Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » ferretes

tolleitos

Só cando estaba xa chegando a Barrhead, despois de pedalear durante catro millas entre campos abertos a ovellas e pardaus, decateime de que Shaun me botara un ferrete de sete estalos, moi por riba da media habitual nun roxo escocés de pel branca e fría como a neve. Ata ese momento só cavilara nas hipóteses médicas que lle apreixaban os pés, válidos apenas pra sostelo ergueito sobre un piso de madeira ao que alguén lle retirara todos os obstáculos. Pensara unicamente no seu nidio sorriso, e tratara de reconstruír as palabras de contornos difusos coas que respondera as miñas tres ou catro preguntas xerais feitas, iso si, de vagar e frontalmente aos ollos. Lembrara tamén os pitidos que lle estouraban nos audífonos ao arrastrármonos pola cama. A cada golpe de cadeira a el treméranlle de forma nerviosa e desontrolada uns braciños inmóbiles e retortos; a min, catro millas despois, por entre os campos abertos a ovellas e pardaus, aínda me tremían os dentros.

teoría literaria

O rapaz chámase david e vive en cumbernauld, unha vilanova próxima fundada nos cincuenta pra acoller desprazados industriais. Di que vén prá casa e avísanos de que vaiamos comezando sen el. Moito xeito non nos ten, pero ante a súa insistencia facemos coma quen que si, que xa empezamos, e abrímoslle a porta nus e algo animados. El axiña se ispe e adopta a posición típica dos debuxos animados xaponeses: os brazos dobrados por tras da caluga, a velas vir.
O bo de cazar en parella é que todos eses hábitos maleducados dos británicos na fodincha perden importancia e divertímonos bastante co seu corpo algo brando e a súa pirola cosida. De súpeto, nun relanzo, David guíndanos uns zurrichazos cos que non contabamos e, mentres nosoutros buscamos a diana, el pega un chimpo e ponse fóra da cama. Revírome pra ver o que fai, e xa ten os pantalóns polos xeonllos. Mirámonos Barataria e eu sorprendidos, e antes de que poidamos reaccionar dinos deica e pecha a porta da casa. Co ruído do portal poñémonos a rematar o choio a golpe de tenrura e cóbado. Mentres, cavilo en todo o que me deron os meus estudos de filoloxía e teoría literaria: isto era, se mal non lembro, o que os clásicos denominaban in medias res.

conspiración

Ocupado con dores e traballos, houbo pouco tempo nestas semanas prós ferretes. Por iso, anque non me parece demasiado atractivo, quedo con Hassan. O nome permíteme intuír a cor dunha nova bandeira, verde probablemente, e iso faime ilusión. El di que lle gusta facer de todo, e penso que quizais forme parte desa brigada de estranxeiros que levantamos a paixón desta illa. Pero cando chego á súa habitación de hotel decátome do erro. Non só é menos atractivo do que semellaba ao principio, senón que me asegura que naceu en yorkshire. De feito, a xulgar pola distensión da súa pel podería xurar que naceu en yorkshire uns cantos anos antes do que declarara previamente.
Mais o verdadeiro problema é a orixe. Non aprendeu a bicarse nas rúas de lahore, como a súa nai, nin en amman, coma seu pai. As súas torpezas proceden do fondo yorkshire. Por iso me pregunta se bico, non se nos bicamos, e por iso me advirte que non a zuga, anque en realidade nin a zuga, nin a toca, nin a mira. Leva un aro na pirola e esnifa poppers pra obter máis pracer, pero é como poñerlle un altofalante ao silenzo. Nun plisplás dime que o foda, e non o penso dúas veces: hai que saír de alí canto antes, bulindo. Por primeira vez en todo ese tempo fai un movemento, e víraseme de costas. Cando vexo o seu vello lombo peludo tento mover a perspectiva, pero el rexéitao: unha soa cousa, dunha soa forma. Aquilo fáiseme demasiado insoportable, nótaseme e convídame a irme. Acabo de vestirme antes de que el remate a frase e saio do cuarto 310 batendo a porta, medio querendo, medio sen querer.
Unha vez fóra, baixo unha fermosa luz de comezo de primavera, pregúntome como é posible que nesta illa fodan tan mal: xa non creo nas casualidades, nin no determinismo xenético, nin na formación cultural. Ten que haber unha gran conspiración detrás que impuxo o mal sexo nesta illa. Agora só me queda saber se esa conspiración é contra min, ou sinxelamente contra o planeta.

conversión

Tiven esta semana aquí a Barataria, e a miña vida e os meus feeds andaron moito a bravo. Sentoume moi ben a súa alegría, pasearmos polo monte e apañar unha boa gripallada pra el me coidase. Por iso e por outras cousas laborais non tiven tempo de mencionar aquí a Jason e a Barry.
Jason é un rapaz inglés que veu pra estoutro país a relaxarse e pasar seis meses en casa duns amigos. A casa está ao das montañas, moi alonxada da xente, e recíbeme en pixama. Dende a conversa previa ata o momento da cita pasaran trinta minutos de estrada e trinta quilos de peso, e o ferrete foi rápido e acelerado: os seus compañeiros de piso estaban por chegar dun partido de rugbi, e había que bulir. Así que como todo saíu un pouco atrapallado e saín daquela casa calzándome polo xardín, quedei á noite con Barry. Barry é un escocés que vive nas casas que arrodean unha planta petroquímica, estuda danza e fai unha dieta sen azucres. Pero non sempre foi así: antes saía á noite, bebía, tomaba fariña e éxtase e langranaba de aquí pra aló sen beneficio. Agora quitouse de vez. Recíbeme en bata de casa con zapatillas, e dáme un café sen azucre e unhas galletas sen azucres (anque malpocadamente con carb) e durante dúas horas cóntame a súa vida e o ben que se sente agora sendo mellor persoa, escoitando a chaicovsqui e prescindindo do azucre. Nun momento dado, cólleme a man, ponma enriba da súa pirola e chámame tímido. E clics, decátome de que algo non vai funcionar. Velaí, na vida suxa debeu de esquecer o de bicar e tocar, e ao máis puro xeito británico cre que foder consiste estritamente en que eu lla zugue, e chao.  Ao rematar, e mesmo antes de limparnos (algo que fai moi rápido pra non luxarmos nada) bótame rapidamente de casa.
De camiño de volta vou cavilando: canto máis fodo pra fóra, máis amo a Barataria.

doppelgänger

Fago unha viaxe a glaspop e aproveito pra planificar dous ferretes: , un malaio de orixe chinesa, vive nunha torre de pisos illada e moderna no oeste da cidade. Ao edificio éntrase cruzando un porteiro automático máis difícil de descifrar ca unha esfinxe e logo por un escandaloso ascensor que canta os pisos ao subir. O andar é amplo, cunha perfecta e ampla saída de incendios. O piso é sorprendentemente de madeira (no carpet!) e está decorado dunha forma bastante discreta: unhas cadeiras altas como de barra de bar, unha cociña integrada e, curioso, un secador de pelo ao pé da cama. Uí é moi falador, e botamos un par de horas de parola no sofá antes de meternos na cama: pon a alarma no seu iPhone de 16 Gb e fai como pra aconchegarse contra min. Ten un corpo como de panda imberbe, o pelo da cabeza como de freganzo, e zurricha a iardas de distancia.
Despois de traballar e facer recados pola cidade vou xa de tarde á de Ianis, un grego da verdadeira atenas, que vive nunha torre de pisos illada e moderna no leste da cidade. Ao edificio éntrase cruzando un porteiro automático máis difícil de descifrar ca unha esfinxe e logo por un escandaloso ascensor que canta os pisos ao subir. O andar é amplo, cunha perfecta e ampla saída de incendios. O piso é sorprendentemente de madeira (no carpet!) e está decorado dunha forma bastante discreta: unhas cadeiras altas como de barra de bar, unha cociña integrada e, curioso, un secador de pelo ao pé da cama. Ianis é moi falador, e botamos unha horiña de parola no sofá antes de comezar a zugala e ir prá cama: mira a hora no seu iPhone de 16 Gb e facemos algo de sexo birrioso. Ten un corpo forte e rexo, nariz grande e pirola en persistente estado de relaxación.

conxunción

Se os brasileiros son con diferenza os nachos que peor foden do mundo e este país onde vivo é o lugar onde peor se fode, meter un ferrete cun brasileiro nunha escola de discapacitados de auchterarder presentábase coma un reto. E aló fun. O casopo onde vivía era unha especie de faiado dun só cuarto que se erguía sobre a escola, e as paredes tíñaas empapeladas con cadros pintados por el, DVDs, e xogos de play: en auchterarder os días libres son peores cós días de traballo. Foi unha mágoa, con todo, que entre eses DVDs non houbese unha guía pra aprender a pinar. Guilherme non bicaba, nin tocaba apenas, nin acariñaba, nin por suposto zugaba. Correspondía co modelo A de brasileiro: espiuse, deitouse boca arriba e esperou que eu fixese algo. Eu empecei con vocación e vontade, pero pouco e pouco fóronseme esquecendo os folgos, vendo que aquela masa de paulista tirando a fortachón tendía á inmobilidade absoluta. Cando me dixo un “estás moi tranquilo” comprendín que todo chegara á súa fin. E nesa noite, por primeira vez en 33 anos, deixei o ferrete a medias e marchei.

estudantes

Cósmede é un rapaciño miúdo e fermoso da mariña, que estuda algo de xornalismo. Na súa habitación compostelá, escura, case sen luz, hai unha colección de botes de colonia, un par de pósters de RebeldeGüei, un armario ateigado de roupa aínda coa etiqueta, algúns apuntamentos aquí e acolá, e dúas bandeiras penduradas das paredes. Unha é de canadá, que foi onde pasou o mes de xullo decatándose de que lle molaban os rapaces. A outra é de malta, onde estivo o mes de agosto fodendo con cinco rapazas e tres rapaces, e onde entrou no hospital cun coma etílico que proba sacando da carteira unha nota: “hola, te recogimos inconsciente y te llevamos…”. No cuarto non hai libros. Non a zuga.
Lorenzo é un rapaciño fraco e enfermizo de xixón que estuda algo de farmacia. Na súa habitación compostelá, escura, case sen luz, hai unha estantería baleira onde alguén, seguramente os inquilinos anteriores, ou os anteriores, pegaran adhesivos de tendas de tunaxe. Ten un computador grande e escóitase o messenger funcionando por detrás. O armario teno baleiro e coas portas abertas, como pra que se expanda e circule polo cuarto o olor a rancio. Ou quizais ao revés. No cuarto non hai libros. Só a zuga.

1/2

Dígolle que me diga o seu nome, insístolle, pero sei que non mo vai dicir. Neste hemisferio chámanlle Stanly, pero o seu nome real, aquel co que se identifica nos barrios chineses de Johor (Malaisia), quedará perdido entre os porlís de ideogramas, os botes de vitaminas, as revistas de perruquería e os cunquiños de snacks. Co seu tatexante inglés dime unicamente no, e yes, e pregúntame pen? mentres ma chuza. Non pesará máis de 45 kg incluído o pirsin da cella, a boliña prendida na lingua e o ferragancho que lle pendura da mamila esquerda. E aí está dándome, baixiño, calado, fuxindo cos seus ollos dos meus ollos, protexendo un pasado que, despois duns cantos chineses, sei que é innegociábel.
* * * *
Tommy, de nome real To, é máis aberto e cóntame das súas escasísimas relacións. Procede dunha cidade da China central, e leva neste país catro anos; comparte un piso ao que se lle estropeou a caldeira da calefacción, así que logo de falarmos un pouco, cando o frío nos empeza a enchoupar os ósos, cubrímonos co edredón, levántolle a camiseta e comezo a lambelo. Quizais teña a piroliña máis pequecha que vin nunca, pero iso non había de ser malo; o medo e a angustia si o son, o que sumado aos equilibrios co edredón e á música que pon pra que os seus compañeiros de piso non sospeiten nada —e que de certo os fará sospeitar— fan que aquilo camiñe con paso firme cara ao desastre. Ao final encadeamos un par de posturas eficientes e todo remata máis ou menos ben. Ao despedirme no portal pregúntame se nos volveremos ver ou se isto foi só un ferrete máis. Respóndolle que ningún é nunca un ferrete máis.

planeta chiclana

Necesitamos un par de ibuprofenos e cear algo, así que subimos ata chiclana. Pillamos dúas pizzas nun microrresturante local e despois imos a unha rúa algo afastada pra ver a Da’í. Da’í é un carpinteiro duns 26 anos que vive nunha casiña baixa, nun barrio deses sen beirarrúas que só saen na tele cando hai asasinatos de mulleres ou toca a lotería, e que o alcalde local decidiu nomear como os planetas: calle marte, calle venus, calle júpiter… Éntrase dende a rúa directamente á sala, onde viven todas as criaturas do piso: el, unha pitón preciosa que se chama frigolito e unha televisión xigantesca, pero sen antena. Ao pouco, e logo duns movementos acrobáticos que seguramente aprendeu nas pistas de baile, Da’í pon algo de música e empézanos a bicar con forza: aínda que fode bastante ben e ten unha pirola case perfecta, é difícil concentrarse con Camela a toda rolla. Ao final acabamos, despedímonos sabendo que nunca máis imos ver a pitón frigolito, e regresamos camiñando polas rúas medio asfaltadas de chiclana ata este noso planeta onde os homes que viven sós non teñen unha serpe, un banco de abdominais, unha televisión e dez botes de colonia por únicas pertenzas. Estas son as conxuncións astrais que conceden os ferretes.

2009

Cando espertamos acaba de saír o sol. O primeiro que hai fóra da nosa cabana é unha granadeira sen follas e con aínda cinco ou seis granadas penduradas. Poñémonos a andar por un camiño sen asfaltar e baixamos foder á praia, sobre as dunas.
Pra atraer a sorte no aninovo.