mercamos no ikea (mesa e catro cadeiras por sesenta libras).
Despois fixen o xantar (salada de arroz) e hoxe, como era domingo e chovía, botamos a tarde na casa ata cear cedo uns riles con rustrido de soia. Despois sentamos a comentar os cachondos dun programa de sobrevivintes e logo a traballar, cada un no seu, sentados na nova mesa. Fóra é noite pecha sobre vila-marple, e os veciños, pouco e pouco, van apagando as luces das súas lámpadas de salón, das súas mesas de noite, dos seus televisores.
Eu blogueo. El le no sofá. Axiña será hora de ir prá cama.

boa vida


Dentro dunhas tres horas, nun avión procedente de Ciudad-Ajo, Barataria aterra en edinburgh. Se as cousas saen como conto, estarei agardando por el cun ford ka de alugueiro cheo de mobles do ikea.
Vén pra quedar. A ver se non a fodo.

ostia

Vou correndo, que chego tarde á cita con senalcume e ademais levo gana de mexar. De súpeto, dende a outra beirarrúa berran o meu nome, e eu, que á primeira non vexo quen é, paro en seco. Anque máis ben tento parar, porque as zapas nike que acabo de mercar esvaran sobre a pedra de humidtown, levanto os pés por riba da cintura e caio con toda a forza do mundo sobre as costas.
Xúntase unha rodiña de amables curiosos, que me animan a recuperar a respiración e calmar a dor. O lombo, asustado, está contraído e non deixa que me mova. Despois antiinflamatorios, unha condución estremadamente lenta cara a atenas, e cama. Cama e máis pílulas. E o lombo vai perdendo o medo, pouco e pouco. Debeu ser tan bonita de ver
PS: A persoa que me desencadenou todo prefire gardar o anonimato. Seique xa ten sona de gafe.

burguesía

Porque a fin do mundo nunca chega soa, onte tamén me tocou facer a mudanza prá casa da rúa de lara croft. Descubro, despois do traballo que deixaron os pintores e os colocadores de moqueta, que o piso é xeitoso, soleado e amoblado como deberían ser os pisos amoblados. Tele, torradora, grella pra cando cheguen os días do réxime, secadora, sofás e cama a estrear, produtos e trebellos de limpeza e ata, meu deus, un esqueiro. O soño burgués non estaría completo se non tivese debaixo da fiestra da cociña unha centésima de acre a herba, cun magnolio: fascículos de gardening, vinde a min.

convivencia

Barataria veu pasar algo máis ca unhas vacacións. Este venres botámonos a procurar piso; eu seguirei o luns, co deadline do venres pra instalarme nel; Barataria virase prá fin do mes a buscar a vida.
Non sei se me é maior o medo ou a angustia. El tamén os ten (os dous), e de aí medrou a nosa primeira gran discusión en dous anos.
Así que agora, con trintaepico anos e a saúde daquela maneira, unha nova vida comeza. Aguén.