Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » outra vez é en Lecturas

vencello

Hai moitos, moitos, moitos anos que coñezo o guionista de Historias de Galiza I e II. Todo o pouco que aprendín de banda deseñada aprendino del e da súa infinda xenerosidade. Porén, admito que chegaba aos seus álbumes con moitas reservas. Quizais sexa o título, quizais a temática aparente —cun interese con asíndota en 0—, pero dábame preguiza botarme a lelos. Ao final foron, rapidamente, un atrás do outro, a pesar das ilustracións ás veces dolorosas e outras simplemente afeccionadas. Tamén hai algún brillo na parte gráfica, nos encadres, pero eu atribúoos máis a meticulosidade narrativa do meu amigo do que á calidade dos debuxantes. Por suposto, descubro que o libro non trata de historia, e salto divertido as páxinas e informacións que tratan de finxir o contrario: estes libros falan do amor, da confianza, do poder. Como debe ser.
Tamén hai amigos polo medio no libro das viaxes imaxinarias. Neste caso o resultado é menos satisfactorio: non acabo de pillarlle o punto a unhas historias que deixan insaciado, que se achegan á área e non acaban de rematar, como nun infindo partido de balonmán. As ilustracións, ás que lles recoñezo mérito, pasan sobre a miña sensibilidade como un coche gris pola autoestrada. A sombra de Calvino resúltame demasiado forte, ou ben é acatada con demasiada compracencia. Quizais todo parta do punto de desencontro inicial: non, non creo que as viaxes sexan voltar; aínda creo que son fuxir.

albania

Dez anos antes de que Ismaíl Kadaré escribise a historia de Basri Hankoni e da súa descendencia, Gabriel García Márquez facía o propio coa dos Buendía. Pero mentres o colombiano iniciaba en español unha carreira que o levaría, por méritos e por cotas, a vestir de branco na Academia sueca, Kadaré escribía A estirpe dos Hankoni nunha lingua minorizada falada por uns oito millóns de persoas, destinada a gardar silencio durante décadas. A novela, breve, aparece agora precisamente na lingua de Márquez a canda outras tres historias. Non é o mellor libro de Kadaré, seguramente pola súa irregularidade (son catro pezas de momentos moi afastados da súa carreira creativa), ou quizais porque estas novelas breves son unha pálida sombra do que algunha vez, na súa cabeciña, buliron por chegar a ser.
Con todo, a historia dos Hankoni acompáñame no avión a este país, e non me queda outra que acabala xusto antes de meterme na ducha e limpar a pel de continentalidades. Cando despeguei caía a neve no aeroporto como nas montañas de Gjirokastër; ao aterrar, vai un día cruel e soleado como o inverno de Vlorë.

Máis sobre Kadaré.

pais

Cada vez hai máis pais ao meu redor. As conversas con eles xa non son calmadas e repousadas como antano e vénse interrompidas por choros ou, máis frecuentemente, por xoguetes que saen voando e que nos baten na cabeza. Aínda non teño claros os sentimentos a este respecto. É verdade que estraño a apracible calma da vella amizade, do diálogo, da pausa e do silencio; pero tamén non podo deixar de marabillarme ante esta ou aquela resposta dos pícaros e de sentir a vertixe do tempo que está por pasar, veloz.
Quizais todas estas cousas pesen na lectura de Crónicas birmanas, onde xa na portada o protagonista, un debuxante francocanadiano, empurra o carro do seu fillo polas rúas de Rangún, capital da birmania ocupada pola opresión e a ditadura. E así fan desta banda deseñada unha historia moi especial que, a pesar de ter moito do típico conto de occidental contemporáneo flipado co resto do planeta, atopa un ritmo moi equilibrado entre cotidianeidade, humor, perplexidade, autobiografía e a sempre presente Aung San Suu Kyi, invisible e fóra da banda deseñada da vida: por ela, polos monxes esmolantes de arroz, por ese neno europeo que pasea en carro polas rúas de rangún, ergo un pocillo de café quentiño nesta tarde fría. Á vosa saúde, á nosa saúde.

tintinoloxía

Ferre descóbreme un verdadeiro tesouro: Tintín y el loto rosa, un exercicio narrativo e ensaístico sobre Tintín tan interesante coma a desputa coa Fundación Moulinsart pola publicación dunha trabe da tintinoloxía sen ningunha imaxe de Tintín. A historia detectivesca é breve pero contundente e fermosa, e o momento en que Tintín lle lambe a crica a Catherine Deneuve vai ser difícil de esquecer. Ora ben, os mil exemplares que se puideron editar andan agora polos 300 € en eBay.

ad mulierem

Chamamento a capítulo aos comentaristas deste blog: anda que non molaría que os comentarios se centrasen nas ideas, e non nas persoas

inxenuidade

Gústame moito como escribe Teresa Moure. Pero o seu novo ensaio, O natural é político, é un desalentador desastre. E iso que está ben escrito, e que as últimas páxinas, cando relaciona ecoloxismo con feminismo ou reclama unha literatura non antropocéntrica, teñen unha prosa brillante e gozosa. Pero confunde tanto radicalismo con demagoxia que un se pregunta senón será todo el un exercicio de insensatez. Vou sinalar dous casos, pero non son os únicos.
1. A liña de quarterbacks é que non é o mesmo medioambientalismo ca ecoloxismo. Medioambientalismo (reducindo, se queren afondar lean o libro) é un quero e non podo, un facer coma quen, un reciclar pra que todo siga igual. Ecoloxismo supón unha mudanza de pensamento, pór o ser humano no seu sitio. Ata aí ben. Incluso moi ben. Pero disto derívase, aínda non sei moi ben como, que ceibar milleiros de depredadores feroces nun ecosistema fráxil é un acto de ecoloxismo. Postos a opoñernos á explotación peleteira dos visóns —superafavor—, podiamos roubar 4×4s e empotralos contra escaparates de tendas de abrigos, e así matabamos dous paxaros dun tiro —desculpen a expresión pouco ecolóxica—. Pero que culpa teñen as crías de raposo, as perdices, os coellos, ou as denosiñas? Liberar visóns alóctonos nos montes galegos por ecoloxismo é como loitar contra a caza mandando unha bomba nuclear nos montes do Invernadoiro.
2. A segunda insensatez é de maior calado e deriva dun problema de base: onde están as cifras? No discurso da esquerda, da progresía, do alternativismo, abondan as expresións “o que está claro”, “está demostrado que”, etc., que significan en realidade “non hai datos, pero a teoría conspirativa mola mil”. E iso é o que perde a Moure cando fala do consumo de carne. Na súa defensa do vexetarianismo, a autora salta borrosamente entre dous argumentos: non podemos comer porco porque o porco é coma nós, e a explotación de carne está a destruír o planeta. Do primeiro vou pasar, porque considero que tan coma nós son o porco e o repolo. Pero o segundo é máis preocupante. De feito, Moure asegura que en producir un quilo de carne de vaca gastamos tanta auga como en duchármonos todo un ano. Esquece mencionar na estatística, nos datos, de onde é esa vaca. Eu non xanto vaca normalmente, pero asegúrome de que o año que roio medrou ceibo nos montes escoceses, que o seu consumo de auga é inaprezábel, e que non incide na deforestación da illa senón máis ben na conservación do ecosistema das praderías. Porén o que si tomo é té, e café, especies que afectan directamente a deforestación das zonas tropicais, e que supoñen un elevadísimo consumo de auga. E as cifras de cantas duchas son unha cunca de té, esas, a Moure esquécenlle.
O que non chega a dicir Moure é que a práctica máis ecolóxica, se un é naceu ser humano, é o suicidio. Quizais no fondo tamén este libro é medioambientalista.

tanizaki

Todos aqueles que tivemos a sorte de roubar (ou incluso mercar) un pequeno libro de jun’ichirō tanizaki chamado O eloxio da sombra, flipamos. Por iso en canto me crucei co Cortador de canas merqueino. A tradución española, feita a partir do inglés, dificulta completamente a lectura, e sitúase nun absurdo punto a medio camiño entre o libro de etnografía e a simpleza. E cando xa vai aló medio volume e teño ganas de zapatealo nun recanto, de súpeto comeza a verdadeira historia. As pesadas referencias a instrumentos musicais xaponeses desaparecen ou fanse pouco relevantes, e comeza a forxarse un conto, un fermoso amor entre unha muller, o seu home, e a súa irmá, tan delicado e quente que se diría que os personaxes son fanais de papel a piques de arder.

morrer en domingo

Cos xornalistas pendentes do fútbol, é unha dobre desgraza morrer en domingo. Pero anque caia o silencio e ninguén desoterre o teu nome pra un día das Letras, eu lembrarei por sempre, escritor cosmopolita, a cidade que me contaches, como ma contaches, aquela noite.

contra a funcionarización

Un dos obxectivos desta viaxe era mercar e ler asap A ditadura da incompetencia, do empresario catalán xavier roig. Sabía dalgunhas recensións e apetecíame botarlle o dente á crítica que facía da administración catalá. Resultou ser unha crítica aceda, acedísima, incluso indignada, ao proceso de funcionarización da vida política, pública e económica nas sociedades mediterráneas, un auténtico manual de liberalismo contemporáneo. O punto de partida é que as sociedades mediterráneas (e a galega debe inscribirse claramente nesta categoría) están controladas e dominadas por unha elite á marxe da libre competencia. Máis de dous terzos do parlamento catalán (e do español) son funcionarios: é dicir, persoas que se sitúan fóra do mercado, e que idean políticas que teñen como finalidade perpetuar o aparato do estado, que é o sistema que garante a súa supervivencia como caste. No caso galego, por exemplo, 41 deputados son funcionarios. Se lle engadimos os dez que nunca tiveron máis oficio cá política e os catro que sempre foron sindicalistas, dános un total de 56 (un 74%).
Roig critica por igual os aranceis europeos que impiden o desenvolvemento do terceiro mundo e a política de servizos asistenciais (esmolas) que ten como finalidade non paliar unha situación conxuntural, senón consolidar unha xestión funcionarial da pobreza. Protesta contra o sistema educativo e o sanitario (e achega cifras, como a comparativa entre o diñeiro que os Estados Unidos invisten en educación e o que desbalda a vella Europa) e en particular contra as subvencións culturais que sitúan determinadas actividades, coma o teatro, fóra do capitalismo.
Por dicir algo malo nesta brillantísima proposta, ás veces o seu discurso resulta un tanto trapalleiro e enfadado. Aínda que en realidade, se se examinan ben as cifras, é pra enfadarse. E moito.
Interrumpo a cativante lectura pra xantar coa guapísima Rapaza de Vidro en calafell, unha viliña costeira tomada por xubilados e surfeiros. Alí, diante dunha saborosísima lluerna, cóntame por que deixou a súa carreira no sistema universitario. Eu a ela coñecina sendo unha progre, pero agora adiántame polo liberalismo unhas cantas veces, e non aforra en defensas de bolonia e en ataques ao sistema funcionarial. Cavila con dedicarse ao traballo no campo, a pelexar pra que as súas leitugas sexan as máis vendidas do baixo penedés. Como debe ser.

heteros

Unha novela gráfica de heteros e que acaba ben. Hai uns anos sería difícil imaxinar que o Diván da psicóloga é obra de Ralf König, agás polos debuxos de narizotas e pirolas. En realidade, ten bastantes máis semellanzas das que parece a primeira vista e inclúe todas as frases e tópicos que lembran as súas obras anteriores. A trama é simpleira, si, e inclúe demasiados fíos mortos, pero os diálogos e os personaxes medran en complexidade (quizais por seren heteros) e inclúe importante información sociolingüística que faría as delicias da Mesa pola Normalización do Fráncico. Con todo, o que me trouxera ata el, a busca da gargallada, é moito máis tenue agora, e motívaa máis a lembranza dos risos pasados cós diálogos deste Diván da psicóloga. Malia acabar ben.

Máis sobre König.