Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » GPS

xetsemaní

Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.

odio

Ás veces cando cae un día atravesado, e hoxe foi laboralmente moi atravesado de diola, dáche de súpeto por odiar o país en que vives. Crúzaste cun coche, e pola xanela aberta leva un cu espido sentado de fóra, e ódialo. E bates no súper cun vello con camisa de camuflaxe e barba de seis días, e ódialo, quizais porque sabes que está a piques de sacar unha escopeta e cargarse a todo o mundo no corredor dos conxelados. É cando perdes pé, cando te decatas de que xamais chegarás a falar coma eles, que nunca sentirás o que senten eles, de que nunca te liarás con ese, meu deus, ese pedazo de anxo da igrexa libre de chucheland que fai unha interminable cola no caixeiro. É cando te decatas de que existe ese eles.
Así que necesitas chegar á casa e cruzarte co vello albert, que che saúda sorrindo e che fai unha broma, ese albert que anda sempre a fedellar na hortiña e que cando lle preguntas qué tanto traballas, albert, diche: e qué vou facer? sentar a agardar pola morte?

as cidades escuras

Les cités obscures1. Atenas, humidtown. Moverse por estas cidades, polos estreitos carreiros que deixan as columnas de edificios de oito, catro, dez, quince, nove, seis andares, é unha experiencia de tristeza. Os veciños que se atreven a saír (cónstame que moitos asexan o fondo das rúas dende as súas empoleiradas fiestras) ocupan malamente unhas beirarrúas rotas e tenebrentas; quédalles o espazo que deixan os coches que gabean por elas ou que saen e entran de graxentos garaxes. Hai nestas cidades escuras moito ruído, un estrondo bronco e constante de motores vellos; por entre os fumes e os dióxidos xorden as sombras alleas de homes e mulleres, abrigados de escuro, de mal carácter, con ollar escornado e impacencia. Estas son as cidades escuras do meu país, onde ás veces medran abrochos de pradairo entre as baldosas: máis como escarnio, como demostración da vitoria esmagadora contra a vida, ca por homenaxe ás vítimas.
2. Ankara. Non nos enganemos; ankara é tamén unha das cidades escuras. Ten o mesmo fume, o mesmo ruído bronco e xordo, o mesmo arrastrarse da tropa pola terra. Pero xeograficamente a ankara tocoulle a sorte de fincarse contra o mar: a costa bordea o seu perfil e nel, nesta magnífica mañá soleada, bate o mar contra as praias e o peirao. Os habitantes das cidades escuras, de todos os xeitos, seguen encorvándose ao interior, onde a luz do sol non chega. Protéxenos dela novos diques de area e muretes, e altos edificios que amparan a brancuza percepción da vida nas rúas. Pero, ais, en franca rebelión, sen que se saiba moi ben por que ou por onde, uns bañistas saltan as alfándegas da tristeza e contra os muros exteriores apoian os lombos: déixanse acariñar por este sol de inverno, en bañador, ou amosando uns peitos que son máis ca nunca arma de resistencia.
3. Identidade. Hai tempo, non hai moito, eu habitaba feliz estas cidades escuras. Levo no sangue máis vello o runrún dos seus bruídos xordos, e nos bronquiolos máis afastados apózanseme os dióxidos, conspirando pra converterme a min tamén en materia escura. Suponse por iso que debería terlle unha lei a estas cidades, que debería recoñecerme e afianzarme nelas, amosar con orgullo as nosas toxinas comúns, incluso implicarme nas súas causas de baldosa. Pero non: o meu bando son os bañistas; as miñas cores, as do exército que destrúa as cidades escuras.

NOTA DO EDITOR: Este post publicouse tamén, e posteriormente, no Proxecto identidade.

ida por volta

Todas as viaxes á ghalleira supoñen unha reinicialización do sistema de gps interno. Esta, como foi incribelmente fugaz, obrigou o gps a dar máis voltas das habituais, pero non houbo vagar pra que entrase en modo metafísico. Apenas tiven tempo pra falar ao caso con senalcume, coa tenente Risitas, con Ian, Ferre, Walter ou co Argallante Máximo, a quen se sumou Barataria, que veu pra vernos e fodernos nun alustro dende Ciudad-Ajo.
Logo de 16 horas de viaxe de ida e outras 12 de volta, logo de ver amencer nun bus chegando a Londres ou de intercambiar chiscadeliñas cun executivo noviño no avión, estou terriblemente canso pero tamén ilusionado pensando en decembro. E o que viña facer, fíxeno.

proteínas

Velaí por que amo este país: ao saír de casa esta mañá, o meu veciño ferreiro estaba retirando do parabrisas da súa furgalla a primeira xiada do ano. A lapazos.

golf

FuradoDespois de tres clases de golf, déixannos á solta sobre un campo de nove furados, con tres paus e unha bóla. E así imos rulando, guindando a bóla entre os arces, mirando de non lles bater aos esquíos, procurando que a bóla non vaia prá area, que se manteña no corredor, que non pete contra os troncos das árbores. Van pasando os furados, facémolos como podemos, e por fin, máis cansos do que é de crer, chegamos ao remate. Así que collo o pau e entro no tee. Pouso os pés xuntos diante da bóla e logo sepároos, alternadamente, mentres tento agarrar o mango ben, cos meimiños enganchados, presionando os pulsos pero só lixeiramente. Despois flexiono lixeiramente os xeonllos e desprazo os cóbados pra poder executar un bo swing. Pénsoo ben, fito ben a bóla e descargo o brazo.
E alí vai a bóla, polo aire, polo aire, directamente a agocharse entre as pólas dun bidueiro. Un par de séculos máis adestrando e poderei pousala directamente no green.

minuto de silencio

Leva dous días a chover que nin diola. Estou baixo unha carpa de lona, apiñado cos meus vellotes compañeiros xuíces: fóra, uns rapaces corren baixo o dioivo á procura da medalla de ouro nos campionatos escoceses, neste caso sobre os 3000 obstáculos. A min tocábame tanxer na campá das voltas, pero Margaret Ann, que só roza os sesenta, díxome que acougase ao abeiro: quería mollarse ela agora.
Miro ao meu redor cunha certa perplexidade: son un dos cen xuíces que neste momento andan polo estadio, levantando o lestón da pértega, chamando polas lanzadoras de disco, comprobando que todo funciona correctamente co sistema de foto-de-chegada ou pasando uns rodos xigantescos de escuma cos que secar as pozas da pista. Feitos que se repiten en moitos outros paralelos e meridianos, neste e noutros deportes, cando xentiña coma min seca pistas, anota estatísticas en follas, vai buscar pelotas de críquet ás bancadas ou míralle a ferraxe aos cabalos. Tento calcular cantos estaremos a estas angueiras no mundo, agora mesmo, pero non me dá o procesador.
Se dividísemos a unidade por esa cifra resultaríanos o cociente da miña importancia sobre o planeta, que se me fai moito máis diáfana e ferinte aquí, onde ninguén me coñece, onde só por exotismo saben do meu nome, tan parecido a césade, pétache e sésare, haha, que risa. E vou prá casa en bici, baixo a choiva, imaxinando como serían os trámites se un coche me levase por diante nesta tarde grisalla de domingo, e creo que me gusta esta sensación de insignificancia, que me sinto cómodo e feliz sendo un ser humano, reconstruíndo a miña identidade de persoa que respira baixo a chuvia, de persoa a quen lle gusta o peso das nubes sobre a terra.
Con todo, por se acaso, ao chegar á casa doulle a Barataria un papeliño co correo dun dos árbitros, co fin de que o avise se algo me pasa: a miña ambición é que fagan comigo como con Hutchinson, a quen hoxe despedimos cun minuto de silencio: 84 anos, os últimos vinte meses hospitalizado logo dun infarto, moitos centos de veces cronometrando baixo a choiva.

repatriación, 2

O peor de todo foi a conversa con Barataria. Sorprendentemente il quere ir prá descoñecida ghalleira, que imaxina como un paraíso de recursos laborais, lonxe desta terra que lle deu seis traballos en catro meses, anque fosen na hostalaría. Unhas cousas levaron a outras e acabamos na eterna discusión sobre o ir e o volver, ata descubrir que a persoa coa que me deito e a quen lla zugo é un apaixonado de volver, do vrao, do café con xeo e de andar en chanclas. E claro, ese discurso automático que lle boto a amigos e alleos sobre a vida e sobre que a miña discoteca me necesita, pero fóra, esborróaseme diante dil e das súas morriñas da granvía.
A vida deume unha oportunidade pra traballar neste país do friquismo institucionalizado, pra saír daquilo e pra acabar cos meus ósos nun despacho de lausanne ou depelicando peixe nos peiraos de lagos, como soñaba un rapaz de dez anos cando viraba e viraba e viraba a esfera que lle regalara a avoa purita. Entre o remuíño desa esfera, situada agora na base do esófago, e unha boa presada de billetes e retos profesionais na AP9, decidinme pola esfera.
Agora veñen os deberes: sacarlle proveito a isto, poñer candeas a santo antón pra que o meu Barataria non canse demasiado cedo, zugarlla máis e mellor, facerlle ceas máis gorentosas, adiar a toda costa o momento de elixir entre o remuíño e il. E despois, un día, escoller.

repatriación

De súpeto, nunha mañá parva de sol e bicicleta polas agras que arrodean vilamarple, ofrécenme un traballo. De feito, é un dos mellores traballos que podería desexar, cun só inconveniente: debería ir vivir á ghalleira, á mellor parte da ghalleira, si, pero debería abandonar estes prados, ríos e arboredas nos que agora me sinto tan a gusto.
Teño 16 horas pra decidirme. O gps vírame a mil por hora.

identidade

Vou de noite no coche de Ian, mentres el dorme as vésperas de sicilia. Veño do cabo de crus, de deixar a máis fermosa das miñas amigas ao pé dunha fiestra que dá ao mar. Hai na estrada unha recua de animais mortos, gatos principalmente, que continúan á mañá seguinte cando marcho pra atenas cosendo outra estrada distinta que é, no fondo, a mesma estrada. Cadáveres, pelexos e remuíños de sangue danme a continuidade do país: hai no fondo casas de cemento, puticlubes, polbeiras, coches que van e veñen escoitando radios e músicas pirateadas, remolques con algo de leitugas, pementos e uns poucos tomates, algúns camións dos do leite, e automóbiles lentos e rápidos, outros con turistas e outros con lamias de 3000 euros, e outros que van discutindo sobre carola e o neno porque carola ten 24 anos e quere ir á festa a ribeira e non hai quen lle coide do neno, e falan tamén dalgunhas poucas cousas de herdanzas e de carpinterías de aluminio, e de retellar, que é o tempo.