Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » outra vez é en Lecturas

os libros arden mal

Comecei coa novela de Manuel Rivas cando aínda estaba vivindo tranquilamente en humidtown, alleo ao futuro. Líao na praza da quintana e tamén ás noites, na casa, nunha cama grande onde tamén durmía ulises. Estábame gustando moito, pero notaba marchar algúns fíos, algúns personaxes que non era quen de illar e arrastrar. E xa daquela pensaba que me gustaría lelo de segundas.
De súpeto houbo que recoller, facer mudanza, e ‘Os libros arden mal‘ extraviouse nunha das caixas. Non o rescatei ata o final, cando me vin pra acó, e como son peixe de mala memoria decidín comezalo de novo no avión.
Hoxe, que é tardísimo na noite, remateino. Pasei a última páxina desa marabilla de novela, e non me chegan as palabras pra falar dela. Estaba na cama, dando voltas, e non acougaba. Tiña que facer este post pendente. Pero chego ao ordena e non me medran as palabras. Probarei a escribir dun tirón: acetilsalicílico, así, coa súa ligazonciña. Acetilsalicílico. Pero seguen sen medrarme as palabras que me calmen a pel de pita. Penso: Polca. Penso no balón do Diligent. Penso en Casares Quiroga, e malia que detesto a temática da guerra, só me sae postrarme. Penso: a máis grande novela de temática homosexual que lin nunca.
Co libro posto de lombo neste cuarto de 3 por 3 (iardas) a vida comeza de novo. Unha nova vida. Débolla a ese señor de sesenta anos co que sentei no avión de ryanair: este rivas gústame moito, estoulle lendo o lapis do carpinteiro, dicía. Así, sen tradución. Pra min que era Pinche, que volvía.

tenrura

Aos poucos leo 3 álbumes que merquei no salón de banda deseñada de ankara. Seguramente entra na categoría de obras mestras ‘La perdida‘, aventura dunha estadounidense en méxico escrita e debuxada pola estadounidense en méxico jessica abel. Seguramente sexa unha desas historias fantasticamente guionizadas, debuxada con precisión, digna de converterse en filme. Pero non sendo catro ou cinco imaxes que me quedaron na retina, esquecín xa todo. Así que o gardarei no andel das obras mestras.
Moitísimo peor é, sen dúbida, Diario I, do francés fabrice neaud. Unha insoportábel historia de desamor, sórdida no texto e sórdida nas imaxes, onde nin sequera o sexo explícito é lindo. Algo moi adolescente, case tanto como a historia de Seijas á que lle deron o premio da deputación ankaresa: canta verba sobrante é considerada literatura.
Porén, algo ao que non lle tiña moitas espranzas, os combates cotiáns de Manu Larcenet, resultan ser fondos e divertidos ao tempo: un auténtico monumento á tenrura construído co gato máis xenial dende garfield, un velliño ex-lexionario, uns pachuzos, unha playstation e relanzos dunha historia de cana verde: de ratos e de homes.

amizade

Acabo de ler nun plisplás un libro, blúmsdei, dun autor que ata hoxe tiña en grande estima, cid cabido.
Blúmsdei é unha especie de narración, inzada de lugares comúns, tristes tópicos nacionalistas e tacos, que debe querer provocar (?) unha ducia de anos despois de que susodetoro fixera algo semellante pro millor. Defínese ben cando se retrata como escritor do século pasado, novelista non só anterior senón incluso contrario a internet, pero mentres tanto pasamos páxinas e páxinas sen substancia agardando a que a personaxe feminina se rebele e o mate. Ou algo.
Ademais, hai xa tempo que deixaron de facerme graza os chistes e burlas machistas e homófobas. Quizais á xente desa idade aínda lla fagan.

touros

Nestes momentos de alta temperatura ecolóxica, collo pra ler unha man de obras de literatura infantil, entre elas O traxe de luces, debuxado por Anna Laura Cantonne e narrado por Didier Lévy. Da primeira á última páxina reina no álbum a fascinación, a maxia, a sorpresa, os pousos e ata unha certa subversión do poder que protagoniza unha cabuxa rideira. É antitaurina, pero non dogmática, e aínda que é interesante sobre todo resulta divertida.
Non se pode dicir o mesmo de E rara Makeke?, a enésima fábula antirracista de formigas azuis e formigas vermellas, nin d’O ladrón de paxaros, narración inxenua que cre que aos nenos lles medran os paxaros na cabeza. Tampouco é xenial O pirata Metepata, que fai naufragar o barco da ilustración e incluso da trama por uns versos tan mal escritos e tan galegos que asustan, e tampouco me aquela Aquiles o puntiño, narración gráfica que deslumbra ao comezo pero que empantana despois nunha lama de trazos e pasos previsíbeis.

daniel salgado

Xa o tiña visto varias veces e léralle algunha cousa, e anque me gustara moito non sabería dicir o que nin cando. Agora, por estas cousas da soidade, caio nunha xuntanza de vinte intelectuais nun bar nacionalpopular. Entre eles está daniel salgado. (m)alicia fala con il e discuten se a xenevra está mellor con augatónica ou con esprai. Acóplome e sóltanse falando de woodyallen, de coalición galega e doutras cousas da política familiar.
El, o poeta, ten unha voz rouca e bambas luxadas na biqueira, pero un aspecto de adorábel pai que me chimpa todas as prevencións. Fala ao xeito, abanea un lixeirísimo ventre popi e ri, ri moitísimo, o que non é frecuente nos poetas. Ao despedirnos dáse ao cerimonioso, como se soubese que esta foi unicamente o primeiro dunha serie de cataclismos entre il e eu.
Que mágoa que teñe unha moza con vinte isoglosas máis ca min.

brooklyn

Marshall MacLuhanPreparado pra unha convalecencia dramática, antes da operación fixera acopio de libros e de filmes de woody allen. Dos libros moín Brooklyn Follies (Paul Auster) e non sabería dicir se me gustou ou se non. Demasiados feitos contados con demasiada présa, quizais. As historias que cruzan por alí son fermosas, pero imprecisas, e lémbranme as conversas de 20 segundos de Argallante Máximo e de tanta outra xente coa que batemos na rúa, e tamén nós. Supoño que iso é bastante contemporáneo, así que me sabe ben. Pero tamén esquezo todo axiña malia que algunhas frases estean feitas coa arxila da memoria.
Dos filmes caeu enteira a bastante avellentada pero aínda pavera Bananas. Tamén Días de Radio, algo máis entretida, pero insoportablemente nostálxica. E despois Annie Hall, esa peli onde sae (finalmente) marshall mcluhan e onde o personaxe de allen é un ser repelente, egoísta e posuidor ao que non podo collerlle cariño. Así que dalgunha maneira, cando el escolle brooklyn eu no fondo estou elixindo costa oeste, restaurantes vexetarianos, e sol, e o vrau que me falta. Anque non podo estar máis seguro de que eu tamén son brooklyn.

herbamoura

A primeira vez que tiven contacto con este libro pareceume algo xenial, e non é frecuente. Cando saíu merqueino, pero como xa fora perdendo pulo a miña enerxía, tardei en comezalo. Agora, ademais, comprobo que me custou moito rematalo. De feito, quedou pousado no peitoril interior da miña fiestra durante case tres meses, cun marcapáxinas cara á 300, bloqueando que calquera outro libro pasase por alí ás noites.
Nun pequeno esforzo, lembro o ben que me pareceu o personaxe de cristina de suecia, e cómo me gustou a idea de helène jans, e incluso a perspectiva de velo todo dende o outro lado que é tamén o meu. Por iso me pregunto por que me custou acabala. Momento persoal? O volume de frases e ideas tópicas? Ou esa estraña familia Andrade do último episodio que reúne todos os arquetipos de progresía estírpica? Ata comprendo que Teresa Moure queira reivindicar a verba como patrimonio feminino fronte ao modelo do austero discurso masculino: coa prudencia que aconsellaba carmiña vacaloura, creo que as palabras me pesaron máis cá vontade.

hipoteca

Nestes últimos días vin o desolador filme O pesadelo de Darwin, tan útil e ben estruturado como desaconsellábel prás ánimas sensíbeis. Estiven con Martin, Bossanova e un inda-mais-fermoso Ben Harper nun concerto de música brasileira, nun bar brazuca con expendedor de tangas no baño das rapazas. Ceei a fartar con eles no senegalés. Tomando o seu arroz picante con peixe e vendo as percas do ‘Pesadelo’ sentín unha morriña suxa, ganas de voltar a dakar, e dor. Lin un intento tan voluntarioso como soso de falarlles de homosexualidade aos nenos, chamado O día da ra vermella. Pillei a molladura do século, fincando estadullos nun campo de cros baixo ventos de 110 km/h. Empecei a recoller cinco ou seis veces os papeis do cuarto. Andei en bici. Traballei en exceso. Comecei un par de iniciativas que me motivan moito e que probabelmente non rematarei. Recibín a senalcume, que chega coa vasoira cargada.
E durmín moi poucas horas, moi poucas, pero estou en tratos pra que mas desconten na seguinte vida, nunha especie de hipoteca de karma a 30-60-90. A ver se ma conceden.

heroe

Vou ver con Itopo ‘O heroe’, de Sarabela sobre textos de O’Rivas. As dúas primeiras escenas son tan precisas e están tan perfectamente trazadas que se me poñen os pelos dos brazos como escarpias. Logo a obra continúa bastante ben, pero afastada da perfección que ten conseguido noutras ocasións o grupo. Ás veces berran moito, sen necesidade. E ademais perderon a oportunidade de eliminar un personaxe absurdo, tópico e inoperativo que aparece coa única finalidade de sabotear o ritmo da peza.
Tense dito que o texto é demasiado narrativo: non o vexo así. Na correcta gallada entre o dramático, o lírico e o narrativo (e non me importará ser cuspido por iso), o erro principal é o tema: estou ata a cona de historias sobre enviados comunistas durante a posguerra, enviados que, como precisa Ian, non viñan nunca.

gramática

Leo rapidamente e nun talgo a Gramática da Fantasía, de Gianni Rodari, que me emprestou o meu moi prezado martinpawley. A pesar de que os contidos en xeral son unha lata, resulta sorprendente o ameno que se fai. Non tanto como catálogo de trucos de escrita, nin como experimento pedagóxico, senón como lembranza de toda esa forma de pensar e de xogar que tiñamos antes, cando nenos, e sobre todo do imperfecto lúdico, ese tempo verbal que descubrín por azar nunha biblioteca o día en que comprendín qué inútiles e depravadas eran todas aquelas clases de dobre gramática que recibín ao longo de 12 anos.
Ese imperfecto lúdico de “eu era unha foca da antártida”, esa gran dúbida sobre a que edificara a miña fantasía, nunca me fora explicada. E a estas alturas, segue sen selo.