Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » fins

nota póstuma

cremationbigflamesHai tempo xa que os obxectos empezaron a solidificarse.

As sensacións fóronse amargando ou facéndose felices dunha maneira cortante, arisca. De súpeto as páxinas dos libros tiñan máis gramaxe, as bagañas vermellas dos arbustos semellaban tan duras e compactas como os seus espiños, e ata a pel deste e o cabelo daquel eran como máis vellos, como máis ríxidos e enfreitados: ao rozalos viña un intenso pracer, si, pero tamén como unha grima antiga.

Chegou ademais un momento en que me pesaron as palabras, sobre todo as que estaban por dicir. E o vello xeladeiro acusounos, con razón, de usar metáforas de segunda man.

Así que é tempo de percorrer os quilómetros que nos quedan en silencio. Algún día caducará o dominio e estas balas serán de novo o que sempre foron. Nada. Grazas.

suicidio, 2

O outro tema que me remoe é o do esvaecemento virtual. Ata o de agora eu, Cesare, fun un ser máis ou menos complexo e, en moitos aspectos, completamente distinto dun curmán seu que ás veces andaba por aí. Cesare e o seu curmán nunca actuaron con demasiado secretismo —nin lles preocupou— respecto da súa relación, sempre que google non os vinculase. Algunha vez Cesare —outras o seu curmán— mandou correos pedindo que deixasen de relacionalos publicamente, algo que a min —ou ao meu curmán— me resultaba moi incómodo pois sabía que estaba violentando un dos principios de internet: todo o poder nas mans dos outros.
Hai uns días tres persoas completamente descoñecidas pró meu curmán achegáronse a el e dixéronlle: “ti es Cesare, non es?”. Non vou dicir se con posterioridade, por un cualificativo mal posto, por un ferrete mal botado, esas tres persoas lle partiron os fuciños ou non: iso é a vidiña do meu curmán.
Pero non é xusto que o meu curmán leve por min culpas que non ten. Ou ten? E ese é o segundo tema do suicidio: facer equipo cando todas as redes tenden a converxer, ou actuar por libre e tratar de gañarlle tempo a google? E pídese consello. Confirmación ou rexeite.

maxia

Dunha maneira un tanto triste e abrupta, coa morte da neta da miña mellor alumna, poño hoxe fin a tres aniños de traballo. Aínda me quedan moitas cousas por facer de tipo administrativo e avaliativo de aquí a setembro, pero ese vello oficio de aprender e ser aprendido remata —rematou xa— hoxe. Non creo que volva a el.
Quizais por iso aproveito pra ler as Leccións desaprendidas de Philip Jackson, semirrecomendado por Walter. Jackson, fóra de análises máis fondas sobre métodos pedagóxicos, funde escola con memoria e pregúntase por que volvemos visitar as nosas escolas co pasar dos anos, qué buscamos nelas, ou por que nos gustou aquel profesor que agora, tanto tempo despois, lembramos. Jackson cre que é cousa de maxia, de algo indicible e indefinible que está aí e que tamén se manifesta na súa experiencia persoal como mestre: grazas a “ese toque máxico” el é, moitos anos de docencia despois, moito mellor persoa.
Tamén eu o son. Mellor persoa, si, pero tamén testemuña dunha maxia que crearon pra min medio cento de meigos e meigas e que volverá á miña memoria, ben o sei, durante todos os anos que me queden, nunha nova vida.

tachán!

Hai cousas peores ca morrer á hora do fútbol. Un pode morrer, por exemplo, o día en que se produce un cambio político de magnitudes aínda insospeitables. Foi o que lle pasou a Avelino Abuín de Tembra. É pouco probable que Avelino Abuín de Tembra reciba nunca o Día das Letras: a súa obra poética é decididamente doutra época. Ademais, esforzou boa parte da súa vida a un premio e unha organización estrañas, discretas, practicamente descoñecidas hoxe en día malia a súa lonxevidade. E anque non o coñecín nin nunca o tiven diante, Avelino Abuín de Tembra foi unha persoa fundamental na miña vida.
De neno, e aínda agora, eu fun de escoitar moito a radio. E aló, naquela Radio Galega imaxino que alboriana, tiña un recanto Avelino Abuín de Tembra pra poñer música de bandas. Mentres os nenos do meu tempo escoitaban Hombres G e Mecano eu sentía a banda de música Unión de Guláns e imaxinaba que aló, nalgunha outra parte afastada, había preciosas e escintilantes vilas de nomes longos, con mozos que tocaban o trombón de varas, e na fermosa voz de galeguista de Abuín de Tembra aquilo das bandas figurábaseme que era ese país distante que chamaban galicia, case segredo, onde as cousas eran solemnes e fermosas.
Que a terra lle sexa leve, mestre.

funeral

Nada souben no seu día. Cando nos chamaron pra gardar o minuto de silenzo comprendín rapidamente o que ocorrrera, que o vello john era o meu primeiro morto coñecido en escocia. Que dunha forma vaga, e tres semanas despois, tiña por fin alguén soterrado nalgures nesta terra.

morrer en domingo, 2

Miña mai gardaba un libro de ciencias naturais de cando era adolescente. Non sei por que quedou ese e non outro, pero aí estaba. E no interior da portada o libro tiña unha soa inscrición misteriosa: pata pata. Eu tardei moitos anos en descubrir qué significaban esas palabras máxicas. En atenas, a principios dos anos sesenta, unha nena escribiunas nun libro e moitos anos máis tarde eu escoiteinas e escoiteinas e agora volvo a escoitalas, cun certo amargor. Eis a fórmula científica da enerxía. A canción que me pido pró enterro.

morrer en domingo

Cos xornalistas pendentes do fútbol, é unha dobre desgraza morrer en domingo. Pero anque caia o silencio e ninguén desoterre o teu nome pra un día das Letras, eu lembrarei por sempre, escritor cosmopolita, a cidade que me contaches, como ma contaches, aquela noite.

comunismo

Pídenme que me encargue de cortarlle o céspede a unha casa deshabitada das aforas de vila-marple: debería ir cada quince días e pasar a cortadora emprestada por un veciño. O veciño está de acordo, pero advirte de que o céspede está tan alto que vou necesitar antes pasarlle unha rozadora. E rozadora non temos.
Ábrenseme tres posibilidades:

  1. mercar eu mesmo a rozadora, pra usala unha única vez. Miro algúns modelos de ata 50 libras, pero só valen pra darlle retoques ás esquinas: unha rozadora minimamente competente triplicaría ese prezo.
  2. alugar unha rozadora, ila buscar sabe deus onde, levala a esa casa das aforas non sei ben como, e volvela ao seu sitio.
  3. mercar un fouciño.

Destas tres posibilidades, a máis complexa resulta ser a terceira. Logo de nove ferraxerías e centros de xardiñería tratando de explicarlles a persoas de menos de corenta anos o que é ese obxecto descoñecido chamado fouciño, ríndome. Non só non teñen, senón que non están dispostos a pedir semellante old-fashioned ferramenta ao único provedor que os subministra. É imposíbel cortar a herba nesta illa sen consumir gasoil ou enerxía eléctrica.
Xa non existen os fouciños. Ata tal punto está acabado o comunismo.

torpeza

Ándame a familia de visita e alugan, como o ano pasado, un coche que ten o volante no lado correcto. O condutor vai ser meu pai: gústalle moito guiar, e conseguiu o monopolio falseando datos sobre o que custaba asegurar unha segunda persoa. É el, pois, quen tarda vinte minutos en arrincar o coche comprobando que está todo no seu sitio, e o único que insiste en aparcar de cu en batería. Miña mai sorpréndese do ben que se afixo a tomar as rotondas ao dereito, e eu tamén flipo coas poucas veces que tenta cambiar a marcha contra a porta. Pero cando me toca de copiloto vexo que xa frea mal nos cedas, que non se anticipa ás situacións, que se ofusca na colocación nos carrís. Móvese nunha realidade lenta, pausada por uns reflexos ao bordo da xubilación.
A imaxe pode ser incluso tenra. Pero a moitas millas ao sur, os pais de DjSU retíranse pra sempre. E a tenrura vólvese completamente devastadora.

morte

Imos nun coche alugado cara ao norte, polas estreitas estradas escocesas. Aos lados van quedando moreas de prados, vacas e ovellas; logo coníferas, principalmente piñeiros de douglas, e despois carballeiras, pero tamén bidueiros, olmos, acivros e outros ramallos, cada un máis verde, máis intenso, máis recendente có anterior. Unhas curvas seguen a outras, con cambios de rasante e pequenas pontellas, e na beiravía aparece de súpeto un esquío vermello, roendo algo, quizais unha piña ou unha noz de cedro. A penas teño vagar de sinalarlla a DjSu. Nun chas o esquío brinca ao medio da estrada, freo, dou un volantazo pra esquivalo por diante, e antes de que me decate de que o librei, sinto un pump na roda dereita de atrás. Miro polo espello cara ao fondo: unha pequena bolsiña de pelo rubio fica no asfalto, cunha cola peluda axitándose no aire, batendo contra o chan, cada vez máis despacio, cada vez máis despacio. Cada vez máis despacio.