Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » kms

nota póstuma

cremationbigflamesHai tempo xa que os obxectos empezaron a solidificarse.

As sensacións fóronse amargando ou facéndose felices dunha maneira cortante, arisca. De súpeto as páxinas dos libros tiñan máis gramaxe, as bagañas vermellas dos arbustos semellaban tan duras e compactas como os seus espiños, e ata a pel deste e o cabelo daquel eran como máis vellos, como máis ríxidos e enfreitados: ao rozalos viña un intenso pracer, si, pero tamén como unha grima antiga.

Chegou ademais un momento en que me pesaron as palabras, sobre todo as que estaban por dicir. E o vello xeladeiro acusounos, con razón, de usar metáforas de segunda man.

Así que é tempo de percorrer os quilómetros que nos quedan en silencio. Algún día caducará o dominio e estas balas serán de novo o que sempre foron. Nada. Grazas.

marvel

picture-11Tiña moitas ganas de volver a Daredevil. Hai meses lera en dixital o prólogo deste novo número (A volta do rei), ambientado na Costa da Morte. Quería saber en qué daba a cousa e, sobre todo, revivir os fermosos momentos pasados a catro mans cunha señora de case setenta anos: prós dous era a primeira vez cun daredevil .
Agora, na soidade da casa e dos días extraordinariamente cansos, leo toda a historia de principio á fin. A historia e os personaxes é fascinante, e o final gorentoso. Tamén os debuxos están perfectos (agás algo raruno que sucede nas perspectivas da páxina… — arghs, non están numeradas!). Pero non é esa corrección a que se agarda da Marvel? Pouco queda máis alá, fóra dalgunhas imaxes, como a de Kingpin paralizado polas cimitarras nos ombreiros, que me quedarán gravadas por bastante tempo.
É en cambio algo molesto o acostumado embiguismo. Ao cabo, a trama resólvese de forma forzada grazas a un xiro inesperado que, pra entendelo e gozalo, habería que saberlles o pasado de memoria a algúns secundarios. Ou así o espero, pois deste xeito perdémonos aqueles que lemos só este daredevil, e da outra forma perderíanse tamén os frikis.
Vale, quizais Daredevil #116-#119 e #500 non estea feito pra min. E talvez aí estea o problema.

spoiler

picture-1O terceiro capítulo de Flash Forward é malo de solemnidade. Mira que estaba emocionado cos dous primeiros, pero este novo capítulo, especialmente nos seus últimos minutos, é un dominó de despropósitos e desaxustes.
Podo entender que edifiquen novos cárceres en Múnic, pois se cadra o asunto das prisións é unha cuestión de seguridade nacional. Podo comprender que inventen unha rexión en Somalia pra non pagarlles dereitos de autor aos somalís. Podo admitir que o nazi teña 86 anos en 2009, dezaseis ao comezo da II Guerra Mundial, pois calquera idade é mala pra montar un holocausto. Podo conceder que o ordenador do FBI vaia lento, mostre datos agora si e agora non, e teña unha visualización dos primeiros supermarios, mais quizais estea funcionando sobre windows vista. Podo incluso pasar que desenvolvan prá ocasión sistemas de detección das poboacións de aves, pois o I+D+i é un sector que nos sacará da crise. E dóeme ata na conciencia, pero podo transixir con semellantes erros taxonómicos e de distribucións de especies de aves, a tiro de calquera wikipedia.
Pero o que non me entra na cabeza é que lles fixen eu pra fodérenme a ficción de tal maneira.

marbella

isabel_pantoja_julian_munozFoi un verán moi intenso, especialmente agosto. Trinta días traballando seguido, sen descansar un só, os últimos vinte baixo unha choiva constante. Necesitabamos praia, sol, descanso.
Este punto da costa malagueña ten de todo: un apartamento de balde, praia a menos dunha milla e entre o apartamento e a praia unhas dunas cheas de señoriños e rapazotes esperando ferrete ou cando menos zugada. Tamén hai cascudas, e veciñas que se chaman hijadeputa unha á outra, e unha autovía a menos de cen metros que bloquea o silencio a calquera hora do día ou da noite. A única forma de non escoitar o tráfico da autovía é dende o mar, onde o ruído das ondas afoga o dos coches, pois ata o exército de carricantas de mediodía é insuficiente. Estamos incomunicados: sen coche e dende onte sen internet, hai unha beiravía estreira na autovía que nos leva ata a seguinte urbanización, e de aí á seguinte, onde hai un supermercado con sección de chacinería, frutería e inmobiliaria. Este trozo de nowhere, de espazo destruído, coa lei na man é concello de Marbella.

macdonald

goblinsPor distintos azares caio nas poutas de George MacDonald, un escritor escocés do século XIX que é sobre todo coñecido, se se pode dicir que sexa un autor coñecido, grazas aos seus contos de fadas. Logo de ler moito del, e algunhas das súas obras con dedicación insistente, paso páxina e mudo de satélite literario. O día en que tal fago, ademais, o ceo abre despexado. O novo horario laboral, que comeza entre as cinco e as seis da mañá coma se eu fose un vello labrego, leva condenándome con menceres chuviosos todo o mes de agosto. Sol significa bici, e despois de facer as ablucións laborais correspondentes, collo o camiño da montaña.
As primeiras ramplas son as máis duras: na segunda, que nace dunha virada á esquerda e que avanza baixo un bosque tan impenetrable que me lembra que non levo luz dianteira na bici, baixa a auga en torrenteira. Despois deste agosto a humidade relativa supera o 120%, e a auga, ao arrastrarse polo firme, vai facendo como pequenos noiros de lama sobre a estrada, como se se puxese portas ao slalom só por brincar. Unha milla máis arriba o bosque desaparece, comezan as vistas e brilla o sol con tal forza que se diría que as choivas destas semanas lle lavaron tamén os raios. Ovellas, culebreiros, corvos, paxariños de toda caste, o grallar dun macho de faisán e alí á esquerda, no curuto dunha xesta, un chasco. Cando a estrada se fai máis constenta, a auga enxurra polo medio, con forza, pero ao mesmo tempo transparente, e vexo tanto o asfalto de debaixo como as millenta pingas que choutan con cada pedalada. Esta estrada é tan fermosa que nunca canso de a facer. Agora, ademais, sei que debaixo desa aparente e fermosa tranquilidade onde señorea o sol despois da treboada, habita un reino de trasnos, preparados para secuestrar o príncipe Guillerme e casalo coa súa horrenda princesa anana, peluda e con tres dedas en cada pé. Pero esa é outra historia.

tolleitos

Só cando estaba xa chegando a Barrhead, despois de pedalear durante catro millas entre campos abertos a ovellas e pardaus, decateime de que Shaun me botara un ferrete de sete estalos, moi por riba da media habitual nun roxo escocés de pel branca e fría como a neve. Ata ese momento só cavilara nas hipóteses médicas que lle apreixaban os pés, válidos apenas pra sostelo ergueito sobre un piso de madeira ao que alguén lle retirara todos os obstáculos. Pensara unicamente no seu nidio sorriso, e tratara de reconstruír as palabras de contornos difusos coas que respondera as miñas tres ou catro preguntas xerais feitas, iso si, de vagar e frontalmente aos ollos. Lembrara tamén os pitidos que lle estouraban nos audífonos ao arrastrármonos pola cama. A cada golpe de cadeira a el treméranlle de forma nerviosa e desontrolada uns braciños inmóbiles e retortos; a min, catro millas despois, por entre os campos abertos a ovellas e pardaus, aínda me tremían os dentros.

maxia

Dunha maneira un tanto triste e abrupta, coa morte da neta da miña mellor alumna, poño hoxe fin a tres aniños de traballo. Aínda me quedan moitas cousas por facer de tipo administrativo e avaliativo de aquí a setembro, pero ese vello oficio de aprender e ser aprendido remata —rematou xa— hoxe. Non creo que volva a el.
Quizais por iso aproveito pra ler as Leccións desaprendidas de Philip Jackson, semirrecomendado por Walter. Jackson, fóra de análises máis fondas sobre métodos pedagóxicos, funde escola con memoria e pregúntase por que volvemos visitar as nosas escolas co pasar dos anos, qué buscamos nelas, ou por que nos gustou aquel profesor que agora, tanto tempo despois, lembramos. Jackson cre que é cousa de maxia, de algo indicible e indefinible que está aí e que tamén se manifesta na súa experiencia persoal como mestre: grazas a “ese toque máxico” el é, moitos anos de docencia despois, moito mellor persoa.
Tamén eu o son. Mellor persoa, si, pero tamén testemuña dunha maxia que crearon pra min medio cento de meigos e meigas e que volverá á miña memoria, ben o sei, durante todos os anos que me queden, nunha nova vida.

teoría literaria

O rapaz chámase david e vive en cumbernauld, unha vilanova próxima fundada nos cincuenta pra acoller desprazados industriais. Di que vén prá casa e avísanos de que vaiamos comezando sen el. Moito xeito non nos ten, pero ante a súa insistencia facemos coma quen que si, que xa empezamos, e abrímoslle a porta nus e algo animados. El axiña se ispe e adopta a posición típica dos debuxos animados xaponeses: os brazos dobrados por tras da caluga, a velas vir.
O bo de cazar en parella é que todos eses hábitos maleducados dos británicos na fodincha perden importancia e divertímonos bastante co seu corpo algo brando e a súa pirola cosida. De súpeto, nun relanzo, David guíndanos uns zurrichazos cos que non contabamos e, mentres nosoutros buscamos a diana, el pega un chimpo e ponse fóra da cama. Revírome pra ver o que fai, e xa ten os pantalóns polos xeonllos. Mirámonos Barataria e eu sorprendidos, e antes de que poidamos reaccionar dinos deica e pecha a porta da casa. Co ruído do portal poñémonos a rematar o choio a golpe de tenrura e cóbado. Mentres, cavilo en todo o que me deron os meus estudos de filoloxía e teoría literaria: isto era, se mal non lembro, o que os clásicos denominaban in medias res.

antisionismo

O título alternativo deste post era ‘innombrable’, porque non pensaba mencionar o título nin o autor de Xudeus e conversos en Galicia: o editor cáeme demasiado ben e non querería que se sentise ferido por unha gugleada a destempo. Pero o certo é que este volume de Rouco González é un dos peores libros que lin e o primeiro que tiven tentación de destruír. Non polo seu corte ideolóxico nin polo seu estilo, pois o que non me guste a min a outro lle aproveitará, senón pola súa carencia de relación coa verdade. Non creo que dende Murguía se publicase un libro máis baseado en ruxerruxes, propósitos ideolóxicos e contos de vellas ca este. A súa falta de estrutura, o caos da redacción e o trapalleirismo son tan grandes como o caixón onde, ao longo dos anos, o autor debeu ir recollendo anotamentos e ocorrencias de ducha sobre o xudaísmo en Galicia, ceibadas agora coa única virtude da aleatoriedade. As tres ou catro afirmacións interesantes que se verten no libro carecen completamente de referencias, e incluso prescindindo diso resulta difícil sacar máis conclusión có paradoxo de que esa foi unha terra que acolleu especialmente ben os xudeus, e que por iso acolleu poucos (así, a ollo). Alguén debería escribir unha boa historia do xudaísmo na ghalleira. Os nosos devanceiros meréceno.

mal de escola, e 3

Xa en racha, prosigo e remato esta arroutada pedagóxica coa lectura d’O valor do envoltorio, un estudo sobre a introdución das TIC no sistema educativo. O volume é, dende logo, moi interesante. Anque quizais resulta algo denso e pouco directo, e anque careza dun imprescindible índice onomástico, illa moitos dos problemas e dos retos diso que se chama escola, principalmente o conservadorismo e refracción do profesorado aos cambios.
A seguir ou no medio discuto con Barataria, que traballa ao meu carón, sobre o concepto clave: a motivación. A imaxe é esta: Hai un gato pechado na despensa e temos a casa chea de ratos que, en boa lóxica darwiniana, son cada vez máis espilidos. A función do gato sería ‘negociar’ cos ratos, pero o certo é que na despensa, onda os chourizos e as conservas de peixe, se está moi ao xeito. Ata hai unha xanela elevada pola que entra a raxeira durante tres meses ao ano. Nós, como xestores da casa, deberiamos botar o gato fóra; en primeiro lugar porque temos un problema cos ratos, e en segundo lugar porque os chourizos e as latas de bocareu non son infindas. Pero cada vez que entramos na despensa pra botalo fóra, o gato enrabecha, revira os pelos do lombo, incha a cola e bufa. E canto máis o deixemos estar na despensa, menos gana vai ter de marchar. Ademais, tampouco nos valería sacalo ás bravas da despensa (conseguímolo un par de veces, enganándoo con horas de cepillado do lombo), porque ao menor descoido volvería entrar. Teriamos que convencelo de que a ardua tarefa de poñerse á altura dos ratos, de correr atrás deles, e de ‘negociar’ con eles (que é o motivo polo que temos gato), é máis molona ca deitarse a lamber a graxa que cae das chourizas.
Prégase aos gatos que lean isto que dean consello.

Mercar O valor do envoltorio na libraría Couceiro.