Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » on the road

marbella

isabel_pantoja_julian_munozFoi un verán moi intenso, especialmente agosto. Trinta días traballando seguido, sen descansar un só, os últimos vinte baixo unha choiva constante. Necesitabamos praia, sol, descanso.
Este punto da costa malagueña ten de todo: un apartamento de balde, praia a menos dunha milla e entre o apartamento e a praia unhas dunas cheas de señoriños e rapazotes esperando ferrete ou cando menos zugada. Tamén hai cascudas, e veciñas que se chaman hijadeputa unha á outra, e unha autovía a menos de cen metros que bloquea o silencio a calquera hora do día ou da noite. A única forma de non escoitar o tráfico da autovía é dende o mar, onde o ruído das ondas afoga o dos coches, pois ata o exército de carricantas de mediodía é insuficiente. Estamos incomunicados: sen coche e dende onte sen internet, hai unha beiravía estreira na autovía que nos leva ata a seguinte urbanización, e de aí á seguinte, onde hai un supermercado con sección de chacinería, frutería e inmobiliaria. Este trozo de nowhere, de espazo destruído, coa lei na man é concello de Marbella.

travelbook

Así comezamos o ano: Piononos en Pedro Abad. Cullereiros. Alfajores en Medina Sidonia. Carráns. Tortas de aceite en Alcalá de los Gazules. Garzas boieiras. Flamengos. Alcachofas en Xerez. Mazaricos. Un cervo morto na estrada. Salmorejo en Chiclana. Garzotas. Bocartes fritidos en Ubrique. Perdices. Rapinas. Lentellas en Big-Maceda. Cegoñas. Unha pitón. Pirolas en Ciudad-Ajo.

coches

Xa está ben de libros vellos: falemos de cousas importantes. Esta fin de semana tocoume na lotaría do alugueiro un peugeot 207 negro, brillante, con pouquiñas millas na carrocería. Con el fixen quilómetros arriba e abaixo, con el derrapei na neve, funme contra a xiada e arrodeei tres ou catro centos de rotondas. E despois diso, mantéñome: o 207, a versión actualizada daquel 206 azul ducados co que forxei milleiros de memorias nas gabias do mundo, segue a ser un coche insuperable, supersilencioso, megasinxelo de guiar e mazocómodo. Un pouco máis deportivo ca aquel 206 diésel das avoas, si, pero igual de torpe cando se trata de desembafar a xanela do piloto, que embafa máis rápido ca touriño a dicir esdrúxulas.

atrapados

O plan era ir ver Huntly. Eu tiña que facer un traballiño aló, e podiamos aproveitar o sábado pra pasear e ver mundo. Cando chegamos á vila logo de máis de tres horas de condución, descubrimos que en Huntly xa estiveramos e non o lembrabamos, e tamén que todo estaba perfectamente nevado como agoiraran as predicións. As dúas ducias de casas de Huntly, as dúas rúas, a praciña onde cruzan e o camiño que baixa cara ao castelo, estaban correctamente nevados. Sen estridencias nin disrupcións. Só cunha lambida de frío. Fixen o que tiña que faguer e Barataria e mais eu puxemos proa cara á casa. Xa non quedaba moito prá noite, e había que ir bulindo.
Como o camiño de volta pola estrada principal, que caía ata aberdeen e logo seguía pola costa, xa o coñeciamos da ida, optamos por coller unha comarcal entre as montañas: era menos distancia e íanos meter por paisaxes verdadeiramente nevadas, que nese momento da tarde brillaban ao sol e ao relente. Así guiamos unhas dez millas, por unha estrada cómoda e retorcida, escoltada de murallas de neve nas gabias. Pero nunha revolta do camiño todo mudou: a neve cubría xa todo o firme, as rodas comezaban a esvarar, e no horizonte, aló por onde tería que coarse a nosa estradiña entre as montañas, había un gran folerpón que se estendía dende o ceo ata o chan, sen fronteiras, sen fendas, sen visibilidade. A mellor opción era sen dúbida dar volta, pero virar na entrada costenta dun camiño foi sen dúbida a peor. O cochiño entrar entrou, pero non quería saír. Había unha cuarta de neve e lama, e esvaraba marcha atrás. Comecei a viralo pouco e pouco, pra tentar saír de fronte, e supoño que nunha desas manobras empezamos a berrar. O coche non saía, a noite achegábase, cada vez nevaba máis e había moito que non pasaba ningún vehículo pola estrada. Máis aceleróns, máis primeira, pero o coche esvaraba e esvaraba sen control. Dinlle ferro a fondo e puiden achegalo, pero aínda quedaba un metro, o máis costento e enlamado, que non dabamos resolto. Mans á neve, comezamos a escavar unhas rodeiras. Tiñamos o tempo en contra porque a neve caía case tan rápido como nós a sacala, pero ao final, pisándolle a tope, o coche choutou de novo ao asfalto.
De camiño, mentres descorriamos as dez millas ata huntly e mentres tentaba manter o coche polo medio da estrada e non envorcalo nunha gabia, tentaba lembrar unha cousa desas fundamentais da vida: nestes casos é mellor arrincar en segunda, verdade? Prégase confirmación ou rexeite.

plattdorf

En francfort perseguín a sombra de plattdorf. Caído do outro lado das liñas inimigas, entregado ao fermoso labor de contemplar adolescencias, hai tempo que non se comunica e non explica por que os trens nesta cidade son tan vetustos, ou por que a xente semella andar de mal humor. Tampouco hai por aquí adolescentes embarazadas, anque no seu sitio de xuntanza erguesen rañaceos tumefactos ou a sede do banco central europeo. Cando cae a noite, e logo dunhas albóndigas de fígado ou dunha carne encebolada con xucrute, ímoslle dar unhas voltas e tomarlle algo, comprobando qué barato está todo no continente. Cando recollemos de madrugada, con dúas xornadas intensísimas de traballo ás costas, vexo o remexedoiro nos baños de homes da estación de konstablerwache.
E volvo achar de menos a plattdorf.

xermanía

E mañá desta hora, na ribeira do Rin. Quero parar un pouco…

diversos

Diversos son os homes e diversas as falas, pero conviñeron todos nun mesmo conxunto de poeiras, humidade e beirarrúas levantadas. A cidade mediterránea, que se chama lisboa cando se arruína cara ao oeste ou real-atenas cando toma café frappé, adquire tamén moitos outros nomes nas fases intermedias. Así é tamén Rastalona. Desta vez a viaxe esténdese dende o oeste (en realidade o sur) ata o leste (en realidade o norte), e todo é un continuo de infinitas variedades de ocres, con tantos matices como constantes comúns. Nesa poeira confusa que serve de escenario pra grandes combates dos medios de transporte, combínanse as linguas, as tenduchas de envío de diñeiro, as tendas caras, as toses dos vellos emigrantes andaluces ou a extraordinaria beleza dos adolescentes, dourados e sen desbravar.
Diversos son os pobos e diversas as falas, pero conviñeron todos nunha extensa cidade mediterránea, ruidosa, fatigante, húmida, pegañenta.

blackpool

Ao recoller a Barataria no aeroporto de parque-temático-Beatle, leveino directamente de turismo a Blackpool.
Sen paliativos: é unha cidade horrendamente británica. O seu deseño segue dúas liñas principais e case únicas: un extenso coiñal costeiro, tapizado de cemento e roto aquí e acolá por peiraos con casinos, e a liña de hamburgueserías e tómbolas que vai en paralelo ao coiñal, metendo rebumbio. Case todos somos turistas, e os turistas case todos somos grupos de homes buscando guerra e grupos de mulleres buscando guerra: eles traen pantalóns axustados e rañan na pirola, e elas levan chapeus texanos rosas, caralliñas de plástico, estreliñas na cabeza e fitas de falso satén, como de misses de discoteca. Os turistas tamén poden beber cervexa, pasear en calesa, xogar nos recreativos e comer peixe fritido. Iso é blackpool, quilómetros e quilómetros de parque de atraccións cutreiro que ule a barra de caramelo e a algodón de azucre, a pesar o vento mareiro.
Despois desta inmersión en britanidade, non é de estrañar que quince días despois ande eu buscando por Barataria nunha festa da escuma, escoitando madonna e arrimándonos a rapacetes roxos semiespidos que beben pintas de cervexa e outros líquidos gasosos.

informe

Inútil lembrar quilómetros, traballos e ferretes. Inútil incluso poñerlles nome ás distintas camas en que durmín. Este mesiño tivo tantos momentos de angustia e de enfado como de leda complicidade. Agora xa son memoria da que non é necesario gardar lembranza.

links

Veño nun bus dende a Centenaria ata humidtown, por unha estreita estrada revirada. Diante miña van dúas nixerianas xogando co móbil. Tamén van un mariñeiro que ten que chegar en bus a oslo pra facer a campaña do bacallau (non hai avións ata aló, explica), e tres rapaces ghevirulos que soben cunha batería en pezas en boiro e baixan en taragoña. O resto divídese entre vellos e supervellos.
Son dúas horas de viaxe: nelas cavilo nos últimos días, nas últimas noites, en todos eses amigos que están aquí e acolá espallados na ghalleira e en que é exactamente o que me une a este horizonte confuso de postes e uralitas e fentos vizosos a piques de arder na Gran Labarada.