sen vós non podería

Mentres leo un texto marabilloso de maría de mallou repaso as últimas horas da despedida: un xantar literario, un café con Plattdorf, un partido de fútbol sala con Apombiñado, uns viños na áncora de sempre, unha cita pra ver o newcastle-celta, un sofá cómodo… fóra non chove, clarea, e os mozos van e veñen prá clase collidos da mau e bicándose. Falta pouco pró despegue das bágoas, así que me entreteño facendo a lista de cousas imprescindíbeis:
1. computador portátil con tarxeta airport
2. tres mudas
3. unha manta
4. un ipod
5. unha cámara de fotografía e unha gravadora
6. unha toalla
7. un pasaporte
8. unha carteira
9. un brus prós dentes
10. un clines

dieta

Esta finde perdín moito peso. O 75% da masa de calzado, o 50% da roupa, o 75% das sabas, o 90% das mantas e edredóns, o 100% da vaixela… Tamén me desprendín dunhas 200 musicasetes que xa non podía reproducir, da cama, de moitos agasallos de amigos, de todas as lámpadas e mobles… E troquei a miña casa por un portátil e un coche.
Síntome máis lixeiro. Tamén máis desvalido. Pero a partir de agora vai ser así, quero que sexa así. Nun mundo sen rulós só admitirei agasallos funxibles. E o que merque terá a beleza da provisionalidade.

31

Para festexar o meu ingreso na categoría dos números curmaos, decido mercar o novo computador. E flipo con tantas cousas que agora teño que repensar e resituar na vida.

chaplin

Despois de ver unha exposición fantástica e algo insulsa no museo olímpico de lausanne, viro un par de rúas e acabo nunha mostra bárbara, bárbara de verdade, sobre charles chaplin. Filmes e carteis, pero sobre todo fotografías, nuns paneis bastante ben explicados sobre este maghísimo señor e mellor pallaso.
Fóra está a tranquilidade de lausanne, as súas pendentes. Tamén guilherme, a quen coñecín en olimpia e que aquí traballa de almacenista de folletos do museo olímpico. Así que saio ao xardín, miro pró lago entre os pacegos hoteis, e penso que se non dou chegado a ser chofer de kofi annan porque se retire antes, quizais tamén me poida valer jacques rogge. Poño a cabeza a soñar e érgome cedo, almorzo un pouco de café cunhas torradas e manteiga, e collo o coche: mesié rogge agarda por min nunha casa dos arrabaldos de lausanne; teño que levalo ao aeroporto.

vistas dos meus ollos

Se faltan ligazóns no post anterior é porque non podo poñelas. Ou porque non debo poñelas. Ou porque non sei onde poñelas: resúltame complexo coller un mapa de europa e sinalar un futuro ao chou. Hai incluso moitas posibilidades de que nos próximos meses, quizais anos, siga batendo a zoca por humidtown adiante. Pero por se acaso, empurrado por un proído que non dou definido, voulle dicindo adeus a estas rúas inzadas de turistas que liscan da chuvia das praias, fago esforzo en memorizar onde están as tendas, os bares, cales son as direccións prohibidas, qué casas andan á ruína…
É o mesmo que sinto cando baixo a portugal e cavilo na sorte de cruzar a fronteira así, á vontade: o miño, as sardiñas e as fanecas no Porto con Barataria, o olor a churrasco, a rúa fernandes tomás, e despois a nacional 550 ás noites…
E antes de comezar a pensar en regatos pequenos e en hortiñas que quero tanto, apago o piloto melancólico e concéntrome na xestión: alguén sabe cal é a compañía de telefonía móbil máis barata pra mandar mensaxes?

principio e fin

Ao comezo deste vrao intuía que ía ser tempo de mudanzas. Agora empezo a intuír canto.

desaparición

O excesivo, disparatado e aqueloutrado traballo, e unha borrasca oportuna situada sobre o meu ámbito paralaboral, desconectoume da vida durante a última semana. Así nin me decatei do aniversario de (m)alicia, de que Henri estaba nos USA, doutras moitas encargas sociais, de picadas de roda, editoriais virtuais e regresos ao blogmillo. Tampouco houbo vagar pra repousar convenientemente dous agasallazos: o Consello de Exipto, de ian, e Tarkan, de plattdorf. Agora, remoendo na miña impostura axeitada aos tempos, e co ídolo de adolescentes turcas de música de fondo, reaparezo.
A semana preséntase intensa: o futuro volve entrar ao bombo. A ver qué bóla sae, por qué pista despegará esta vez o avión.

azar

Vou por uha rua calquera, entre baker street e oxford street. Vexo unha estreita perpendicular. Cólloa? Non a collo? Como me guío sen mapa, ao final decido collela. Cincuenta metros despois atópome con Home Tranquilo, que vai pró seu traballo de protésico dental acompañado do sudafricano máis alto, forte, moderno e fermoso que vin na minha vida.
Que nos crucemos o Home Tranquilo e mais eu nunha metrópole de quince millóns de habitantes podería ser unha enorme casualidade. Pero o caso é que cando nos miramos o costume é maior cá perplexidade: como se sempre estivesemos aí.

ganso

GansoHai moitos anos lin ‘Estou aquí, onde estás ti?’, a obra fundacional da etoloxía, de Konrad Lorenz. Coméntoo con (m)alicia e con Plattdorf, mentres nos cruzamos preguntas directas á liña de aboie. Plattdorf estivo tamén, quizais ao mesmo tempo que eu lía o libro, na casa-museo de Konrad Lorenz, en Austria.
Na obra cóntase que os gansos teñen un instinto maternal moi peculiar. Ao saíren do ovo, aquilo grande que se move é a súa nai. Sexa quen sexa. Líbrenos de estar presentes nese momento, porque de aí en diante nos seguirán unha recuíña de polos de ganso a todas as partes.
Como un ganso recén nacido, así estou eu. Aquilo que se mova primeiro, con aparencia de ser vivo, entenderei que é mamá-gansa, e seguireino implacabelmente, con amor.

m

Estou en atenas con Ferre, e despois con Florbela, e antes vexo no cinema a fabulosa cleopatra (a arxentina). Vén ao caso unha e outra vez o futuro. Ferre está achicado no seu traballo de interventor e co ir e vir en coche pola A52: ten trinta anos, quere cambiar e non sabe como. Cleopatra faino aos setenta. Mestra xubilada que vende cosméticos polas casas, acaba o filme ás carranchapernas nun galponciño de bus, nun lugar perdido da pampa.
Hai posibilidades para o cambio? Debo deixalo pra máis adiante? Quizais deba poñerme unha data pra lanzarme á conquista dos restaurantes paellíferos de londres. Ou mánchester, ou marsella, ou múnic, ou calquera fermosa cidade que empece por M.