poppers

poppersCando aínda Iop e DjSu estaban rematando a súa presentación na empresa prá que traballo, recibo unhas chamadas e mensaxes de Barataria. Ante tanta emerxencia, despídome e acudo rapidamente, dándolle a todo o que me dan os folgos e as pernas nas tres millas de bici. Ao chegar á casa atopo dous homazos, amais de Barataria. Un é tony, o preto das bermudas, a quen despois de tantas veces xa lle imos collendo cariño, malia o seu laconismo de museo ou precisamente por el. O outro é un pequeno mozote da comarca, forte, algo calvo, pero que así ao primeiro golpe non ten mal ningún.
Logo dos intercambios verbais de cortesía, despímonos e poñémonos ao choio. Cando non levamos nin un minuto a lambela, o calvo desconéctase da pirolaza de tony pra aspirar vapor dun bote. É un vasodilatador que fai que os orgasmos cheguen máis intensos e, ao que se viu neste caso, máis rápidos. Un par de voltas despois, o tipo xa se estaba correndo enriba do pobre tony. Nós despois seguimos pacientemente ao noso, mentres o calviño aspiraba a cada pouco do bote, e fregaba na pirola a ver se se lle envarillaba, e corría á sala pra chamar por teléfono, e volvía, e chamaba, e mandaba un sms, e aspiraba e…
Nós puxemos o que quedaba da nosa profesionalidade ao servizo de Tony, pero nin así. Era difícil concentrarse co correcamiños ao pé da cama. Insiste a primeira lei de Cesare: catro é o peor dos números.

maná

Un é baixote, meloso e compositor de música que está a piques de marchar pra connecticut. O outro é altón e de movementos torpes, e traballa de tradutor nunha empresa de fibra óptica lonxe de aquí. O azar fai que coincidamos no mesmo espazo, e que ao remate, logo de acariñármonos levemente as costas, lle vaiamos estrear a cama de convidados a Senalcume. Cando chega a alba estamos medio cubertos da colcha. Sinto un brazo por detrás da caluga, e unha perna e outra man cruzadas sobre o ventre. Uns centímetros por riba da miña cabeza as súas están a piques de bicarse sobre a almofada. Se alguén ulise o cadro de sabas revoltas percibiría seme, cervexa e pouso de fume a partes iguais. Pero esquezamos o olor: abonda con seguir esas raioliñas de luz que entran pola persiana e que pousan sobre tres peles brancas e distintas: abenzoada sexa a vida por todas as súas farturas.

lei de cesare, 2

Nun segundiño que me podo conectar amaño algo de sexo en formato rápido. El, que é de Salvador de Baía, non ten onde quedar, e eu obviamente tampouco. A pesar do que leva chovido nas últimas horas aproveitamos o luscofusco pra subirnos ata un muro ao pé da igrexa da alameda de humidtown. Alí, apoiando o cu contra un muriño húmido de chuvisca e probablemente mexo, ensaiamos un par de exercicios rústicos en completo silencio e incomodidade. E como xa non é o primeiro nin o sexto ferrete que meto con brasileiros, atrévome a formular a segunda lei de cesare.

Todo brasileiro pertence con respecto a foder a un destes dous grandes grupos: os individuos do grupo A déitanse coas mans detrás da cabeza a agardar que fagas algo, e os individuos do grupo B antes de que te decates colleron posición detrás de ti pra pinzarcha. En calquera dos dous casos o ferrete é un completo desastre.

Disto podería derivarse que, ou ben os gais brasileiros só foden ben en situacións climatolóxicas axeitadas, ou ben teñen unha sona excesiva, ou ben o azar e a lusofonía están conxurados na miña contra. Que todo pode ser. Este de hoxe, biólogo molecular parado e sosainas, pertencía ao grupo A.

matrimonios

Mandounos mensaxe tony, o rapaciño das bermudas. Quere vir meter un ferrete e de paso traer o mozo. Como sempre, é el quen fixa as regras, desta vez máis restrinxidas ca nunca porque seique o mozo élle moi tímido: agora non a podemos nin lamber. Movidos máis pola curiosidade ca polo pracer dicímoslle que si, que veñan, e aparecen tony e mais kenneth, que resulta ser outro mozo preto das bermudas, fermoso mais non estratosférico como tony, lixeirísimamente gordecho e piroliñas. O resultado foi un dos ferretes máis longos e aborrecidos dos que teño lembranza, salvado unicamente por Barataria e pola mirada cómplice de tony, cando se levantaba ao outro lado dos corpos como dicindo “qué lle queres, eu tampouco sei como levo catro anos con el”. Como conclusión, dúas das regras básicas do foder saíron reforzadas:

  1. Ou 3 ou 5. Guerra aos números pares.
  2. Nunca dúas veces é o dobre.

Eles quedaron de volver, e nós debatemos algo no post-ferrete. Queremos repetir tal tedio? Como sempre, Barataria crava a resposta: alguén terá que salvar o seu matrimonio. Abofé.

feito

Nestas tres semanas fixen: asistín a un encontro de vellos galeguistas. Fixen de chofer e psicanalista. Visitei unha ducia longa de amigos, dos mellores amigos. Mantiven tamén unha ducia de xuntanzas profesionais, a maior parte deles de carácter informal, así en plan galego. Fun a Ciudad-Ajo nas vésperas do orgullo. Fodín cun ilustrador modernito de atenas, ás nove da mañá, en casa de meus pais. Fodín con Xastriño, nun coche á beira da estrada de Ribela, ao sol de mediodía. Fodín cun rapaz colombiano nun piso de ankara, ás dúas da mañá, un cholo cineasta e dramaturgo de medellín que está a servir mesas na zona turística da vila. Cubrín 3.492 quilómetros en dez días. Fixen algúns coñecementos moi interesantes: Paco o americano, César o do soe, uns nenos esgrimistas, Olalla de sheffield… Participei na primeira lectura pública de posts deste blog, lidos por un dos médicos de Hospital Central. Durmín en oito camas distintas. Visitei a Fundación Cesare e pensamos entre Ferre e mais eu como ampliar andeis. Dimitín dun choio que me daba máis angustias ca praceres. Cavilei catro ou cinco choios máis. Apañei bibliografía prós vindeiros días. Botei dúas horas un sábado e tres un venres na praia. Comprobei, camiñando por entre os trigais de madrigal de las altas torres, que o andacio de corta dos prados do que falan os xornais é máis ca verdadeiro. Comín peixe, moito peixe. Tamén coello. Fun a un partido de básquet. Recollín unha camisola do festival de Cans.

fieitas

Érgome cedo. Hai un chaval en boiro que rematou as clases do insti e pídeme un servizo. Baixo un dioivo cruzo media ghalleira e un longo pedazo antigo de estrada retorta, atrás do fume de vellos camións na mañá. Aló collo o chaval e subimos cara ao polígono, a ver se hai sitio libre. Meto o coche de alugueiro por un carreiro, e logo por outro, e despois, cando xa case non pasa o tractor entre os piñeiros e os fentos, boto de freo de man e comezámonos a bicar.
O ferrete, en si, é bastante desastroso. A mocidade aínda non lle aprendeu a moverse, nin a sentir e facer sentir, nin a separar convenientemente os dentes, e a cada pouco levanta a cabeza por riba dos pousacabezas e pregunta vén alghén?. Despois, nun rápido esprín, Venalghén acaba sobre min e eu lembro que esquecín os clinex. Agardo uns segundos, gozando da olor, da calor, da súa mirada sorprendida, e despois abro a porta: os fentos fregan deliciosamente frescos e húmidos contra o meu peito.
Das 57 manobras que fixen pra sacar o coche do carreiro non falarei hoxe.

tempo

Como ao meu bar favorito de humidtown o abandonaron os evanxelistas, xa non mola nada de nada e ando á procura de novos sitios pra conectarme. Por consello de dpaso, probo no casino, pero non mola.
Pero nese breve tempo de conexión recibo unha proposta de sexo inmediato. Non teño tempo, non teño batería nin teño sitio tampouco, pero o gran Johnson pásame unhas chaves pra irlles pinar á casa. O chaval, Marceau, é un rapazote do morrazo máis longo ca un día sen pan, cun pasado errático e algo desastroso. O ferrete sae de formato longo, bastante xeitoso prás circunstancias. El lóuvame varias veces as zugadas (agradécese), e cando nos separamos no obradoiro repíteme o seu nome pra que non llo esqueza.
Hoxe, o día despois, almorzando cos johnson, aínda lle teño o nome na cabeza. Pero despois marchará, como marchará o meu da súa, e as miñas zugadas, e a súa extrema delgadez; irán desaparecendo porque nin sequera hai un número de móbil co que se poida atar todo ese monllo de datos e olores á realidade. Porque o fermoso disto é precisamente velo deitado, cos seus ósos e un ramalliño de pelo sobre o peito, e o tempo a correrlle pola pel, desastroso.

alborada

Pasar catro días en oxford sempre é máis ca reparador. A enerxía que transmiten Cimbalaria e Henri, cada un ao seu xeito, crébame todas as ideas unha vez máis e guinda polos aires o puzzle da miña cabeza. Que vou facer este vrao? E dempois? Que prazos manexo? Con que cores se pintará a vida a dous anos vista?
Traballan tanto roéndome as perspectivas que por dúas veces necesito saír só a pasear no sol da primavera, pra ver esa combinación maxistral de pedra antiga e efebos de camisa por fóra, pra sentirme en soidade acompañada, pra deixarme caer polos canais entre as barnaclas, os mosquitos e as alongadas embarcacións onde a xente dorme, ve a televisión ou frite en cuberta unhas recendentes costelas de año.
As pezas da cabeza caen e recombínanse de novo, e con máis decisión ca forza súbome nun tren en oxford cara ao futuro. A primeira parada, sobre a medianoite, é o fantástico birmingham, onde teño que gastar as horas ata que amenza e coller o seguinte tren cara a glaspop. Métome nun club de caraoque e acábome liando cun rapaz bastante xeitoso, dedicado á horticultura, que non por casualidade resulta ser polaco e que tamén non por casualidade resulta vivir fóra da cidade: os dous agardamos pola mesma ialba. Así que cando cerran o último dos bares imos sentar na praza da raíña vitoria, e logo trazamos unha rota errática por entre os rañaceos, as torres de comunicación e os edificios neoclásicos pra acabar nun pequeno camiño ao bordo dos canais. Arrimámonos contra unha cancela vella, entre uns arbustos que non consigo identificar, e facemos iso que sabemos, iso pró que estamos aprendidos. E con cada zugada traemos un pouco máis a ialba.

triángulo

Cando abro a porta da casa e vexo subir as escaleiras a semellante mozote negro, de 24 anos, vestido cunha chaqueta de chándal como nas películas, uns pantalóns caídos como nas películas e uns lentes de sol como nas películas, penso que a Barataria e a min desta vez nos tocou a lotaría. Pasa pra dentro e, despois de preguntarnos de quen viñamos sendo e de dicirnos que amañaba computadores, explícanos as regras da partida: ten mozo, así que unicamente wanking, nada máis. Facémoslle caso, e durante unha media hora xogámoslle coa pirolaza (como nas películas) a un espectacular preto das Bermudas, mentres el movía sosamente agora un pouco o brazo, logo algo a man, logo quedaba estantío un bo anaco, e despois finalmente a zugaba porque lle dirixiamos a caluga.
Ao que por fin acabou e marchou, duchámonos xuntos e fomos dar un paseo pola ribeira do río, antre as froles do solpor. Non imaxino maior fortuna.

as miñas cinco mellores cancións pra foder

Femi KutiSon totalmente incompetente pró das listas de preferencias blogueiras. Ou preguntan polas razóns pra exiliarme cando vivo a 2000 millas de distancia da realidade (así en xeral), ou rétanme (dobremente) a que sinale as mellores cancións pra foder cando decididamente aposto polo silenzo. Pero aló vou:
1. Les oiseaux. Son devoto do sexo outdoor. Nada hai mellor ca zugar unha pirola nun coche coas fiestras abertas ao vrao, ou sobre un penedo entre os toxos, ou nun piñeiral preto da area da praia e do mar. Gústame saber que están aí, movéndose ao seu, os ferreiriños e os corvos, que as formigas carrexan folliñas a centímetros da miña pel e que os mosquitos simplemente pairan e atravesan a noite coas súas pupilas ultravermellas, á procura dunha brizna de sangue. Non hai nada mellor có seu murmurio, o seu renxer de mosquito, de rato ou murgaño entre as carqueixas, e deixar despois que o recendo da suor e do seme e o fresco poñan o amor.
2. Radio. Hai algúns anos, antes das balas, houbo un que se me meteu no coche pra foder. Era mago e estudante de xaponés, ou iso dicía, e tiña uns cantos anos menos ca min. Aparcamos na gabia dun fodedoiro habitual e acendémonos a bicar. Eu debía levar a radio, imaxino, á espera de que en breves segundos o coche entrase en modo-eco e decidise aforrar baterías desenchufando radio, calefacción e luces. E el, nesas previas, pregúntame se non podía meter M-80. Eu díxenlle apenado que o sentía, que a radio dese coche non a daba sintonizado. El creuno e seguímola zugando.
3. Barataria. A primeira vez con Barataria, tamén tempo atrás, levoume prá súa casa en parque-temático-cervantes xa case na mañá. Ao chegar puxo a banda sonora de 2046 e fodeume con ela. Despois diso moitas veces téñolle recriminado o uso da “típica música pra foder” e el sempre se defende dicindo que foi casualidade, que era o cd que estaba, que o andaba gravando pra un colega, etc. Non volveu usar música, cando menos comigo, pero a emoción que xa eu sentía con 2046 viuse dobrada.
4 e 5. Planeta. Así de que no suposto caso de que tivese que escoller música pra foder diría que este programa de radio (o meu favorito do último mes) ou calquera dos temas de femi kuti. Fanme sentir que o punto 1 esta aí, cando non está.

Creo que sería máis interesante saber as cancións que nos impedirían foder, pero pra continuar a cadea e que non haxa unha catástrofe nuclear no barrio, fágolle a pregunta das cinco mellores a: as crónicas prusianas, magago, bretemas, bossito e a señora dot.