Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56
As túas balas » on the road

montañas

Ás veces as forzas desaparecen. Ou as necesidades máis inmediatas absorben todas as horas de computador. Ás veces entón este blo queda desatendido e médranlle as herbas bravas nos comentarios.
Pero logo un día, quizais sentado neste tren da virgin, diante dun rapaz paqui de grandes beizos e ollos coma pozos, á altura de lancaster, deixo a un lado o sono e tamén a angustia das preocupacións, saco un caderno onde teño escrito algúns anacos de posts, e fago limpeza. Ao meu redor, no sentido das agullas do reloxio, o rapaz indio dos ollos coma pozos, a fiestra que dá ás vacas ás ovellas ás árbores ás fábricas e outra vez ás vacas de lancaster, un señor de traxe e gravata lendo William Pitt the Younger de William Hague, ou William Hague, de William Pitt the Younger, unha bolsa do sainsbury’s, un dailymirror abandonado e as notas cos posts esquecidos. Comezo, unha vez máis, a escribir.

insulseness

Vou na fin de semana ao norte pra arbitrar algo de atletismo e pra descubrir iso que a xente atopou acó, todas as marabillas faladas. Pero ao que chego todas as xoias murcharon, o pequeno dublín que me recomendaran dilúese no horizonte e só queda un grande e manso río, un par de edificios gabeados nun outeiro, un gran centro comercial co seu zara, unhas hamburgueserías e teicagüeis, os borrachos, as vellas e algunhas soidades.
Así é Insulseness, e quizais aí estea a súa marabilla invisíbel.

leste/oeste

A primeira visita ever, que vén cargada de embutidos, fideos da sopa e pan relado, ponme outra vez ante o dilema de como chamar as cidades máis importantes desta terra. Visitamos primeiro a do leste, que se dispón falsa e hermética como unha burbulla de poliespán. Ten a beleza disposta en primeira fila, para que a observemos con aglaio nunha monótona secuencia de libra-monumento-marabilla. É esa cidade onde ninguén se sente estranxeiro pero que está pousada aquí como podería estalo en calquera outra parte, e só me reconcilio con ela cando penso absurdamente en daniel defoe e nas súas visitas acó, e nos mortos da peste que agardan, tapiados vivos, a que un turista remova o tixolo que non é e apareza a súa faciana de horror e borralla. Penseille chamar Orgullo&Prexuízo, porque esas son as sensacións de incomodidade que me produce, pero creo que lle vai quedar Embiburgo.
A outra, a do oeste, é provocadoramente fea e inxusta. Alí onde lle puideron chantar un corno, os seus veciños chantáronllo, alí onde podía abrochar a beleza, cubriron rapidamente con asfalto ou acudiron os mozos borrachos a cuspirlle e gomitarlle de riba. Unha cidade sen memoria, porque todos os días hai mortos e navalladas por cousa da memoria. Pero cando repousamos un intre cunhas cervexas e unhas hamburguesas de año con menta e unhas patacas fritidas e sete ou oito mollos e fritiduras de polo e arroz e algo máis, fóra unha morea rebuldeira de señoras en tetas, indis co cabelo á fódase, negociantes da noite e músicos de sumidoiro móvense como formigas entre os frascos do azucre. E sei que eles me gustan, que me gusta esa disparatada mestura de edificios, esa soidade compartida que é Glaspop.

glasgow

O azar levou a Belokan a perth, pero non á cidade prisión australiana, senón á vella perth, á que está en escocia.
Botamos conta dos quilómetros e quedamos pra vernos como se fose tan normal. El en bus e eu en tren baixamos ata glasgow, que me resulta sorprendente. Un magnífico camposanto, unhas rúas costentas como se fose a Cidade ou sanfrancisco sen tranvías, os tixolos vermellos, demasiada tranquilidade… Creo que só vin unha pequena parte, o centro, sen museos e sen nada. Foi case só andar e arrecender. Gústame. Fixemos tamén un pequeno percorrido temperán pola súa zona de ambiente, pero non eran horas. Belokan sinaloume os bares de gigs. Despois tomámoslle unhas pintas con peixe fritido e con año en mollo de menta.
Prepárate glasgow: foi só a primeira vez.

lausanne

Uns minutos antes de entrar verA paixón de Xoana de Arco‘ na filmoteca suíza, gasto os instantes libres sobre o céspede do pazo de xustiza. As pernas síntoas de ferro co cansazo. Aló embaixo está un trozo de lausanne, os tellados, e despois o lago Lemán, e despois, do outro lado, as luces xa da ribeira sur, que de momento perden a súa loita contra o solpor.
Ao meu redor, máis xente mira pró lago neste serán. Señores maiores, rapaces con cans, ghipis, bébedos, mocitas hindús… Todos, dalgunha forma ou outra, cavilamos no futuro.

cidades

Xenevra. Vaia cidade. Non sería a mesma se Barataria non escollese un hotel pra rapaces preto do consulado de angola, nun barrio completamente inmigrizado. Así, mentres eu durmo os últimos minutos, el baixa tomar o café e unha nata a un café portugués.
Logo paseamos e facemos todo iso que se fai nas cidades: vimos edificios, atopamos os galpóns ghipis con mozotes fritindo salchichas (de soia, agardo) e facendo escalada indoor, rexeitamos haxix onda o surtidor de auga, fomos a un extraordinario museo de arte contemporánea (convidados pola caixeira), xantamos unhas boliñas de fariña da illa mauricio nun festival intercultural organizado nas rúas, andamos moito moito en bici e acabamos as horas nun cabaré alternativo, tomando un merlot e unha cervexa.
As cidades son o maior invento do home.

norte

O domingo pillo o público na praia do tamariz e poño proa ao norte. Antes apaño uns pasteliños de Belén pra senalcume e extravíome na marxinal lisboeta. Despois pazo de mafra, coa súa biblioteca inzada de beleza e morcegos. Tradúzolle a visita a uns parisinos e imaxino a última noite de manuel II en portugal, durmindo na cama da raíña, como home dobremente desprazado. Enfío rotondas e rotondas: nas beiras, hai ciscados montes de tomates que caeron dos tratores ao viraren, e esmágoos cos pneumáticos. Logo mosteiro de Tomar, aínda máis extraordinario ca mafra. Figos á saída. Quilómetros e quilómetros de curvas, semáforos que se pechan nas aldeas, limitacións de velocidade. Ovos-moles en Guimaráns. Condución senil dos tugas que me preceden. Solporiza e fáiseme noite en braga, cando procuro letreiros pra pontedelima. En ponte de lima procuro en van letreiros pra valenza. E despois, cando pillo estradas máis coñecidas, atácame o home do saco. Resisto os combates. Despois descanso.

sur

Pra facerlle fronte á choiva collo a autoestrada con proa ao sur e chego a estoril. Alí, ás agochadas, métome no hotel onde descansa Barataria despois de pastorear turistas albaceteños. Gastamos a mañá imaxinándonos xuntos polo mundo e a tarde vendo o mar sobre un horizonte de xubilados, surfeiros, futineiros de ipod e damas con cans. Ao día seguinte despedímonos, máis atados ca nunca, tamén en segredo: el baixa ao bufé no sótano e eu lisco sen almorzar, ás caladas, poñendo cara de español despistado e coándome pola viradoira.

atenas

Dende un teclado grego e a uns prezos fixados pra turistas, tomo un frapé e posteo (sen tiles) sobre como de marabillosa é esta cidade de verdadeira-atenas.
Nesta segunda vez que veño nada pareceu mudar. Seguen as tendas de bershka, os postos de quebabs (guiros), os coches sen matrícula e os motociclistas sen casco. Seguen os soldados da garda, fermosísimos, e segue este recendo a especies e laranxas que tanto me lembra a dakar, pero en tranquilo.
Onte á noite, no primeiro voo de recoñecemento sobre as ruínas, quedaba esa temperatura de treboada e suor que lembro dende cativo, pero en húmido. Quizais por iso, porque me lembra á infancia (o que comeza a ter importancia), ou quizais porque ten unha harmonía de modernidade e caos que coincide co estado do meu escritorio vital, atenas é a minha cidade preferida.
Con moita diferenza. E aquí querería pasar os meus anos vellos, se os hai.

mancha

O sábado erguémonos moi tarde Barataria e mais eu: o avión xa chegara a Ciudad-Ajo con moito retraso, e pesounos a paixón nas pestanas. No café de mediodía, Barataria proponme ir á mancha ver Volver, nun contrato con dúas cláusulas: temos que coidar de Chula, unha cadela froito dunha relación anterior, e el debe camiñar cunha muleta e esguinzado. Ao final guío ao sur o seu coche sen dirección asistida, tomamos uns amorodos en aranjuez, ceibamos a cadela nunha lagoa lamacenta e salinosa, e achegámonos pra ver o solpor nos muíños de vento de alcázar de san juan.
Ao pé daqueles xigantes botamos contas de crono, cinema, cea e cadela, e decidimos voltar sen volver. É noite na N-IV, a min dóenme os brazos e o coche cheira á lama das patas da cadela. Pero el ri e xuntamos as mans sobre o cambio de marchas. Este nacho faime realmente feliz.