Imos nun coche alugado cara ao norte, polas estreitas estradas escocesas. Aos lados van quedando moreas de prados, vacas e ovellas; logo coníferas, principalmente piñeiros de douglas, e despois carballeiras, pero tamén bidueiros, olmos, acivros e outros ramallos, cada un máis verde, máis intenso, máis recendente có anterior. Unhas curvas seguen a outras, con cambios de rasante e pequenas pontellas, e na beiravía aparece de súpeto un esquío vermello, roendo algo, quizais unha piña ou unha noz de cedro. A penas teño vagar de sinalarlla a DjSu. Nun chas o esquío brinca ao medio da estrada, freo, dou un volantazo pra esquivalo por diante, e antes de que me decate de que o librei, sinto un pump na roda dereita de atrás. Miro polo espello cara ao fondo: unha pequena bolsiña de pelo rubio fica no asfalto, cunha cola peluda axitándose no aire, batendo contra o chan, cada vez máis despacio, cada vez máis despacio. Cada vez máis despacio.
Apañamos o coche de alugueiro e Ferre e mais eu poñemos proa a calquera parte. El dime: san cibrán de las; e aló imos, pra visitar unha vez máis o impresionante castro, completamente deserto de vixilantes, indicadores ou outra cousa que non sexan as marcas das fuciñadas dos xabarís entre o pasado. Como non son magago, nada sei destas e doutras cousas, pero encóllome canda Ferre cando se bota ao chao, apaña un garabullo e traza rapidamente unhas liñas: aquí o río, aquí unha fractura xeolóxica, aquí o santrocado… Despois erguémonos coa compaña dunha bubela (hai paxaro máis fermoso?), e logo seguimos, primeiro ribadavia e logo esas estradas do nososeñor, baixando a pontearnoia, dobrando en cartelle, rubindo ata outomuro, deténdonos na abandonada xoia romana da ponte freixo, discutindo se esta folla é dun salgueiro, dun freixo ou dun bidueiro, vendo pasar o asfalto e a tarde baixo a mirada atenta dos miotos e dunha martaraña que, nun cambio de rasante, aparece no centro da calzada.
E nun momento, quizais en sabuz, un merlo inicia supetamente un voo baixo que quero pero non dou evitado. Polo retrovisor queda deitado, afastándose, quizais coa cabeciña impactada dunha marca fonda, talvez o trozo dun 5.
Durante toda esta semana son o encargado de termar dos parrulos.
O edificio onde traballo ten forma de grella, e no cruzamento de corredores fórmanse tranquilos patios, cheos de arbustos e pedregallo, óptimos pró aniñar das aves. Os lavancos, por exemplo, aproveitan adoito estes patios pola tranquilidade que ofrecen fronte aos inimigos terrestres: gatos, raposos… Pero as femias, tan previsoras á hora de botar os ovos, non se decatan de que cando as camadas de dez parrulos lavanquiños comecen a chiar e a remexer os seus parrulentos cus pola contorna, non poderán procurar alimento: os patios, tan cómodos antes, son agora unha trampa da que só se pode saír voando… se sabes.
O meu traballo é, pois, alimentar artificialmente estes parrulos que caeron na trampa dos patios ata que poidan valerse por si. Nun dos patios unha lavanca ten sete satélites peludos; noutro, unha ten once. Hai uns minutos recibo unhas chamadas preocupadas dos meus compañeiros: unhas pegas rabudas, aproveitando a choiva e que a lavanca dese patio non dá abeirado todos os parruliños baixo as ás, arramplaron con catro ou cinco deles (as fontes diverxen).
Acudo presto. Explícolles que a natureza é sabia, que once eran demasiados parruliños pra unha lavanca soa, que as pegas tamén teñen que comer… Pero os ollos dos meus colegas, afeitos á natureza disney, comezan a brillar mentres repiten ao calado: bastards, bastards…
PS: No edificio hai, ademais, tres gabitas: a que está no meu patio e outras dúas máis. Todos, nas nosas respectivas oficinas, agardamos ansiosos o momento da eclosión.
Actualización: só un par de horas despois, mentres seguía traballando sobre o computador, escoito uns chíos fóra. Miro pola fiestra e vexo a gabita corricando e berrando polo patio, cun pedaciño de casca de ovo no peteiro. Que pasou? Que foi? Non o sei aínda, pero no niño xa só quedaba un dos tres ovos.
E nese momento non había ninguén preto pra dicirme que a natureza é sabia, que tres eran demasiados poliños pra esa gabita soa e esas cousas necesarias sobre a vida e a morte, pra que os meus olliños non comezasen a brillar, pra non sentir como un cristaliño se me facía cachizas nos dentros…
Ulises naceu como unha bóla peluda e negra na primeira semana de decembro de 1993. Xa dende o principio tivo un felino traballo: darme coidados, durmir comigo e acompañarme nos estudos; foron semanas moi duras, e ela mudounas pra sempre. Foi despois o tempo de aprender a bicarme e a fuxir da aspiradora.
Un día voou atrás dunha pomba e seis pisos: a pesar do shock e de perder un dente, seguía ousándose polo tendal en canto alguén deixaba unha porta ou unha fiestra mal pechada. Tamén un día, imperceptible pra ela, decidiu durmir dentro dun caixón mentres o mundo se revolucionaba á súa procura, tranquilamente.
A xente cría que estaba embarazada, pero era só un problema de perspectiva de bandullo. Tamén había quen a compadecía por ser un pouco lela, pero tratábase unicamente de bondade. Durante trece anos seguiu durmindo comigo (algunhas noites), mirándome atentamente prós ferretes como se estivese anotando algo (parellas, posicións, ritmos…), e chimpando coa papeleira de metal pra que me erguese a darlle o almorzo. E estareille agradecido todos os días da miña vida.
Defendía o seu escaso territorio dos cans dos amigos tatuándolles os fuciños, pero da xente non se importaba: sempre amable e xenerosa nos aloumiños cando cadraba de estar esperta. Pasaba os vraos cos avós, e nos invernos gustáballe durmir embaixo dos radiadores e sobre as tuberías da calefacción, porque o bo da vida é a calor. Ás noites, cando lle apetecía, cantaba e botábase ás carreiras pola casa, dunha punta á outra, contaxiándolle enerxía ao universo.
Trece anos despois, logo duns días difíciles en loita consigo mesma, decidiu descansar e non mirar máis pola fiestra. O veterinario axudou a que fose apraciblemente. Eu gardo o recendo do seu pelo na memoria. As camas, as esquinas, os sofás e os flexos, a súa ausencia.
En tres días marchan ulises, o pai de Caimán e unha curmá de meu avó que vivía en méxico (pero á que lle tiña un misterioso e trasatlántico aprezo).
Parece claro que hai un par de discusións que teño que manter comigo mesmo sobre ese tema, que vou adiando e adiando. Entre elas, pensar no que di ás veces, sen importancia, miña nai: mira que me fastidia que a avoa morrese sen preguntarlle a receita das perdices.
Sorprendentemente, uli está hoxe mellor. Comeu algo, bebeu algo, pasea de vagariño. Vai á area.
Medicamente, porén, as cousas non se solucionan. Os doutores son incapaces de atopar células canceríxenas, co cal non poden eticamente tomar ningunha decisión anque teñan todas as certezas. Así que a escolla está entre facerlle máis probas ou simplemente agardar a que todo pase da maneira máis suave posíbel, o que non é sinxelo.
E imos agardar.
A lola puxémoslle lola pola defunta tía do meu pai. Gustounos lola. Era un 206 azul ducados, diésel, sen aire acondicionado.
Lola foi lola camiño de liubliana, no zoo de berlín, no gughenheim, en lisboa, en sevilla, en negreira, en barcelona ou en valencia. Nun momento dixen: “a partir de agora sexo, vida e quilómetros”, pero a vida e o sexo foron só outra forma de chamarlles aos quilómetros. E lola viunos todos.
Lola, marcando 183.589, quedou aparcada hoxe definitivamente na porta do concesionario onde a adoptáramos hai catro anos e medio. Durante un tempo, a combinación 5772BTP roerame na tristura coma as animalias.
Sen pensar demasiado no que significaba, anunciei a quen debía anunciar que deixaba o traballo. Aló van oito anazos de aprender cousas, de tomar contacto con persoas e realidades coas que me sería difícil bater, de facerme tal e como son.
Teño vinte días pra recoller todos os trebellos, pra mudar de móbil e de correo electrónico, pra mercar un ordena novo e quizais tamén pra mudar de casa: se teño unha sorte marcharei pró norde, e se teño outra sorte, quedarei en humidtown, nun oficio distinto. Empezando de cero na aprendizaxe.
A organización dispuxo que era boa idea erguernos ás cinco pra ir ver o mencer dende o curuto do monte Ghronos, o deus do tempo que vixía a antiga vila sagrada de olimpia.
Aínda non espertaran as aciñeiras bicudas, nin os piñeiros, nin se levantara a poeira que ergue o día. Estabamos en marcha, en recua, pola estrada. Axiña se nos engadiu un cadelo canela, correndo adiante e atrás pola beira, entre as pernas nosas, sacando o fuciño polas adelfas. Logo do primeiro quilómetro viramos á dereita, apartándonos da estrada pra iniciar as primeiras ramplas.
Coa vista posta no camiño costento, e á espera da alba, sentimos un blast ás costas, e logo un ai, ai, ai… ai, ai… ai. E finalmente un ai.
A alba é sempre a hora máis tráxica.
