A lola puxémoslle lola pola defunta tía do meu pai. Gustounos lola. Era un 206 azul ducados, diésel, sen aire acondicionado.
Lola foi lola camiño de liubliana, no zoo de berlín, no gughenheim, en lisboa, en sevilla, en negreira, en barcelona ou en valencia. Nun momento dixen: “a partir de agora sexo, vida e quilómetros”, pero a vida e o sexo foron só outra forma de chamarlles aos quilómetros. E lola viunos todos.
Lola, marcando 183.589, quedou aparcada hoxe definitivamente na porta do concesionario onde a adoptáramos hai catro anos e medio. Durante un tempo, a combinación 5772BTP roerame na tristura coma as animalias.
Fun facendo múltiples xestións, dende mudar o censo a construír un moble grande e longo pra acubillar os meus libros na fundación cesare (prometo fotos). Eu pensaba que o facía pra ir avanzando na saída, pero en realidade o obxectivo era esquecer que me ía.
Cando xa queda menos dunha semana e os días xa se chaman último-domingo, último-luns, último-martes… caio na conta: ordia, marcho.
Por iso, con Xastriño deitado na parte de atrás dun 206 en liquidación, sepárome un pouco e miro pra el. Mírolle o embigo, a docísima pel, a pirolaza e esa barbiña deixada de dous días con tanta precisión. Mírolle os calcetíns e todos os detalles da roupa que cae sobre o freo de man e na bandexa do maleteiro. Canta beleza e canta enerxía lle chuchei. Canta vida. E mentres lla zugo por vez derradeira penso: que teñas sorte, que teñas sorte, que teñas sorte.
Sen pensar demasiado no que significaba, anunciei a quen debía anunciar que deixaba o traballo. Aló van oito anazos de aprender cousas, de tomar contacto con persoas e realidades coas que me sería difícil bater, de facerme tal e como son.
Teño vinte días pra recoller todos os trebellos, pra mudar de móbil e de correo electrónico, pra mercar un ordena novo e quizais tamén pra mudar de casa: se teño unha sorte marcharei pró norde, e se teño outra sorte, quedarei en humidtown, nun oficio distinto. Empezando de cero na aprendizaxe.
A organización dispuxo que era boa idea erguernos ás cinco pra ir ver o mencer dende o curuto do monte Ghronos, o deus do tempo que vixía a antiga vila sagrada de olimpia.
Aínda non espertaran as aciñeiras bicudas, nin os piñeiros, nin se levantara a poeira que ergue o día. Estabamos en marcha, en recua, pola estrada. Axiña se nos engadiu un cadelo canela, correndo adiante e atrás pola beira, entre as pernas nosas, sacando o fuciño polas adelfas. Logo do primeiro quilómetro viramos á dereita, apartándonos da estrada pra iniciar as primeiras ramplas.
Coa vista posta no camiño costento, e á espera da alba, sentimos un blast ás costas, e logo un ai, ai, ai… ai, ai… ai. E finalmente un ai.
A alba é sempre a hora máis tráxica.
Vou con Barataria visitar algunha das aldeas negras do norte de Guadalajara. Aquí só teñen pan fresco aos sábados. Acolá vive unicamente o todoterreo do segurata contratado polo concello pra evitar os expolios das semanas baleiras.
Contra o despoboamento destas casas de lousa traballan algúns homes. Jesús, que é amigo de Barataria, convídanos á súa pequena casa encalada, sérvenos uns chourizos e unha tortilla pra cear e fálanos do curso que impartiu sobre iniciativas turísticas de desenvolvemento rural. Amigo del, o mesoneiro de Valverde aproveita as horas que lle quedan libres entre cliente e cliente pra ensaiar co violonchelo.
Non me queda claro se atacan ou defenden.
Xa van dúas veces que lle escoito a miña nai que unha das cousas que máis lamenta é non pedirlle a receita das perdices á miña avoa, antes de que morrese.
Os pais de Peke e de Caimán están pachuchos, moito. Preguntádelle pola receita das perdices, anque sexa un exercicio imposíbel.
Quedo con Caimán, que me fala da súa nova cidade. Na tele ás súas costas botan un especial de Esteva e Tanza sobre as perdices.
Parroquia de Oleiros, concello de Carballedo (sur de Chantada). Enterramos o avó de Iop, anque realmente quen o enterra é unha butcher de vinte anos, que levanta os pesos de mármore como plumas. Quizais sexa a única chavala de menos de corenta en 20 kms ao redor, e para buscar a seguinte lesbiana haberá sen dúbida que cambiar de provincia. Os convidados ao enterro chegan tarde. Vimos da matanza, din. Traen o unto nos dedos.
Volvemos cruzando as catro provincias, nunha tarde de choiva e brétema. A partir de hoxe os días comezan a medrar. Estou desexando velo.
Hoxe vin o primeiro morto da miña vida. O avó de Iopanda. O home, que é dos Peares, estaba no túmulo 2 da sala de velorios do hospital provincial de Ourense. Deixaron a caixa sen tapar.
Fálame Iopanda dun chaveiro: co escudo do Atlético de Madrid, pon ‘peña atlética orensana Os Colchoneros’. Investigo. A única peña atlética ourensá recoñecida chámase orixinalmente As Burgas. Se gugleas Os Colchoneros só aparecen noticias de xornais portugueses. Seguirei buscando.
Debería alguén facer un blo só de ourensanadas como esta.
Leo o xornal nun bar, aproveitando que é sábado, tomando un café. Na súa columna formidábel, Verdú define o que el denomina amor líquido, un amor indefinido, angustiado polo medo a quedar preso e polo medo á soidade. Concordo plenamente, pero como para pedantada xa chegou a de onte, calo, como faría Carmiña Vacaloura. Se El País non fose de pago, metería ligazón.
Tamén leo a Juan Carlos Capel, na súa crítica gastronómica. As semanas non son as mesmas sen el. Hai un juancarlos capel que colecciona mádelmans en bcn. Será o mesmo? E miro unha reportaxe sobre madagascar, e sitúoo ao pé do irán nas miñas preferencias vacanceiras do 2004.
Non fun ao encontro neo, estaba destrozado. Hoxe comeza a gripe. Por iso non hai chispa.
