Leva dous días a chover que nin diola. Estou baixo unha carpa de lona, apiñado cos meus vellotes compañeiros xuíces: fóra, uns rapaces corren baixo o dioivo á procura da medalla de ouro nos campionatos escoceses, neste caso sobre os 3000 obstáculos. A min tocábame tanxer na campá das voltas, pero Margaret Ann, que só roza os sesenta, díxome que acougase ao abeiro: quería mollarse ela agora.
Miro ao meu redor cunha certa perplexidade: son un dos cen xuíces que neste momento andan polo estadio, levantando o lestón da pértega, chamando polas lanzadoras de disco, comprobando que todo funciona correctamente co sistema de foto-de-chegada ou pasando uns rodos xigantescos de escuma cos que secar as pozas da pista. Feitos que se repiten en moitos outros paralelos e meridianos, neste e noutros deportes, cando xentiña coma min seca pistas, anota estatísticas en follas, vai buscar pelotas de críquet ás bancadas ou míralle a ferraxe aos cabalos. Tento calcular cantos estaremos a estas angueiras no mundo, agora mesmo, pero non me dá o procesador.
Se dividísemos a unidade por esa cifra resultaríanos o cociente da miña importancia sobre o planeta, que se me fai moito máis diáfana e ferinte aquí, onde ninguén me coñece, onde só por exotismo saben do meu nome, tan parecido a césade, pétache e sésare, haha, que risa. E vou prá casa en bici, baixo a choiva, imaxinando como serían os trámites se un coche me levase por diante nesta tarde grisalla de domingo, e creo que me gusta esta sensación de insignificancia, que me sinto cómodo e feliz sendo un ser humano, reconstruíndo a miña identidade de persoa que respira baixo a chuvia, de persoa a quen lle gusta o peso das nubes sobre a terra.
Con todo, por se acaso, ao chegar á casa doulle a Barataria un papeliño co correo dun dos árbitros, co fin de que o avise se algo me pasa: a miña ambición é que fagan comigo como con Hutchinson, a quen hoxe despedimos cun minuto de silencio: 84 anos, os últimos vinte meses hospitalizado logo dun infarto, moitos centos de veces cronometrando baixo a choiva.

O peor de todo foi a conversa con Barataria. Sorprendentemente il quere ir prá descoñecida ghalleira, que imaxina como un paraíso de recursos laborais, lonxe desta terra que lle deu seis traballos en catro meses, anque fosen na hostalaría. Unhas cousas levaron a outras e acabamos na eterna discusión sobre o ir e o volver, ata descubrir que a persoa coa que me deito e a quen lla zugo é un apaixonado de volver, do vrao, do café con xeo e de andar en chanclas. E claro, ese discurso automático que lle boto a amigos e alleos sobre a vida e sobre que a miña discoteca me necesita, pero fóra, esborróaseme diante dil e das súas morriñas da granvía.
A vida deume unha oportunidade pra traballar neste país do friquismo institucionalizado, pra saír daquilo e pra acabar cos meus ósos nun despacho de lausanne ou depelicando peixe nos peiraos de lagos, como soñaba un rapaz de dez anos cando viraba e viraba e viraba a esfera que lle regalara a avoa purita. Entre o remuíño desa esfera, situada agora na base do esófago, e unha boa presada de billetes e retos profesionais na AP9, decidinme pola esfera.
Agora veñen os deberes: sacarlle proveito a isto, poñer candeas a santo antón pra que o meu Barataria non canse demasiado cedo, zugarlla máis e mellor, facerlle ceas máis gorentosas, adiar a toda costa o momento de elixir entre o remuíño e il. E despois, un día, escoller.

De súpeto, nunha mañá parva de sol e bicicleta polas agras que arrodean vilamarple, ofrécenme un traballo. De feito, é un dos mellores traballos que podería desexar, cun só inconveniente: debería ir vivir á ghalleira, á mellor parte da ghalleira, si, pero debería abandonar estes prados, ríos e arboredas nos que agora me sinto tan a gusto.
Teño 16 horas pra decidirme. O gps vírame a mil por hora.

Vou de noite no coche de Ian, mentres el dorme as vésperas de sicilia. Veño do cabo de crus, de deixar a máis fermosa das miñas amigas ao pé dunha fiestra que dá ao mar. Hai na estrada unha recua de animais mortos, gatos principalmente, que continúan á mañá seguinte cando marcho pra atenas cosendo outra estrada distinta que é, no fondo, a mesma estrada. Cadáveres, pelexos e remuíños de sangue danme a continuidade do país: hai no fondo casas de cemento, puticlubes, polbeiras, coches que van e veñen escoitando radios e músicas pirateadas, remolques con algo de leitugas, pementos e uns poucos tomates, algúns camións dos do leite, e automóbiles lentos e rápidos, outros con turistas e outros con lamias de 3000 euros, e outros que van discutindo sobre carola e o neno porque carola ten 24 anos e quere ir á festa a ribeira e non hai quen lle coide do neno, e falan tamén dalgunhas poucas cousas de herdanzas e de carpinterías de aluminio, e de retellar, que é o tempo.

Do noso destino só nós somos responsábeis, pero ás veces o azar configúrase de tal xeito que o aleteo dunha bolboreta en malaísia pode mudarnos o traballo, o país de residencia e ata a parella. Nos últimos tempos unha e outra vez teño asistido a diversos aleteos deses. Así, por exemplo, como consecuencia dunha inocente voda dun medio parente na illa caribeña de santa lucía, o matrimonio de mr. cocktail saltou polos aires, e con el unha hipoteca e esas todas cousas magoantes. E non como consecuencia desa voda en santa lucía, pero sen dúbida potenciado por todas as cousas magoantes, mr. cocktail recibe unha chamada dende lonxe propoñéndolle mudar de vida. El acepta, e proponme a min tamén mudar de vida, de traballo e de conexión aeroportuaria.
Eu collo a bicicleta, e fago unhas 12 millas por entre campos a trigo e centeo, por carreiros entre as granxas, por preto do río e do clube de mineiros de Fallin, gozando do aire fresco e recendente da tarde. Ao chegar á casa consulto con Barataria. Miramos pola fiestra: velaí a cerdeira, o río, a ponte, e alí en fronte o vello albert, que a está a liar unha vez máis coa serra de arco contra os mirtos. El dime: non; estoulle empezando a coller o gusto a escocia. Eu, que diaños, tamén.

Sen demasiado tempo pra respirar, dentro dunhas horiñas apañarei un tren, logo un bus, logo un avión, logo un metro e logo un tren para chegar á casa de Itopo en Ciudad Ajo. E despois, un tren e un coche pra ir a humidtown ou atenas, iso aínda non o sei.
Onte, mentres viñamos de ver unha peli algo relambida sobre a fabricación de hamburguesas (tamén pode ser que fose xenial e que eu non entendese nada), falabamos diso Barataria e mais eu: a que imos aló? non poderiamos mellor aproveitar os cartos e marchar de vacacións a chipre? pero non: desta volta, e por tres semanas, andarei algo en bici, irei á praia e visitarei os amigos, a ver se me están coidando ben o país. Aínda que isto último non sei ben se me interesa, canto e pra que.

Recibo un correo con esta cita de Edmund Blackadder:

“O home debería loitar por unha serie de cousas fundamentais: o seu país, os seus principios, a súa familia e os seus amigos. Persoalmente, eu loitaría por unha caixa de billetes e moito porno francés“.

Agora que a fin do mundo se achega (teño pra min que sucederá esta mesma semana), a frase rómpeme demasiado a cabeza. E iso que o porno francés, ao lado do checo, patatillas.

Xa sei como chamarlle a este país: os dous corredores do tesco dedicados a patacas fritidas, os tres dedicados a chocolates e galletas de chocolate, os catro dedicados a bebidas gasosas de distintas cores, o que está ateigado de pasteis, e os dous dedicados a lambetadas e lambonadas varias (enfeites para pasteis, gominolas, iogures larpeiros e patacas fritidas conxeladas) son inequívocos.
Vivo en Chucheland.

Foi en oxford. Por estas cousas que pasan acabamos ceando nun restaurante español Henri, Cimbalaria, Tinkthank e mais eu, atendidos por Bancada-de-río. Todos os cinco nacimos na ghalleira e todos os cinco vivimos a máis de dúas mil millas dela. Así que acabamos falando diso, de cal é a nosa casa. Henri di que somos persoas distintas, que hai un Henri que fala castelán na ghalleira, outro que fala galego en oxford e outro, finalmente, que fala inglés aquí e nos congresos do mundo. Tamén que somos de clases diferentes nun país e noutro. Ademais, el cre que inglaterra é xa a súa casa.
Quedo remoendo niso: onde é a miña casa? Sería demasiado irme de wai crer que escocia é a miña casa logo de catro meses. Pero despois de botar unha semana entre atenas, humidtown e hijuelas, teño claro que aquela xa non é a miña casa. É un sitio onde falar resulta moi cómodo e onde están eses rostros coñecidos, eses xestos, esas amizades que me atan á humanidade pero non á xeografía. E vai tardar tempo en volver ser a miña casa.
Así que cando chego dunha longa viaxe en autocar, bus e tren de máis de dezaseis horas (catro de espera en kingcross incluídas, de madrugada), métome na ducha, mastúrbome tranquilamente, boto o meu desodorante e vou espido ata a sala, pensando: á fin en casa.

Non debería, creo, pero non podo evitar que se me poña a pel de pita cando escoito a espido nunha sala pequena e acolledora do auditorio de vila-marple. Non hai moita xente, pero á que veu parece que lles gusta.
Despois, unha cea frugal, levar os técnicos nun coche de alugueiro ata glasgow, e volver cun fío de senchumbo mentres fóra nevaba aguén. Poucos traballos hai máis gorentosos có de faísca.