Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » on the road

enclosure

Malia que a miña formación é francófila, cada día amo máis ese gran país de excéntricos que é o UK. Os fermosos almorzos, a endiañada circulación ao dereito, as reverendas, as adolescentes bébedas e lesbianas… Que ganazas de vivir aló.
Iniciamos a visita por liverpool, o parque-temático-beatle, e despois de ver as dúas incríbeis catedrais da cidade, e convencidos do fabuloso que é o libre mercado tamén no que se refire á oferta relixiosa, chegamos á estación de tren. Tiñamos que pasar dela e baixar á parte máis turística da cidade, pero Barataria propón: por que non imos a Manchester? Eu dígolle que mellor Blackpool, pero non, ao final collemos tren pra Manchester, que está alí ao lado.
Manchester completa a visión solitaria e de tixolo vermello que formáramos sobre o parque-temático-beatle. Unha cidade divertida, cun grande ambiente gai e un interesantísimo museo que quedou sen ver, moderna e fría, con fermosos edificios, commonwealth de xente… Pero, claro, todo pasou tan lixeiro, e a diarrea (provocada por un café do starbucks) chegou tan rápida, que non houbo tempo pra nada.
E volvemos os dous, coas mans collidas, no tren, no frío, mentres os adolescentes, que seguen tan peneques coma sempre, bican e foden nas calexas pra manter esa hiperbólica taxa de embarazos tinéilleres a golpe de cadeira e cervexa.

tempo

Estou na casa do meu comozo de parque-temático-cervantes, usurpándolle a conexión mentres el, a quen aínda non coñezo, anda por brasil grazas a uns ferretes ben botados hai uns meses. Á miña dereita están xogando unha cadela café con leite e dúas gatas pedresas. Tamén está barataria, durmindo no sofá mentres eu tento cubrir algúns baleiros nas múltiples frontes que teño abertas.
Atrás queda unha semana imposíbel, case sen durmir: reunións, actos, vergoñas, traballo na madrugada, cea con Argallante Máximo bordeando a miña capacidade alcólica… Despois, logo dunha noite sen deitarme entre coche, bares e traballo (por esta orde), apañei un talgo de casualidade mentres fóra ocorría o dioivo.
Agora, 637 kms ao sueste, o tempo non pasa nos brazos de barataria. Imos dar unha volta ás aldeas do arredor, ou baixamos ao teatro, ou durmimos, xantamos, fodemos e durmimos de novo. O tempo inmóbil mírame dende o sofá. Está sentado ao carón de barataria, e ten nos xeonllos a Menta, unha das gatas. Aloumíñalle a cabeza.

camiño

Por motivos exclusivamente laborais realizo 26 quilómetros dun trozo lugués do camiño de humidtown. Fágoos en bici. Xanto nun espremedor de peregrinos, contemplo milleirais, carballeiras, encoros baleiros, vilas destruídas e terrazas que nacen nunha revolta dos galpóns pra vender cokes e fantas.
Disque o camiño dá pra cavilar sobre un, pra reflexionar sobre a vida, a morte e a televisión. A min pasoume así: o que vin fíxome pensar en escribir “Sexo no Camiño”, o que sen dúbida podería ser un beséler. Pero 26 quilómetros non me deixaron claro se debe ter formato de guía pra viaxeiros ou de novela.
Que Kaplan, dende a súa nova casa, me aconselle.

berlín

Hai só uns meses que estiven en berlín pero desta volta parece outra cidade. Quizais sexa a choiva intensa e continua ao longo dos cinco días, ou simplemente agosto, pero parece como se aquela bulideira work-in-progress acalmase. Nada é tan moderno, e co paso do tempo os vellos edificios, tanto os socialistas coma os capitalistas, vanlle recurtando distancia estética aos novos. O skyline faise de plastilina gris e dilúense nela cúpulas e rañaceos que noutro tempo foron sorprendentes.
O berlín que vivín co plattdorf é coma unha peli que botasen na televisión de madrugada. Non ligo os lugares nin os tempos, e estou tan desorientado como se coñecese alexanderplatz unicamente por lembranzas de cinema na infancia. Procuro aquí aquel recanto que me gustou pra ensinarllo a Barataria, mais comprobo que non está, que quizais fose noutra liña de s-bahn ou na zona francesa, ou que quizais en realidade non se tratase de berlín, senón londres, ámsterdam, lisboa.
O percorrido que trazamos é estraño, compulsivo. Algunhas exposicións por gusto ou por gorecernos da choiva, unha viaxe pousada a brandenburg e a potsdam, unha entrada nas tripas asbestósicas do león, unha festa gai, e quilómetros a pé, transporte público e bicicleta por rúas húmidas e parques. Súperes cheos de sopas, marmeladas e conservas, centros comerciais, rúas vellas, parques, salchichas fritidas comidas na rúa. Historia. Palabras soltas en alemán: eine brot, enchuldigung, grüne tee, kleine milchkafee.
Xa podo vivir aquí.

londres de riba

Os diferentes compromisos déixanme escaso tempo pra baixar a londres, e o certo é que tampouco teño moita présa. Non argallo plan ningún, e decido cruzar a cidade a pé dende baker street ata a tate modern, e logo dar volta polo Soho. É moita distancia, e cando chegue a casa, con calma corrixirei as tiles, meterei as ligazóns e as fotos, e calcularei eses quilómetros.
Non tiña présa no paseo, porque intuía que todo ía estar no mesmo sitio. E así foi, todo perfectamente colocado. O vello dos cartóns no seu sitio, o letreiro da rúa guichado cunha precisión metódica, as furguis que venden salchichas e patacas cocidas recheas de caril, os gais na cincuentena e un pedacinho de cada parte do planeta colocados onde teñen que estar como teñen que estar cando teñen que estar.
Vou catro días antes de que inauguren a de fridakahlo na tate, e láiome, pero esta é unha nova razón para vir aquí de novo ao comezo do outono, desta volta con Barataria, como se fose a nosa segunda casa.
É tan comoda e axeitada que así o parece.

londres de baixo

Acompañoume toda esta breve viaxe unha novela de neil gainman: Neverwhere. Retrata a vida do londres que se foi coando polas freitas do tempo, estacións de metro abandonadas, soldados romanos perdidos nos pantanos do Támese durante a última invasion, carrexadores de quipel que se citan en mercados flutuantes pra trocaren plumas de paxaro por botas vellas, bestas, anxos, e esas dúas figuras xa coñecidas en gainman (caín e abel, aquí mr Croup e mr Vandemar), dispostos a crear a dor máxima.
O resto da historia é un pouco o de sempre: heroes, labirintos, probas e cooperación. Pero se xunto un antigo comentario de xesús fraga no quilombo con estas estacións abandonadas e a miña experiencia destes días sáeme un universo paralelo ben pracenteiro. E posíbel, claro.

violonchelo

Vou con Barataria visitar algunha das aldeas negras do norte de Guadalajara. Aquí só teñen pan fresco aos sábados. Acolá vive unicamente o todoterreo do segurata contratado polo concello pra evitar os expolios das semanas baleiras.
Contra o despoboamento destas casas de lousa traballan algúns homes. Jesús, que é amigo de Barataria, convídanos á súa pequena casa encalada, sérvenos uns chourizos e unha tortilla pra cear e fálanos do curso que impartiu sobre iniciativas turísticas de desenvolvemento rural. Amigo del, o mesoneiro de Valverde aproveita as horas que lle quedan libres entre cliente e cliente pra ensaiar co violonchelo.
Non me queda claro se atacan ou defenden.

verneville

A primeira ollada é sorprendente. Unha cidade nova, dinámica, que mestura maris modernas con mozos que tocan o acordeón nos bares do peirao fluvial, que está inzada de ermos industriais, guindastres, museos e casas oitenteiras, e que foi capaz de converter unha vella fábrica de galletas nun pub-restaurante-llibraría- sala de exposicións que é o verdadeiro símbolo da cidade actual.
Así as cousas, semella demasiado obvio dicir que entendo que Verne nacese aquí. É obvio, pero dígoo.

xixón

Anque me custa bastante logo da malleira de viaxe de onte, érgome moi cedo e vou facer unha das cousas que máis me gustan no mundo: aparcar no extrarradio. Despois vou camiñando cara ao hotel, de novo, na hora de apertura das primeiras cafetarías: autoescolas novas; novos adolescentes que agardan polo bus, fumando, ou non, con saias curtas de cadros, topicamente, ou con cristas, pantalóns caídos, futuro e despreocupación; tamén tolos novos fumando en cachimba, socialistas de audi, quiosqueiros, e unha lexión de cans aboando a cidade para un novo e intenso día: toda esa paisaxe descoñecida na que me recoñezo e desrecoñezo nun instante.

novembro 03 - avenue cheikh anta diop

Hai un ano estaba asomado a un balcón, en dakar, vendo como os vellos cegos cantaban e chamaban á oración. Era ramadán.