Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » ferretes

homonimia

No coidado do convalecente Barataria ocórreseme ir a un supermercado grande de Parque-temático-cervantes, rotulado en trilingüe español-polaco-romanés, e mercarlle algo de peixe. Apaño un polbo, e prepárollo á feira. Mentres está cocendo na pota, vén un rapazote do barrio, que traballa nun laboratorio de menciñas e que, ao que se ve, gasta as tardes nun dos ximnasios da vila. Cando estamos no choio, interrompo o ferrete varias veces pra ir picar o octópodo, pra botar a cocer as patacas ou pra arredalo do lume, pero ao final o resultado global dun e doutro polbo é máis ca satisfactorio: a casa queda arrecendendo a carballiño, seme e colonia de barrio.

walcott

Como seique teño un “evidente gusto pola inferiorización do próximo” pra compensalo decido amar o próximo sobre todas as cousas: a sorte depara pra esta tarde en glaspop un chavalote preto da illa de xamaica. Anque estas cousas só suceden nas películas, Kingston é escritor, e esta semana a súa primeira novela —logo dun mangado de libros de poemas— está nos escaparates da miña cadea de confianza. Así que boto contas, e con cada zugada el está vendendo exemplares e facéndose rico. Como pinar con caneiro, pero en guapo, listo, preto e caribeño. Polo de agora, de momento, estamos deitados nun piso ben modesto dunha parte encantadora desta xigantesca cidade, e temos os ventres húmidos e lefarentos. Mentres vai virando a tarde fálame disto, daquilo, e dun profe del, a quen retrata como un fillodeputa que escribe fermosa literatura. Isto último, e a miña xigantesca fortuna, abofé que son verdade.

seis

John é un fraquiño e piroludo mestre de primaria, guapérrimo, co cabeliño á fódase, pero que só é fermoso na primeira media hora, mentres garda un tímido silencio. A ex-primeiroministro, unha especie de trebello de ximnasio cunha soa posición, xa o coñecemos. George é un gordechiño maleducado e egoísta, dos que cando apañan unha pirola non a soltan máis. Mark é o rapaz que me fixo o convite, un inglés de pel grimenta que fode algo sobreactuado, pero fode, e que tamén coñecemos xa. Anthony é o anfitrión, outro trebello de ximnasio cunha soa posición (distinta, iso si), e que cre que poñer Mariah Carey a todo volume resulta excitante. O sexto desa movidola son eu.
Despois dunha hora cumprida de bebedela e logo de que Ex-primeiroministro gomitase o alcol irlandés de 90º que todos tomaron non sei por que razón, empezou a acción: o anfitrión, procurando non despeitearse, confinounos a un sofá de dúas prazas e media que viña obviamente algo estreito. Pero unha orxía con dous mobles, un egoísta e mariahcarey está condenada ao fracaso, anque o sofá medise dez iardas de eslora. E o fracaso leva a fallos eréctiles, condóns polos corredores e póperes a tutiplén: cando marchei lembrando o chiste do portugués, quedaban catro homes espidos falando e tomando café na mesa da cociña. Confírmanse as seguintes leis:

  • a primeira lei de Cesare: os números pares (neste caso o 6), son un auténtico desastre.
  • a primeira lei de Henri, tamén chamada terceira lei de Cesare: nesta illa non hai quen foda ben.

lockerbie

Lembro que un dos vellos se refería a rosalía de castro como unha muller de beleza desordenada. Lémbroo particularmente hoxe, ao pensar no rapazote co que durmín e fodín esta noite. Chris é de beleza tan desordenada que se diría que, cando en 1988 un boeing estourou sobre a súa vila, recibiu o impacto de parte da fuselaxe. Unha beleza desordenada que se continúa cunha habitación pequena completamente ateigada de obxectos e po, unha cama sen sabas, ducias de dvds orixinais, computadores vellos, os restos dunha playstation e libros de ciencia ficción. Dende o punto de vista técnico, o ferrete resulta inusualmente bo pra tratarse dun británico.
Mais o seu rostro non resiste as primeiras raiolas que caen por un chinelo estreito e elevado: cando vexo a fealdade brillar lisco ás présas. Fóra agarda unha cidade que amence.

desconcerto

Calcetíns brancosDespois de botar seis horas nun frío ximnasio aprendendo en que se diferenza un xuíz escocés de lanzamento de martelo dun xuíz inglés de lanzamento de martelo, quedo cun chaval que vive preto do aeroporto. Vaime ben pra recoller a primeira visita, que está pra chegar, e non o penso moito. Quedamos na porta dun hotel xigantesco, cólleme nun bmw algo vello e lévame a un piso, non moi afastado e cunha decoración estraña, coidada, cara, pero con algo desconcertante. Tan desconcertante como a televisión de dúas iardas de largo ou esa falsa lareira colocada en paralelo á parede, como se fose en realidade o cadro dunha lareira. Desconcertante como a camisola da selección escocesa de fútbol que leva posta. O paisano non bica e tampouco a zuga: pídeme que me ispa e dáme uns calcetíns brancos pra poñer coas miñas deportivas. Logo fai unha especie de intento de sexo anal e comeza a chamarme de sir, sir. Eu non dou creto, non sei se mirar prá lareira ou prás miñas deportivas, pero ao cabo reparo no reloxio e vexo que me vai sendo hora do avión. Acabo como podo, límpase e lévame outra vez á porta do hotel: agarda unha longa noite de emocións e penurias.

contratempo

Como hoxe se inaugura a tempada de visitas, fun de véspera alugar un cochiño e quixen estrealo. O obxectivo era un mozote de vila-belokan, así que collín un longo camiño de noite baixo a choiva. El, de calibre escocés, era realmente guapo, pero non as tiña todas consigo. Estaba incómodo, pendente de quen pasaba pola estrada veciña, asustándose dos paseadores dos cans, grimando de que viñese a policía. Estabamos vestidos, non fose o demo que houbese que saír á carreira, e a cada pouco tiñamos que parar. Só a zugabamos unha miga, sen mala intención, pero el malamente envarillaba, e con tantos axexos por debaixo do bafo da xanela estresoume e díxenlle que me plantaba. Así que cos asentos aínda estomballados falamos unha agradábel media hora sobre o típico: mallorca e benidorm. Deixeino na casa cos seus raios uva e apañei estrada de volta. Aparteime da autovía coa intención de cruzar os montes e aprezar ese momento de fitarnos aos ollos eu e mais o raposo, pero non cadrou: a estrada estreitaba e estreitaba, tanto que ao final só había un camión nas patacas e un guindastre tratando de sacalo. Sen espazo pra virar, sen espazo pra seguir. Puxen a radio e relaxeime: nunha hora ou así todo se solucionaría. Fóra só había noite e uns homiños que se movían con chalecos reflectantes. Os raposos debían flipalo máis ca min.

tortura

Cando alguén está disposto a facer 40 millas pra meter un ferrete sen coñecerte, hai que levar ollo. Alex (Hou Xiang no nome cantonés que se avergoña de dicirme) é un rapaz de hong kong, tirando a fortachón, que vai pra médico. O que máis me sorprendeu na conversa previa foi que falase inusitadamente alto, o que eu atribuín, un pouco ás toas, ao ruído externo da grande urbe asiática. Pero non: este gran pedazo de chinés de finísimas e tersas pálpebras era simplemente un brutallán. Todo o que fixo foi facerme dano: ou esfolábame a pirola a unha velocidade de sacar claras a punto de neve, ou esquecía separar os dentes, ou beliscaba e trababa aí onde non tiña que facelo ou coa intensidade que non debía facelo. Non tiña ningún tipo de coñecemento sobre lubricación, pero si unha extraordinaria axilidade para tropezar, golpear co cóbado na cara e deixarse caer con todo o peso sobre unha perna ou un brazo esmagados. E vai pra médico.
Eu non podía máis: cada cousa que facía doíame, pero cando pensaba no post entrábame a risa, e nesa montaña rusa concentrarse era imposíbel. Así que saquei de oficio e apliqueime seriamente: tiña que derrotar dunha soa zugada a un home que me superaba en tamaño e que dominaba un arsenal de milenarias técnicas de tortura. E aquí estou, vivo, só un pouco magoado.

extravío

Glaspop é unha cidade fascinante, e coñecer unha das súas bibliotecas máis fermosas era unha tarefa demasiado tempo pendente. Non puiden resistirme despois de ver o moble enteiro dedicado aos libros en urdu: fixen o carné e saquei un libro que, aposto, vaime dar horas friquis e deliciosas. Fóra brillaba o sol logo de varios días de galernas en mar e terra, e estaba pra chegar boris. Boris é un rapacete belga que traballa nunha empresa de venda de maquinaria falando inglés, francés e neerlandés, pero que está bastante perdido nesta cidade que se estende pra moito máis alá de todos os horizontes. El é un rapaz de aldea, da zona de fala valoa, e parolamos máis ou menos nela mentres tomamos un té, e despois mentres zugamos as pirolas nunha pequena habitación baleira do oeste: non hai posters, non hai osos de peluche, non hai libros. Hai tan pouca cousa que non hai nin orde nin desorde. Paréceme difícil dicir algo del, agás que é pequeno, discreto, calado e algo parado. Fóra a alegría do sol íase esvaendo e cando saín á rúa xa as primeiras pingas caían polo meu pescozo lefarento.
Pasou moito tempo sen posts nesta categoría, e ía sendo necesario. Por prescrición médica.

terapia

De pouco valeron os ibuprofenos de importación. De pouco o mel con limón, os bocadillos de allo, os chiles nas comidas, o mel con allo, os bocadillos de mostaza, os zumes de pomelo, o tes que beber moito moito, taparse, non taparse moito, quedar na casa, e airearse, e toda a recua de remedios máis ou menos caseiros recibidos. Ao final, se hoxe me ergo descansado e coas vías respiratorias case despexadas é grazas á visita de Bádminton e un par de pirolazos.
Bádminton ten un corpo espectacular, pero é máis soso ca unha mesa de piñeiro. Ponse en posición defensiva-felina, e a partir de aí, o mínimo movemento posible. Pero iso abonda prá función terapéutica, e grazas a el, hoxe é o primeiro domingo verdadeiro logo de quince domingos consecutivos.

roda

Roda da fortuna11811 é colombiano; pertence a esa marea feliz de colombianos que chegou a Ciudad Ajo buscando un complicado cóctel de futuro, pirolas e diñeiro, pero el di que é canario. É miúdo, moi miúdo, e se pesa algo máis de corenta quilos será grazas a un abondoso pelo crecho que lle dá unha certa forma de neno-micrófono. Recíbenos a Barataria e a min nun zulo que lle alugan en chueca: non terá máis de catro metros cadrados, e fodermos de a tres nese espazo vólvese complexo. Se a iso lle sumamos que todo o que pode saír mal co sexo anal sae mal, que shakira nos interrompe a cada paso dende o móbil, que hai que parar a cada pouco pra sacar fotos (”tranquilos, que no salen las caras”), que gastamos cinco preservativos e que facemos unha dobre penetración (eu que pensei que esas cousas só pasaban nas películas) despedímonos del pra sempre, máis contentos polos risos ca polo ferrete.
Lobios é de lobios, claro, dunha aldea de lobios que prefire manter oculta, pero estuda en atenas e vive no seu extrarradio, e neste nadal aproveita pra gañar uns cartiños repoñendo produtos nun centro comercial local. Recólleme ao pé da casa nun clío tuneado, e condúceo como se levan os coches tuneados, co volante encaixado entre os xeonllos, ata un coñecido fodedoiro local. É grandón en todos os sentidos, e aló me prende rápida e correctamente antes de acender un pitillo e de explicarme a súa traxectoria como neno da escola de gaitas. Non é o primeiro ferrete que lle debo á deputación, e intúo que non será o último.
A lobios séguelle Indignación. Traballa nunha importante institución cultural galega a través dunha ett e recólleme vestido de traxe e moi enfadado: o aguinaldo da empresa é media libra de turrón de chocolate, do malo. Pero pouco e pouco, con aloumiños, e nun altísimo edificio das aforas de ankara, con vistas a avenidas cheas de coches e a outras torres nas que probablemente outras parellas estean fodendo secretamente, váiselle pasando o enfado e acabamos botando un ferrete bastante ao xeito, con ducha e con ómnibus de volta ao punto de partida incluídos. El tampouco é de ankara: irá esa noite prá casa da familia por unha perigosísima autoestrada e logo regresará ao día seguinte, a seguir traballando por un aguinaldo de media onza de turrón de chocolate.
O único que é do sitio, que está feito pró sitio, que é a carne mesma do seu sitio, é mister-atenas-2001. En realidade non é míster-atenas-2001; pero si participou nese certame de beleza provincial e quedou ben clasificado. A fermosura liscoulle rapidamente do corpo, pero aínda garda moita no rostro: recíbeme nun espectacular piso recén comprado (35 anos de hipoteca) con recibidor intelixente, fío musical, paredes decoradas, mobles minimalistas e todo tipo de luxos inaxeitados prá súa idade. Pero é que el, que atravesa unha mala época traballando a dobre quenda nunha discoteca e nun comercio local, desexa cobizosamente entrar de funcionario e poder pagar ese piso quizais non en 35, senón en 30 ou incluso 28 anos. Despois de fodermos no chan, dime: “si te gotea en la alfombra te mato”. Pero fun habilidoso e puiden saír con vida pra darlle unha virada máis á roda da fortuna.